Inaba’da hoş bir prenses yaşardı. Ona Yakami Prensesi denirdi ve tüm ülkedeki en hoş prensesti. Cildi kadife üzereydi, saçları gece üzere siyahtı ve gözleri yıldızlar kadar parlak ve yumuşaktı. Hoş olduğu kadar tatlıydı da, lakin inatçıydı ve “Güzel Prenses, evlenmelisiniz” dediklerinde, “Henüz vakti gelmedi. Inaba’nın hiçbir yerinde benim efendim olabilecek bir erkek göremiyorum.”
Bunun üzerine saray ümitsizliğe kapıldı. Prenses büsbütün hazır olana kadar evlenmeyecekti, danışmanlar bunu biliyordu. Küçük, hoş, inatçı prensese boşuna öğüt vermiyorlardı. Babası kral yaşasaydı durum farklı olabilirdi; fakat kral çoktan ölmüştü ve ana kraliçe prenses için krallığın bilge adamlarının yapabileceğinden fazlasını yapamazdı.
Prenses hayatının erken periyotlarında, söyleyebileceği ve kimsenin karşılık veremeyeceği tek bir şey olduğunu öğrenmişti. Onu bir şey yapmaya ikna etmeye çalışan şahsa çok tatlı bir formda bakması ve akabinde şık bir gülümsemeyle basitçe, “Ama istemiyorum!” demesi kafiydi.
Hepsi bu kadardı. Hiç kimse, en bilge danışmanlar bile buna bir tahlil bulamamıştı. Bu garip bir durumdu; zira daha evvelki tüm küçük prensesler nazik ve tatlıydı ve yalnızca kendilerine söyleneni yapmışlardı.
Sonunda danışmanlar, uygun yaş ve rütbedeki tüm genç erkeklerin prensesin bakması ve içlerinden evlenecek kadar beğendiği var mı diye görmesi için kendilerini göstermeleri gerektiğini ilan ettiler.
Bu haber süratle her yere yayıldı. Çok geçmeden Yakami yolunun gençlerle dolup taştığı görüldü. Uzun ve kısa uzunluklu, şişman ve zayıf, güzel ve berbat gençler vardı ve her biri kendisinin tercih edilen talip olacağını umuyordu.
Aralarında, her biri prensesin fotoğrafını görmüş ve onu kazanmak isteyen seksen bir erkek kardeş de vardı. Bu kardeşler soylu bir aileden geliyorlardı lakin en küçükleri hakikaten soylu olan tek kişiydi. Yositumé kadar cesurdu! Kardeşlerin sekseni de yakışıksızdı ve birbirlerini kıskanıyorlardı. Görünüşe bakılırsa en küçüklerine berbat davranmaktan öbür hiçbir hususta anlaşamıyorlardı. Çok uygun ve nazik olduğu, asla kaba ve doğuşçu olmadığı için onu hor görüyorlardı.
Seksen birinci kardeş hiç şikâyet etmezdi. Kardeşlerini mutlu etmeye çalışırdı; bunu yapamayacağını anladığında da onlardan mümkün olduğunca uzak dururdu.
Bu nedenle, prensesi beklemeye gittiklerinde, kafilenin en ardında oyalandı; zira kardeşleri onunla alay ediyor ve güya bir hizmetçiymiş üzere yüklerini ona taşıtıyorlardı.
Seksen kardeş gururla önden gidiyordu. Bir dağ yamacında ilerlerken, otların üzerine uzanmış zavallı küçük bir tavşana rastladılar. Bütün tüyleri yolunmuş, hasta ve perişan bir haldeydi.
“Sana neyin uygun geleceğini söyleyeyim,” dedi kardeşlerden biri, hınzır bir kahkaha atarak yanındakilere. “Denize git; tuzlu suda yıkan ve sonra zirveye koş. Doruktaki Rüzgâr Rabbi seni güzelleştirecek ve tüylerin tekrar uzayacak.”
“Teşekkür ederim, soylu prens,” dedi tavşan; ve seksen kardeş gülerek geri dönerken, o deniz kıyısına koştu.
Ne yazık ki tuzlu su hassas derisini acıtmış, güneş ve rüzgâr onu o denli bir yakmış ki acıdan feryat etmeye başlamış.
Kardeşlerinin bohçalarıyla birlikte yürüyen seksen birinci kardeş bu çığlığı duymuş ve birinin yaralanıp yaralanmadığına bakmak için koşmuş.
“Zavallı küçük dostum!” demiş acıyarak. “Sorun nedir?”
“Sesin güzel, yüzün güzel ve düzgün kalpli olduğunu hissediyorum,” demiş tavşan. “Belki sana hikâyemi anlatırsam bana yardım edebilirsin.”
“Eğer yapabilirsem bunu memnuniyetle yaparım,” demiş seksen birinci kardeş.
“Ben Oki Adası’nda doğdum,” demiş tavşan. “Büyüdüğümde dünyayı görmeyi arzuladım lakin anayurda nasıl ulaşacağımı bilmiyordum. Fakat uzun bir mühlet sonra bir yol buldum. Çok sayıda timsah güneşlenmek için kıyıya gelmeyi alışkanlık haline getirmişti. Bir gün onlara övünerek, ‘Oki’de denizdeki timsahlardan daha çok tavşan var’ dedim.
“Öyle değil,” dedi timsahlardan biri, “çok daha fazla timsah var.
“‘Sayalım,’ dedim, ‘o vakit ikisi de ikna olur. Siz timsahları çok kolay sayabilirim. Buradan Kita Burnu’na kadar bir çizgi oluşturun ve birinin burnu oburunun kuyruğunda olsun, ben de sırtlarınızda yavaşça koşayım ve ilerlerken sayayım. O vakit kaç tane timsah olduğunu öğreneceğiz.
“Ama tavşanları nereden bileceğiz?” diye sordu bir timsah.
“‘Buna sonra karar veririz,’ diye karşılık verdim.
“Böylece dediğim üzere yaptılar. Bir sıra oluşturdular ve ben de karşıya geçtim. Geniş sırtları güzel bir köprü oluşturdu, lakin ne yazık ki dilimi tutmayı gereğince bilmiyordum. Son timsahtan kıyıya atlarken, “Sizi âlâ kandırdım!” diye bağırdım. Kaç timsah olduğu umurumda değil. Sizi yalnızca anakaraya ulaşmak için bir köprü olarak kullandım. Ancak tam bunu söylerken, son canavar beni dişleriyle yakaladı ve tüm kürkümü yırttı. “Git ve ırmağın tatlı suyunda yıkan.”
“‘Öldürülmeyi hak ediyorsun,’ dedi. Yeniden de gitmene müsaade vereceğim. Gelecekte kendinden daha büyük canlıları kandırmaya çalışma.”
“Gerçekten de çok haklıymış,” dedi seksen birinci kardeş. “Hilekârlığın için uygun bir ödeme almışsın; fakat senin için çok üzgünüm.”
“Bırak da hikâyemi bitireyim,” dedi tavşan, bu azarlama karşısında başını öne eğerek. “Ben burada yatarken, acıdan kıvranırken, bir prensler kafilesi geçti. İçlerinden biri bana denizde yıkanmamı ve rüzgârda koşmamı söyledi. Ben de o denli yaptım ve beni bu acı duruma sokan da bu oldu. Artık ne yapabilirim, çektiğim acıya dayanamıyorum?”
Prens, “Karşılaştıkların benim seksen kardeşim olmalı,” dedi. “Çok zalim oldukları için sana yardım etmek istiyorum. Git ve ırmağın tatlı suyunda yıkan. Sonra sazlıklardan polen al ve kendini onunla ov. Derin güzelleşecek ve tüylerin tekrar büyüyecek.”
“Teşekkür ederim, asil prensim,” diye bağırmış tavşan. “Seksen kardeşin ne kadar berbatsa sen de o kadar güzelsin. Nankör olmadığımı göreceksin,” diyerek çabukla ırmağa gitmiş.
Çok geçmeden kendini çok daha yeterli hissetmiş ve prense veda etmeyi bile beklemeden çabukla oradan uzaklaşmış.
Seksen birinci kardeş kendi kendine gülümseyerek, “Göründüğü kadar minnettar değilmiş,” diye düşünmüş. Sonra saraya gerçek yola koyulmuş.
Ancak tavşan çoktan oraya varmıştı. Prensesin düğünü hakkındaki konuşmaları duymuştu ve kendisine karşı nazik davranan şahsa nasıl hizmet edebileceğini düşünüyordu.
Tavşanın bir başka kardeşi de prensese armağan edilen ve sarayda çok sevilen güzel bir ufaklıkmış. Böylelikle İnaba tavşanı çabukla kardeşine gitmiş ve ona hikâyesini anlatmış.
“Şimdi, prensimin prensesinizle evlenmesine yardım edelim,” demiş. “Böyle iki düzgün ruh birlikte yaşamalı ve dünyayı daha memnun kılmalı.”
Saraya geldiğinden beri bilgeleşen ve saray yollarını öğrenen kardeşi, “Bana itimat,” demiş.
Böylece seksen kardeş en hoş kıyafetleriyle prensesin huzuruna çıktıklarında, prenses onları küçümseyerek karşılamış ve hepsini kovmuş.
“Yüzünüz gülüyor,” demiş prenses, “ama yüreğiniz acımasız ve ben sizi istemiyorum.”
Ama seksen birinci kardeş altın tahtının önünde kendini gösterdiğinde, elini uzatıp, “İyi kalpli ve dürüst, tahtımı seninle ve yalnızca seninle paylaşacağım!” demiş.
O vakit seksen birinci kardeş çok sevinmiş; bütün halk da sevinmiş ve küçük tavşan iki ayağı üzerinde sevinçle dans ederek şöyle demiş: “Şimdi görüyorsunuz ya sevgili Prens, ben nankör değilim; çünkü benim sayemde Prenses’in Seçimi siz oldunuz.”
