Hans efendisine yedi yıl hizmet etti ve sonunda ona şöyle dedi,
“Usta, vaktim doldu; konuta gidip annemi görmek istiyorum, o yüzden bana paramı ver.”
Ve efendi ona dedi ki,
“Sadık ve yeterli bir hizmetkâr oldun, bu yüzden mükafatın çok büyük olacak.”
Sonra ona başı kadar büyük bir gümüş kesimi verdi. Hans cebinden mendilini çıkardı, gümüş kesimini içine koydu, omzuna attı ve konuta yanlışsız koşmaya başladı. Tembel tembel, ayaklarını birbiri arkasına sürüyerek ilerlerken, büyük bir atın üzerinde sevinçle tırıs giden bir adam gördü.
“Ah!” dedi Hans yüksek sesle, “ata binmek ne hoş bir şey! Güya meskeninde, sandalyesinde oturuyormuş üzere oturuyor. Hiçbir taşa takılmıyor, ayakkabılarını çıkarmıyor ve neredeyse nasıl yaptığını bile bilmeden cet biniyor.”
Atlı bunu duydu ve dedi ki,
” Öyleyse Hans, neden yürüyerek gidiyorsun?”
“Ah!” dedi, “taşımam gereken bir yük var; gümüş olduğu kesin, ancak o kadar ağır ki neredeyse başımı kaldıramıyorum ve omzumu üzücü halde ağrıtıyor.”
“Değiştirmeye ne dersin?” dedi atlı. “Ben sana atımı vereyim, sen de bana gümüşü ver.”
” Çok isterim,” dedi Hans, “ama sana bir şey söyleyeyim: onu taşımak çok yorucu bir iş olacak.”
Atlı atından indi, gümüşü aldı, Hans’ın cet binmesine yardım etti, dizgini onun eline verdi ve şöyle dedi,
“Çok süratli gitmek istediğinde dudaklarını şapırdatmalı ve yüksek sesle ‘Çip’ diye bağırmalısın.”
Hans atın üzerine oturup sevinçle sürerken çok memnundu. Bir mühlet sonra biraz daha süratli gitmek istediğini düşündü ve dudaklarını şapırdatarak ” Çip” diye bağırdı. At dörtnala koşmaya başladı ve Hans ne olduğunu bile anlayamadan attan düştü ve yol kenarındaki bir hendeğe yuvarlandı; şayet ineğini sürerek gelen bir çoban onu tutmasaydı atı kaçacaktı. Hans kısa müddet sonra kendine geldi ve tekrar ayaklarının üzerine kalktı. Çok üzgündü ve çobana şöyle dedi,
“Belli ki bir adam bu türlü bir hayvana bindiğinde takılıp düşüyor ve boynunu kıracakmış üzere fırlatıp atıyor. Neyse, ben artık gidiyorum. Sizin ineğinizi daha çok sevdim; insan boş vakitlerinde onun gerisinde yürüyebilir ve her gün süt, tereyağı ve peynir yiyebilir. Bu türlü bir ineğe sahip olmak için neler vermezdim!”
“Peki,” dedi çoban, “eğer ona bu kadar meraklıysan, ineğimi senin atınla değiştirebilirim.”
“Tamamdır!” dedi Hans sevinçle.
Çoban atına atladı ve yola koyuldu. Hans ineğini sessizce sürdü ve yaptığı pazarlığın çok âlâ bir pazarlık olduğunu düşündü.
“Sadece bir kesim ekmeğim olsa bile (ki bunu muhakkak alabileceğim), istediğim vakit onunla tereyağımı ve peynirimi yiyebilirim ve susadığımda ineğimi sağabilir ve sütünü içebilirim. Daha ne isteyebilirim ki?” dedi.
Bir hana geldiğinde durdu, tüm ekmeğini yedi ve bir bardak bira için son kuruşunu verdi. Sonra ineğini annesinin köyüne gerçek sürdü. Öğlen vakti yaklaştıkça sıcaklık daha da arttı, sonunda kendini içinden geçmesi bir saatten fazla sürecek geniş bir fundalıkta buldu. O kadar terlemiş ve kavrulmuştu ki lisanı damağına yapışmıştı.
“Buna bir deva bulabilirim” diye düşündü; “şimdi ineğimi sağacağım ve susuzluğumu gidereceğim.” İneği bir ağacın kütüğüne bağladı ve süt sağmak için deri başlığını tuttu, fakat bir damla bile sağamadı.
Şansını denerken ve bu işi çok beceriksizce yaparken, huzursuz hayvan başına bir tekme atarak onu yere düşürdü ve orada uzun müddet hissiz bir halde yattı. Neyse ki bir el otomobilinde domuz taşıyan bir kasap yanına geldi.
“Neyin var senin?” dedi kasap, Hans’ın kalkmasına yardım ederken.
Hans ona olanları anlattı ve kasap ona bir şişe vererek şöyle dedi,
” Al, iç ve kendine gel. İneğin sana süt vermeyecek; yaşlı bir hayvan o, kesilmekten öteki bir iş görmez.”
“Eyvah, eyvah!” dedi Hans, “kimin aklına gelirdi ki? Şayet onu kesersem, ne işe yarayacak? İnek etinden nefret ederim; benim için gereğince yumuşak değil. Domuz olsaydı, onunla bir şeyler yapılabilirdi; en azından biraz sosis yapılabilirdi.”
“Peki,” dedi kasap, ” seni şad etmek için değiştireceğim ve sana inek yerine domuzu vereceğim.”
“Hans, kasaba ineği verip domuzu otomobilden aldı ve bacağına bağlı bir iple tutarak arabayı sürdü.
Böylece koşmaya devam etti ve artık her şey yolunda gidiyormuş üzere görünüyordu. Elbette kimi talihsizlikler yaşamıştı lakin artık hepsinin karşılığını alıyordu. Karşılaştığı bir sonraki kişi, kolunun altında hoş beyaz bir kaz taşıyan bir köylüydü. Köylü durup saatin kaç olduğunu sordu ve Hans ona tüm talihsizliğinden ve yaptığı pazarlıklardan bahsetti. Köylü, hafriyat bir vaftiz merasimine götüreceğini söyledi.
“Baksana,” dedi, “ne kadar ağır ve şimdi sekiz haftalık. Onu kim kızartıp yerse yağını bol bol alabilir, o kadar sağlıklı yaşamış ki.”
“Haklısın,” dedi Hans, onu elinde tartarken; “ama benim domuzum da ufak tefek değil.”
Bu ortada köylü önemli ciddi bakmaya başladı ve başını salladı.
“Dinle beni,” dedi, ” sevgili dostum. Domuzun başını belaya sokabilir. Az evvel geldiğim köyde ağanın ahırından bir domuz çalındı. Seni gördüğümde ağanın domuzunu almış olmandan çok korktum. Seni yakalarlarsa işimiz sıkıntı olacak, zira tek isteyecekleri seni at havuzuna atmak olacak.”
Zavallı Hans çok korkmuştu.
” Sevgili dostum,” diye bağırdı, ” yalvarırım beni bu beladan kurtar. Bu ülkeyi benden daha âlâ biliyorsun; domuzumu al ve bana hafriyat ver.”
Köylü, “Ben de bir şeyler vermeliyim,” dedi, “ama başın kaygıda olduğu için sana zorluk çıkarmayacağım.”
Sonra ipi eline aldı ve domuzu yan patikadan sürüp götürdü, Hans da kaygısızca konutuna hakikat yoluna devam etti.
“Sonuçta,” diye düşündü, “pazarlığın en uygununa sahibim. Evvel büyük bir kızartma olacak, sonra altı ay boyunca kaz yağı kullanabileceğim, bir de o hoş beyaz tüyleri var. Onları yastığıma koyacağım ve eminim o vakit hiç rahatsız olmadan mışıl mışıl uyuyacağım. Annem ne kadar memnun olacak!”
Son köye geldiğinde bir makas değirmeni gördü, elinde çarkıyla çalışıyor ve müzik söylüyordu.
“O’er zirve ve o’er vadi o kadar memnun dolaşıyorum ki, Az çalışıyorum ve yeterli yaşıyorum, tüm dünya benim meskenim; Kim benim kadar sevinçli, kim benim kadar sevinçli?”
Hans bir müddet baktı ve sonunda dedi ki,
“İyi yaşıyor olmalısınız, usta değirmenci, işinizden çok mutlu görünüyorsunuz.”
“Evet,” dedi oburu, “benimki altın bir ticaret. Güzel değirmenci elini cebine attığında para bulmadan çıkmaz, ancak o hoş hafriyat nereden aldın?”
“Onu satın almadım, fakat bir domuzla değiştirdim.”
“Peki domuzu nereden aldın?”
“Onun için bir inek verdim.”
“Peki ya inek?”
“Onun için bir at verdim.”
“Ya at?”
“Onun için başım kadar büyük bir gümüş verdim.”
“Peki ya gümüş?”
“Oh! Onun için yedi yıl boyunca çok çalıştım.”
“Değirmenci, “Şimdiye kadar dünyada çok çalıştın,” dedi, “şimdi elini her attığında cebinde para bulabilseydin, servetine servet katabilirdin.”
“Çok gerçek, lakin bu nasıl olacak?”
“Benim üzere bir değirmenci olmalısın,” dedi oburu. “Sen yalnızca bir değirmen taşı istiyorsun, gerisi bizatihi gelir. İşte burada yalnızca biraz yıpranmış olan bir taş var. Bunun için senin hafriyatın bedelinden fazlasını istemem. Alacak mısınız?”
“Böyle bir soruyu nasıl sorarsınız?” dedi Hans. “Elimi her cebime attığımda para bulabilseydim dünyanın en keyifli adamı olurdum. Daha ne isteyebilirim ki? İşte kaz.”
“Şimdi,” dedi değirmenci, yanında duran kaba bir taşı ona verirken, “bu çok büyük bir taştır. Makul kullanırsan bununla eski bir çiviyi bile çıkarabilirsin.”
Hans taşı aldı ve sevinçle oradan ayrıldı. Gözleri sevinçle parlıyordu ve kendi kendine şöyle dedi:
“Şanslı bir günde doğmuş olmalıyım. İstediğim ya da dilediğim her şey bana zaten geliyor.”
Bu ortada yorulmaya başlamıştı, zira gün ağardığından beri yoldaydı. Karnı da acıkmıştı, zira ineği almanın sevinciyle son kuruşunu da vermişti. Sonunda daha fazla gidemedi ve taş onu çok yordu. Bu yüzden biraz su içmek ve dinlenmek için kendini gölün kenarına attı. Taşı dikkatlice kenara koydu, lakin su içmek için eğildiğinde onu unuttu, biraz itti ve taş aşağıya, gölete yanlışsız yuvarlandı. Bir mühlet taşın derin ve berrak suda batışını izledi, sonra sevinçle ayağa fırladı ve tekrar dizlerinin üzerine çökerek, tek belası olan yakışıksız ve ağır taşı ortadan kaldırdığı için gözleri yaşararak Tanrı’ya şükretti.
“Ne kadar mutluyum!” diye bağırdı; “hiçbir ölümlü benim kadar şanslı olmamıştır.”
Sonra sevinçli bir ruh haliyle ayağa kalktı ve annesinin meskenine varıncaya kadar tüm ıstıraplarından arınmış bir halde yolunda yürümeye devam etti.
