Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Ela isminde gözleri merakla parlayan bir kız çocuğu yaşarmış. Ela’nın yaşadığı köyde deniz yokmuş; yalnızca rüzgârla eğilen buğday tarlaları ve uzakta maviye çalan dağlar varmış. Lakin Ela, kitaplarda gördüğü denizin kokusunu, sesini ve rengini hayal etmekten hiç vazgeçmemiş.
Bir sabah, annesi kahvaltıdan sonra yanına oturmuş ve kulağına tatlı bir sır fısıldamış: “Hazırlan bakalım Ela, bugün Samsun’a gidiyoruz.”
Yolculuk başlamış. Ela otobüsün cam kenarına yerleşmiş, gözlerini dışarıdan ayıramamış. Ağaçlar birer gölge üzere kaymış geriye, zirveler yumuşakça uzanmış gökyüzüne. Bulutlara biçimler vermişler annesiyle; biri deveye benzemiş, biri pamuk şekere. Yol boyunca içindeki kıpırtı büyümüş, kalbindeki merak tatlı bir heyecana dönüşmüş.
Otobüs bir doruğun yamacına tırmanırken, Ela birden gözlerini kısmış. Gördüğü şey o kadar büyüleyiciymiş ki nefesi kesilmiş. Masmavi bir deniz, gökyüzüne dokunuyormuş güya. Güneş, suyun yüzeyinde altın sarısı parıltılar serpmiş; her ışık, Ela’ya göz kırpıyor üzereymiş. Fısıltıyla, “Anne… bu sahiden deniz mi?” demiş. Annesi gülümseyip başını sallamış, “İşte Samsun, canım,” demiş sakince.
Otobüs kent merkezine varınca birinci durakları Atatürk Anıtı olmuş. Ela, heykelin önünde durmuş, başını üst kaldırıp sessizce bakmış. Atın üstündeki komutanın kararlı bakışları içini tuhaf bir biçimde etkilemiş. Annesi diz çöküp onunla göz hizasına gelip, “Bu heykel, Samsun’un başlangıcını anlatır,” demiş. Ela hiçbir şey söylememiş ancak göğsünde derin, sessiz bir hürmet hissetmiş.
Anıtın etrafındaki merdivenlerden inip kısa bir yürüyüşle kıyıya varmışlar. Martı sesleri gökyüzünü doldurmuş, hafif bir yosun kokusu rüzgârla birlikte burnuna dolmuş. Ela ayakkabılarını çıkarıp kumların üzerine basmış, parmaklarının ortasından geçen serinliğe gülümsemiş. Dalgalar nazikçe kıyıya çarpıyor, bazen sıçrayarak ayak bileklerine dokunuyormuş.
O sırada yerde parlak, yassı bir taş bulmuş. Eğilip onu almış, avucuna koymuş ve mırıldanmış: “Bu Samsun’un anısı olacak.”
Biraz dinlendikten sonra tekrar yola koyulmuşlar. Bu sefer kıyı boyunca yürüyüp teleferik durağına ulaşmışlar. Ela, kabine birinci bindiğinde yavaşça huzursuz olmuş ancak görünüm gözlerinin önüne serilince içindeki kaygı dağılmış. Üstten deniz, kent ve yemyeşil parklar küçücük görünüyormuş. Her şey güya sessizleşmiş, dünya daha yavaş dönüyormuş oradan bakınca. Ela, “Yukarıda olmak, kalbimi hafifletiyor,” demiş kendi kendine.
Teleferikten indiklerinde gün biraz yorgun lakin hâlâ sevinçliyken, soluğu bir çocuk parkında almışlar. Ela, dondurmasını yerken öbür çocukların oyunlarını izlemiş. Salıncaklar gökyüzüne gerçek yükselmiş, kahkahalar havada birbirine karışmış. Ela, kendini yalnız hissetmemiş zira herkesin gözlerinde birebir ışık varmış: oyun oynamanın sevinci. O an anlamış ki kentler değişse de çocukların gülüşü her yerde birebirmiş.
Akşam çökerken otobüse binmişler. Ela, cama yaslanmış başını, son bir defa denize bakmış. Gözleri kapanmak üzereyken, “Anne,” demiş yavaşça, “Bir gün yeniden geliriz, değil mi?” Annesi sırf Ela’nın elini tutmuş, karşılık vermeden gözlerinin içiyle gülümsemiş.
Samsun Gezisi Masalının sonunda, Ela yatağına uzandığında başucundaki taşı avucunun içine almış.
Ve içinden yumuşacık bir cümle geçmiş:
“Bugün kalbime bir kent değdi.
Samsun Gezisi Masalına benzeyen, uyku masalları okumak için irtibata tıklayabilirsiniz. Anne sesiyle masal dinlemek için instagram sayfamızı takip edebilirsiniz.
