Ülkenin birinde, her gün avlanmaya çıkan tek oğlu olan bir Raja varmış. Bir gün annesi Rani ona, “Bu üç yakada istediğin yerde avlanabilirsin; fakat asla dördüncü yakaya gitmemelisin” dedi. Bunu söyledi zira dördüncü yakaya giderse hoş Prenses Labam’ı duyacağını ve o vakit babasını ve annesini bırakıp prensesi arayacağını biliyordu.
Genç prens annesini dinledi ve bir müddet ona itaat etti. Lakin bir gün, gitmesine müsaade verilen üç yakada avlanırken, dördüncü yaka hakkında ona söylediklerini hatırladı ve gidip neden o yakada avlanmasını yasakladığını görmeye karar verdi. Oraya vardığında kendini bir ormanda buldu. Ormanda, içinde yaşayan birkaç papağandan diğer bir şey yoktu. Genç Raja onlardan kimilerine ateş etti ve çabucak hepsi gökyüzüne yanlışsız uçup gitti. Hepsi, lakin biri hariç ve bu onların Hiraman papağanı olarak isimlendirilen Raja’larıydı.
Hiraman papağanı yalnız kaldığını anlayınca başka papağanlara şöyle seslendi: “Raja’nın oğlu ateş ettiğinde uçup gitmeyin ve beni yalnız bırakmayın. Şayet beni bu halde terk ederseniz, Prenses Labam’a söylerim.”
O vakit papağanların hepsi homurdanarak Raja’larına geri döndüler. Prens çok şaşırdı ve “Bu kuşlar konuşabiliyor!” dedi. Sonra papağanlara şöyle dedi: “Prenses Labam kim? Nerede yaşıyor?” Lakin papağanlar ona nerede yaşadığını söylemediler. “Prenses Labam’ın ülkesine asla gidemezsin.” Söyledikleri tek şey buydu.
Prens, papağanlar ona diğer bir şey söylemeyince çok üzüldü ve silahını atıp meskenine gitti. Meskene döndüğünde ne konuştu ne de yemek yedi, dört beş gün boyunca yatağında yattı; çok hasta görünüyordu.
Sonunda babasına ve annesine gidip Prenses Labam’ı görmek istediğini söyledi. “Gitmeliyim,” dedi; “Nasıl biri olduğunu görmeliyim. Bana ülkesinin nerede olduğunu söyleyin.”
“Nerede olduğunu bilmiyoruz,” diye yanıtladı babası ve annesi.
“O vakit gidip onu aramalıyım,” dedi prens.
“Hayır, hayır,” dediler, “bizi bırakmamalısın. Sen bizim tek oğlumuzsun. Bizimle kal. Prenses Labam’ı asla bulamayacaksın.”
“Onu bulmaya çalışmalıyım,” dedi prens. “Belki İlah bana yolu gösterir. Şayet yaşar ve onu bulursam, size geri döneceğim fakat tahminen de öleceğim ve o vakit sizi bir daha asla göremeyeceğim. Yeniden de gitmeliyim.”
Böylece gitmesine müsaade vermek zorunda kaldılar, lakin ondan ayrılırken çok ağladılar. Babası ona giymesi için hoş giysiler ve âlâ bir at verdi. Silahını, yayını, oklarını ve daha pek çok silahını aldı, “çünkü” dedi, “onlara gereksinimim olabilir.” Babası da ona bir sürü rupi verdi.
Sonra kendisi de atını seyahat için hazırladı ve babasıyla annesine veda etti. Annesi mendilini alıp içine biraz şekerleme sardı ve oğluna verdi. “Yavrum,” dedi ona, “Acıktığında bu tatlılardan ye.”
Prens yola koyuldu ve içinde bir su deposu ve gölgeli ağaçlar bulunan bir ormana gelene kadar atını sürdü. Kendisini ve atını su birikintisinde yıkadı ve sonra bir ağacın altına oturdu. “Şimdi,” dedi kendi kendine, “annemin bana verdiği tatlılardan biraz yiyeceğim, biraz su içeceğim ve sonra seyahatime devam edeceğim.” Mendilini açtı ve bir şekerleme çıkardı. İçinde bir karınca buldu. Bir tane daha çıkardı. Onda da bir karınca vardı. Sonra iki tatlıyı yere bıraktı ve hepsini çıkarana kadar bir tane daha, bir tane daha, bir tane daha çıkardı fakat her birinde bir karınca buldu. “Boş ver,” dedi, “ben tatlıları yemeyeceğim; karıncalar yiyecek onları.” Sonra Karınca-Raja gelip onun önünde durdu ve şöyle dedi: “Bize karşı çok güzeldin. Şayet başın sıkışırsa beni düşün ve biz sana geliriz.”
Raja’nın oğlu ona teşekkür etti, atına bindi ve seyahatine devam etti. Öbür bir ormana gelene kadar atını sürdü ve orada ayağına diken batmış ve acıdan yüksek sesle kükreyen bir kaplan gördü.
“Neden bu türlü kükrüyorsun?” dedi genç Raja. “Neyin var senin?”
“On iki yıldır ayağımda bir diken var,” diye karşılık verdi kaplan, “ve bu canımı çok acıtıyor, bu yüzden kükrüyorum.”
“Peki,” dedi Raja’nın oğlu, “Senin için onu çıkaracağım. Lakin tahminen de sen bir kaplan olduğun için, seni iyileştirdiğimde beni yersin?”
“Hayır,” dedi kaplan, “Seni asla yemem. Beni güzelleştir.”
Prens cebinden küçük bir bıçak çıkardı ve kaplanın ayağındaki dikeni kesti; dikeni kestiğinde kaplan her zamankinden daha yüksek sesle kükredi -o kadar yüksek sesle kükredi ki, karısı onu yan ormandan duydu ve sorunun ne olduğunu görmek için koşarak geldi. Kaplan onun geldiğini gördü ve prensi görmemesi için ormanın içine sakladı.
“Hangi adam seni incitti de bu kadar yüksek sesle kükredin?” dedi karısı. “Kimse beni incitmedi,” diye karşılık verdi kocası “ama bir Raja’nın oğlu geldi ve ayağımdaki dikeni çıkardı.”
“Nerede o? Göster onu bana,” dedi karısı.
“Eğer onu öldürmeyeceğine kelam verirsen, onu çağırırım,” dedi kaplan.
“Onu öldürmeyeceğim; yalnızca onu görmeme müsaade ver,” diye yanıtladı karısı.
Kaplan Raca’nın oğlunu çağırdı ve o geldiğinde kaplan ve karısı ona bir sürü selam verdiler. Sonra ona hoş bir akşam yemeği verdiler. Prens, üç gün boyunca onlarla birlikte kaldı. Her gün kaplanın ayağına baktı, kaplanın ayağı üçüncü gün büsbütün düzgünleşti. Sonrasında kaplanlara veda etti ve kaplan ona şöyle dedi: “Eğer başın belaya girerse beni düşün, biz sana geliriz.”
Raca’nın oğlu üçüncü bir ormana gelene kadar atını sürmeye devam etti. Burada, öğretmenleri ve ustaları ölmüş ve dört şey bırakmış olan dört yoksul buldu: Üzerine oturanı gitmek istediği yere götüren bir yatak; sahibine istediği her şeyi, mücevher, yiyecek yahut giysi veren bir torba; su deposundan ne kadar uzakta olursa olsun sahibine istediği kadar su veren taştan bir tas ve bir sopa ve ip; şayet biri sahibine savaş açmaya gelirse, sahibine yalnızca “Sopa, burada ne kadar adam ve asker varsa döv” demesi kafiydi, sopa onları döver ve ip onları bağlardı.
Dört yoksul bu dört şey için tartışıyorlardı. Biri, “Ben bunu istiyorum” diyor; oburu, “Sen bunu alamazsın, zira ben bunu istiyorum” diyordu ve bu tartışma bu türlü devam ediyordu.
Raca’nın oğlu onlara şöyle dedi: “Bu şeyler için arbede etmeyin. Dört farklı tarafa dört ok atacağım. Hanginiz birinci oka ulaşırsa, yatağı alacak. Kim ikinci oku tutturursa, ikinci şeyi, yani torbayı alacak. Kim üçüncü oku tutturursa, üçüncü şey olan kâseyi alacak. Ve kim dördüncü oku bulursa, son şeye sahip olacak: sopa ve ipe.” Bunu kabul ettiler ve prens birinci okunu attı. Yoksullar onu almak için koşuştular. Onlar oku getirdiklerinde prens ikinci oku atmış, onlar oku bulup getirdiklerinde prens üçüncü oku atmış, onlar üçüncü oku getirdiklerinde prens dördüncü oku atmıştı.
Onlar dördüncü oku ararken, Raca’nın oğlu atını ormanda özgür bıraktı ve yanına kâseyi, sopayı, ipi ve çantayı alarak yatağın üzerine oturdu. Sonra, “Yatak, Prenses Labam’ın ülkesine gitmek istiyorum” dedi. Küçük yatak çabucak havaya yükseldi ve uçmaya başladı. Prenses Labam’ın ülkesine gelene kadar uçtu, uçtu ve sonra yere kondu. Raca’nın oğlu gördüğü birtakım adamlara, “Bu kimin ülkesi?” diye sordu.
“Prenses Labam’ın ülkesi” diye karşılık verdiler. Prens yoluna devam etti ve bir konuta geldi, orada yaşlı bir bayan gördü.
“Sen kimsin?” dedi bayan. “Nereden geliyorsun?”
“Uzak bir ülkeden geliyorum,” dedi Prens; “bu gece sizinle kalmama müsaade verin.”
“Hayır,” dedi bayan, “benimle kalmana müsaade veremem; zira hükümdarımız diğer ülkelerden gelen erkeklerin ülkesinde kalmamasını emretti. Benim konutumda kalamazsın.”
Prens, “Sen benim teyzemsin,” dedi, “bu gece seninle kalmama müsaade ver. Gördüğünüz üzere akşam oldu ve ormana gidersem yırtıcı hayvanlar beni yer.”
“Peki,” dedi yaşlı bayan, “bu gece burada kalabilirsin; ancak yarın sabah gitmelisin, zira kral geceyi benim konutumda geçirdiğini duyarsa, beni yakalatıp mahpusa attırır.”
Onu meskenine götürdü ve Raca’nın oğlu buna çok sevindi. Yaşlı bayan yemek hazırlamaya başladı, ancak Raja onu durdurdu, “Teyze,” dedi, “sana yemek vereceğim.” Elini torbasına sokarak, “Çanta, biraz yemek istiyorum” dedi ve çanta ona anında iki altın tabakta servis edilen lezzetli bir akşam yemeği verdi. Yaşlı bayan ve Raja’nın oğlu birlikte yemek yediler.
Yemeklerini bitirdikten sonra yaşlı bayan, “Şimdi biraz su getireceğim,” demiş.
Prens, “Gitme,” dedi. “Hemen bol bol su içeceksin.” Prens tasını aldı ve ona, “Tasa, biraz su istiyorum,” dedi ve tası suyla doldurdu. Kâse dolduğunda prens, “Dur, kâse,” diye bağırdı ve kâse dolmayı bıraktı. “Gördün mü teyze,” dedi, “bu tasla her vakit istediğim kadar su alabiliyorum.”
Bu sırada gece olmuştu. “Teyze,” dedi Raja’nın oğlu, “neden bir lamba yakmıyorsun?”
“Buna gerek yok,” dedi. “Kralımız ülkesindeki insanlara kandil yakmayı yasakladı; zira hava kararır kararmaz kızı Prenses Labam gelip damına oturuyor ve o denli bir parlıyor ki tüm ülkeyi ve konutlarımızı aydınlatıyor, biz de gündüzmüş üzere işimizi görebiliyoruz.”
Gece büsbütün karardığında prenses kalktı. Güçlü giysilerini ve mücevherlerini giydi, saçlarını topladı ve başına elmas ve incilerden bir bant geçirdi. Sonra ay üzere parladı ve hoşluğu geceyi gündüz yaptı. Odasından çıktı ve sarayının çatısında oturdu. Gündüzleri konutundan hiç dışarı çıkmazdı; yalnızca geceleri çıkardı. Babasının ülkesindeki tüm beşerler işlerinin başına geçti ve işlerini bitirdi.
Raca’nın oğlu prensesi sessizce izledi ve çok memnun oldu. Kendi kendine, “Ne kadar hoş bir kız!” dedi.
Gece yarısı herkes yattığında, prenses damdan indi ve odasına gitti; yatağına girip uyuduğunda, Raca’nın oğlu yavaşça kalktı ve yatağına oturdu. “Yatağa” dedi ki, “Prenses Labam’ın yatak odasına gitmek istiyorum.” Böylelikle küçük yatak onu Prenses’in uyuduğu odaya götürdü.
Genç Raja çantasını aldı ve “Çok ölçüde betel yaprağı istiyorum” dedi ve çabucak ona bir ölçü betel yaprağı verdi. Bunu prensesin yatağının yanına bıraktı ve sonra küçük yatağı onu yaşlı bayanın meskenine geri götürdü.
Ertesi sabah prensesin bütün hizmetçileri betel yaprağını bulmuşlar ve yemeye başladılar. Prenses, “Bu kadar betel yaprağını nereden buldunuz?” diye sordu.
Hizmetçiler, “Yatağınızın yanında bulduk,” diye yanıtladılar. Prensin gece gelip hepsini oraya koyduğunu kimse bilmiyordu.
Sabah yaşlı bayan Raca’nın oğlunun yanına geldi. “Artık sabah oldu,” dedi, “gitmelisin; zira kral senin için yaptıklarımı öğrenirse beni yakalar.”
“Bugün hastayım sevgili teyze,” dedi prens “yarın sabaha kadar kalmama müsaade ver.”
“İyi,” dedi yaşlı bayan. Böylelikle kaldı ve akşam yemeklerini torbadan çıkardılar ve tas onlara su verdi.
Gece olduğunda prenses kalktı ve damına oturdu ve saat on ikide herkes yattığında yatağına gitti ve kısa müddette uykuya daldı. Sonra Raja’nın oğlu yatağına oturdu ve sihirli yatak onu prensesin yanına taşıdı. Çantasını aldı ve “Çanta, çok hoş bir şal istiyorum” dedi. Torba ona mükemmel bir şal verdi ve prenses uyurken üzerine örttü. Sonra yaşlı bayanın konutuna geri döndü ve sabaha kadar uyudu.
Sabah prenses şalı gördüğünde çok sevindi. “Gördün mü anne?” dedi, “Bu şalı bana Huda vermiş olmalı, çok hoş.” Annesi de çok sevindi.
“Evet, çocuğum,” dedi, “bu süper şalı sana Huda vermiş olmalı.”
Sabah olduğunda yaşlı bayan Raca’nın oğluna, “Artık sahiden gitmelisin,” dedi.
“Teyze,” diye yanıt verdi oğlu, “henüz gereğince yeterli değilim. Birkaç gün daha kalmama müsaade ver. Meskeninizde saklanacağım, böylelikle kimse beni görmeyecek.” Böylelikle yaşlı bayan onun kalmasına müsaade vermiş.
Karanlık gece olduğunda, prenses hoş giysilerini ve mücevherlerini giydi ve damında oturdu. Gece yarısı odasına gitti ve uyudu. Raja’nın oğlu yatağına oturdu ve onun yatak odasına uçtu. Orada çantasına, “Çanta, çok çok hoş bir yüzük istiyorum” dedi. Çanta ona görkemli bir yüzük verdi. Prens yüzüğü takmak için Prenses Labam’ın elini yavaşça tuttu ve Prenses korkarak ayağa kalktı.
“Kimsin sen?” dedi prense. “Nereden geliyorsun? Neden benim odama geldin?”
“Korkmayın prenses,” dedi prens; “Ben hırsız değilim. Ben büyük bir Raja’nın oğluyum. Avlanmak için gittiğim ormanda yaşayan Hiraman papağanı bana senin ismini söyledi, ben de annemi ve babamı bırakıp seni görmeye geldim.”
“Pekâlâ,” dedi prenses, “böyle büyük bir Raja’nın oğlu olduğun için seni öldürtmeyeceğim ve babamla anneme seninle evlenmek istediğimi söyleyeceğim.”
Prens daha sonra yaşlı bayanın meskenine döndü Sabah olduğunda prenses annesine, “Büyük bir Raja’nın oğlu bu ülkeye geldi ve ben onunla evlenmek istiyorum” dedi. Annesi bunu hükümdara anlattı.
Kral, “Güzel,” dedi; “ama şayet bu Raja’nın oğlu kızımla evlenmek istiyorsa, evvel ona söylediklerimi yapmalı. Başaramazsa onu öldürürüm. Ona seksen kilo hardal tohumu vereceğim ve bundan bir gün içinde yağı ezmesi gerekecek. Şayet bunu yapamazsa ölecek.”
Sabah olunca Raja’nın oğlu yaşlı bayana prensesle evlenmek istediğini söyledi. “Ah,” dedi yaşlı bayan, “bu ülkeden git ve onunla evlenmeyi düşünme. Pek çok Raja ve Raja’nın oğlu onunla evlenmek için buraya geldi ve babası hepsini öldürttü. Kızıyla evlenmek isteyen her kim olursa olsun, evvel onun dediklerini yapmalı. Yapabilirse prensesle evlenecekmiş; yapamazsa kral onu öldürtecekmiş. Lakin hiç kimse hükümdarın söylediği şeyleri yapamaz; bu yüzden deneyen tüm Rajalar ve Rajaların oğulları öldürüldü. Şayet denersen sen de öldürüleceksin. Git buradan.” Ancak prens onun söylediği hiçbir şeyi dinlemedi.
Kral prensi yaşlı bayanın meskenine çağırttı ve hizmetkârları Raja’nın oğlunu hükümdarın sarayına, hükümdarın huzuruna getirdiler. Orada kral ona seksen kilo hardal tohumu verdi ve o gün içindeki bütün yağı ezmesini ve sonraki sabah saraya getirmesini söyledi. Prense, “Kim kızımla evlenmek isterse,” dedi, “önce söylediklerimi yapmalı. Şayet yapamazsa, onu öldürtürüm. Şayet bu hardal tohumunun yağını çıkaramazsan, sen de öleceksin.”
Prens bunu duyunca çok üzüldü. “Bu hardal tohumunun yağını bir günde nasıl çıkarabilirim?” dedi kendi kendine; “Eğer çıkaramazsam, kral beni öldürecek.” Hardal tohumunu yaşlı bayanın meskenine götürdü ve ne yapacağını bilemedi. Sonunda Karınca-Raja’yı hatırladı ve bunu yaptığı anda Karınca-Raja ve karıncaları ona geldi. “Neden bu kadar üzgün görünüyorsun?” dedi Karınca-Raja.
Prens ona hardal tohumunu gösterdi ve şöyle dedi: “Bu hardal tohumunun yağını bir günde nasıl çıkarabilirim? Yarın sabah yağı hükümdara götürmezsem beni öldürecek.”
“Mutlu ol,” dedi Ant-Raja; “uzan ve uyu; gün boyunca senin için tüm yağı ezeceğiz ve yarın sabah onu hükümdara götüreceksin.” Raja’nın oğlu uzanıp uyudu ve karıncalar da onun için yağı ezip çıkardılar. Prens yağı görünce çok sevindi.
Ertesi sabah onu saraya, hükümdara götürdü. Lakin kral şöyle dedi: “Henüz kızımla evlenemezsin. Şayet bunu yapmak istiyorsan, evvel benim iki şeytanımla savaşmalı ve onları öldürmelisin.” Kral uzun vakit evvel iki şeytan yakalamış ve onlarla ne yapacağını bilemediği için onları bir kafese kapatmıştı. Ülkesindeki bütün insanları yiyip bitireceklerinden korktuğu için onları hür bırakmaya korkuyordu ve onları nasıl öldüreceğini de bilmiyordu. Bu yüzden Prenses Labam’la evlenmek isteyen tüm hükümdarlar ve kral oğulları bu iblislerle savaşmak zorunda kaldılar; “çünkü” dedi kral kendi kendine, “belki iblisler öldürülür ve ben de onlardan kurtulurum.”
Raja’nın oğlu iblisleri duyunca çok üzüldü. “Ne yapabilirim?” dedi kendi kendine. “Bu iki iblisle nasıl savaşabilirim?” Sonra aklına kaplanı geldi: kaplan ve karısı ona gelip, “Neden bu kadar üzgünsün?” diye sordular. Raja’nın oğlu yanıt verdi: “Kral bana iki iblisiyle savaşmamı ve onları öldürmemi emretti. Bunu nasıl yapabilirim?” “Korkma,” dedi kaplan. “Mutlu ol. Ben ve karım senin için onlarla savaşacağız.”
Sonra Raja’nın oğlu çantasından iki görkemli palto çıkardı. Hepsi altın ve gümüştendi, inciler ve elmaslarla kaplıydı. Bunları kaplanlara giydirerek onları güzelleştirdi ve onları hükümdara götürerek, “Bu kaplanlar benim için şeytanlarınızla savaşabilir mi?” diye sordu. “Evet,” dedi kral, zebanilerini kimin öldürdüğü zerre kadar umurunda değildi, kâfi ki öldürülsünler. “O vakit şeytanlarını çağır,” dedi Raja’nın oğlu, “bu kaplanlar onlarla savaşacak.” Kral o denli yaptı ve kaplanlar ile iblisler, kaplanlar iblisleri öldürene kadar dövüştüler.
“Bu âlâ,” dedi kral. “Ama kızımı sana vermeden evvel öteki bir şey daha yapmalısın. Gökyüzünde bir davulum var. Gidip ona vurmalısın. Şayet bunu yapamazsan, seni öldürürüm.”
Raja’nın oğlu küçük yatağını düşündü; bu yüzden yaşlı bayanın meskenine gitti ve yatağına oturdu. “Küçük yatak,” dedi, “gökyüzünde hükümdarın davulu var. Ona gitmek istiyorum.” Yatak onunla birlikte uçtu ve Raja’nın oğlu davula vurdu ve kral onu duydu. Yeniden de aşağı indiğinde kral ona kızını vermedi. “Prense, “Sana söylediğim üç şeyi yaptın; lakin bir şey daha yapmalısın,” dedi. “Yapabilirsem yaparım,” dedi Raja’nın oğlu.
Kral ona sarayının yakınında duran bir ağacın gövdesini gösterdi. Çok lakin çok kalın bir gövdesi vardı. Prense bir balmumu balta verdi ve “Yarın sabah bu balmumu balta ile bu gövdeyi ikiye ayırmalısın” dedi.
Raja’nın oğlu yaşlı bayanın konutuna geri döndü. Çok üzgündü ve artık Kral’ın onu muhakkak öldüreceğini düşünüyordu. “Onun yağını karıncalara ezdirdim,” dedi kendi kendine. “Şeytanlarını kaplanlara öldürttüm. Yatağım onun davulunu dövmeme yardım etti. Lakin artık ne yapabilirim? O kalın ağaç gövdesini balmumundan bir baltayla nasıl ikiye ayırabilirim?”
Gece yatağında prensesi görmeye gitti. “Yarın,” dedi ona, “baban beni öldürecek.” “Neden?” diye sordu prenses.
“Bana kalın bir ağaç gövdesini balmumundan bir baltayla ikiye bölmemi söyledi. Bunu nasıl yapabilirim ki?” dedi Raja’nın oğlu. “Korkma,” dedi prenses; “sana söylediğimi yaparsan onu kolaylıkla ikiye bölebilirsin.”
Sonra başından bir saç teli kopardı ve prense verdi. “Yarın,” dedi, “yanında kimse yokken, ağaç gövdesine, ‘Prenses Labam bu saçla ikiye bölünmene müsaade vermeni emrediyor’ demelisin. Sonra saçı balmumu baltasının bıçağının kenarından aşağı yanlışsız uzat.”
Prens sonraki gün tam olarak prensesin dediğini yaptı. Baltanın ucuna gerilen saç ağaç gövdesine değdiği anda ağaç iki modüle ayrıldı.
Kral, “Artık kızımla evlenebilirsin” dedi. Lisanlara destan bir düğün yapıldı. Etraftaki ülkelerin tüm rajaları ve hükümdarları düğüne davet edildi ve büyük sevinç şovları yapıldı. Birkaç gün sonra prensin oğlu karısına, “Babamın ülkesine gidelim” dedi. Prenses Labam’ın babası onlara bir ölçü deve, at, rupi ve hizmetkâr verdi ve prensin ülkesine gidip orada memnun bir biçimde yaşadılar.
Prens her vakit çantasını, torbasını, yatağını ve sopasını yanında taşırdı. Fakat kimse ona savaş açmaya gelmediği için sopayı kullanmasına hiç gerek kalmadı.
