Bir vakitler çok enteresan bir şey yaşandığı söylenir. Şayet yaşanmamış olsaydı, kimseye anlatılmazdı.
Bir vakitler köyün dışında, köylülerin öküzlerinin çitleri yararak girdiği ve komşuların domuzlarının çitlerin altında yuvarlandığı yerde bir mesken vardı. Bu meskende bir adam yaşardı ve adamın bir karısı vardı lakin karısı gün uzunluğu matem halindeydi.
Kocası bir gün, “Canını sıkan ne, sevgili karıcığım, güneşin altında donmuş bir tomurcuk üzere boynu bükük oturuyorsun?” diye sordu. “İhtiyacın olan her şeye sahipsin. Öteki beşerler üzere keyifli olmalısın.”
“Beni rahat bırak ve öteki soru sorma!” diye yanıt verdi bayan ve eskisinden daha da melankolik oldu.
Kocası ona ikinci defa sordu fakat birebir cevabı aldı. Tekrar sorduğunda, bayan daha açık bir halde yanıt verdi.
“Canım benim,” dedi, “neden bu mevzuyu kafana takıyorsun? Şayet öğrenirsen, sen de benim üzere üzüleceksin. Sana söylememem senin için daha uygun.”
İnsanlar bunu asla kabul etmezler. Bir beşere kıpırdamadan oturması gerektiğini söylerseniz, hareket etmek için her zamankinden daha fazla istek duyacaktır. Stan artık karısının aklından geçenleri öğrenmeye uygunca niyet etmişti.
“Eğer duymaya meraklıysan, sana anlatacağım,” dedi karısı. “Evde rahmet yok, kocacığım, meskende rahmet yok!”
“İnek yeterli değil mi? Meyve ağaçları ve arı kovanları dolu değil mi? Tarlalar bereketli değil mi?” diye sordu Stan. “”Eğer şikâyet ettiğin bir şey varsa, saçmalıyorsun.””
“Ama kocacığım, bizim çocuğumuz yok.”
Stan durumu anlamıştı. Bir adam bu türlü bir şeyin farkına vardığında, bu âlâ bir şey değildir. O vakitten beri köyün dışındaki konutta kederli bir adam ve kederli bir bayan yaşıyor. İlah onlara hiç çocuk vermediği için çok üzülüyorlardı. Bayan kocasını üzgün gördükçe daha da kederleniyordu; bayan kederlendikçe adamın açısı daha da artıyordu.
Bu durum uzun bir mühlet devam etti.
Bütün kiliselerde ayinler tekrarlandı ve dualar okundu. Bütün kâhinleri çağırtılar fakat Tanrı’nın armağanı bir türlü gelmedi.
Bir gün, iki gezgin Stan’in meskenine geldi ve sevinçle karşılandılar ve ellerindeki en âlâ yiyeceklerle ağırlandılar. Adamlar aslında kılık değiştirmiş meleklerdi; Stan ve karısının güzel beşerler olduğunu anladıktan sonra içlerinden biri, seyahatine devam etmek için sırt çantasını omzuna atarken, mesken sahibine en çok ne istediğini sordu ve üç dileğinin yerine getirileceğini söyledi.
“Bana yalnızca çocuk ver,” diye karşılık verdi Stan.
“Sana diğer ne vereyim?”
“Çocuklar, efendim, bana çocuk verin!”
“Dikkatli ol,” dedi melek, “yoksa çok fazla olacaklar. Onları geçindirecek kadar paran var mı?”
“Boş verin efendim, kâfi ki onları bana verin!”
Yolcular yola koyuldular ve Stan, tarlalar ve ormanlar ortasında yollarını kaybetmemeleri için onlara otoyola kadar eşlik etti.
Stan tekrar meskene vardığında, meskeni, avluyu ve bahçeyi toplamı yüzden az olmayan çocuklarla dolu buldu. Hiçbiri başkasından daha büyük değildi fakat her biri başkalarından daha doğuşçu, daha yürekli, daha yaramaz ve daha gürültücüydü. Ve bir formda, İlah Stan’e hepsinin kendisine ilişkin olduğunu ve onun çocukları olduğunu hissettirdi.
“Aman Tanrım! Ne kadar çoklar!” diye bağırdı kalabalığın ortasında durarak.
“Ama çok fazla değil, kocacığım,” diye karşılık verdi karısı, yanında küçük bir küme getirerek.
Ardından yalnızca yüz çocuğu olan bir adamın yaşayabileceği günler geldi. Mesken ve köy “baba” ve “anne” çığlıklarıyla yankılanıyordu ve dünya memnunluk doluydu.
Ama çocuklara bakmak o kadar kolay bir iş değildi. Pek çok memnunluk pek çok problemle, pek çok sorun da pek çok sevinçle birlikte gelir. Birkaç gün sonra çocuklar, “Baba, acıktım!” diye bağırmaya başladığında Stan başını kaşımaya başladı. Ona çok fazla çocuk varmış üzere görünmüyordu, zira Tanrı’nın armağanı ne kadar büyük olursa olsun düzgündür lakin ahırları çok küçüktü, inekler zayıflıyordu ve tarlalar gereğince eser vermiyordu.
Stan bir gün, “Bak ne diyeceğim, karıcığım,” dedi, “bana o denli geliyor ki, işlerimizde pek sistem yok. İlah bize bu kadar çok çocuk verecek kadar güzel olduğuna nazaran, güzelliğinin ölçüsünü tamamlamalı ve onlar için de bize yiyecek göndermeliydi.”
“Ara bul kocacığım,” diye karşılık verdi karısı. “Nerede gizli olduğunu kim bilebilir? İlah hiçbir şeyi yarım yapmaz.”
Stan, Tanrı’nın armağanını bulmak için dünyanın dört bir yanına gitti. Meskene yiyecekle dolu olarak dönmeye kesin kararlıydı.
Aç insanların yolu her vakit uzundur. Bir adam yüz açgözlü çocuk için bir çırpıda yiyecek bulamaz. Stan, ayakları yerden kesilene kadar yoluna devam etti. Neredeyse dünyanın sonuna, olanla olmayanın birbirine karıştığı yere vardığında, uzakta, pasta üzere dümdüz uzanan bir tarlanın ortasında bir koyun ağılı gördü. Yanında yedi çoban duruyordu ve gölgesinde bir koyun sürüsü yatıyordu.
Stan, “Tanrım, bana yardım et,” dedi ve sabır ve sağduyuyla orada bir iş bulup bulamayacağını görmek için ağıla gitti. Ancak çok geçmeden burada, gittiği başka yerlerden daha fazla umut olmadığını anladı. Durum şöyleydi: Her gece saat tam on ikide öfkeli bir ejderha geliyor ve sürüden bir koç, bir koyun ve bir kuzu, toplam üç hayvanı alıp götürüyordu. Ayrıyeten yetmiş yedi kuzuya yetecek kadar sütü de yaşlı dişi ejderhaya taşıyordu ki ejderha sütle yıkanıp gençleşebilsin. Çobanlar buna çok kızdılar ve acı acı yakındılar. Böylelikle Stan buradan çocukları için yiyecekle dolu olarak konuta dönmesinin pek mümkün olmadığını gördü.
Ama bir adam için çocuklarının açlıktan öldüğünü görmekten daha güçlü bir teşvik yoktur. Stan’in aklına bir fikir geldi ve yürekle, “Seni açgözlü ejderhanın elinden kurtarırsam bana ne verirsin?” diye sordu.
Çobanlar, “Her üç koçtan biri, koyunların üçte biri ve kuzuların üçte biri senin olur,” diye yanıtladılar.
“Anlaştık,” dedi Stan; yeniden de sürüyü tek başına konuta götürmenin çok güç olabileceğini düşünerek biraz endişelendi.
Ama bu mevzuda ivedisi yoktu. Gece yarısından biraz önceydi. Ayrıyeten, doğruyu söylemek gerekirse, Stan ejderhadan nasıl kurtulacağını tam olarak bilmiyordu. Kendi kendine, “Tanrı bana dahiyane bir plan gönderecek,” dedi ve sonra kaç hayvanı olacağını görmek için sürüyü tekrar saydı.
Tam gece yarısı, çekişmelerden yorulan gece ve gündüz bir an için öylece durduğunda, Stan daha evvel hiç görmediği bir şeyi görmek üzere olduğunu hissetti. Bu tanım edilemeyecek bir şeydi. Bir ejderhanın gelmesi fecî bir şeydi. Güya canavar ağaçlara devasa kayalar fırlatıyor ve böylelikle yabanî ormanlarda bir yol açıyormuş üzere görünüyordu. Stan bile en kestirme yoldan gitmenin ve bir ejderhayla tartışmaya girmemenin makul olacağını düşündü. Ah! ancak meskendeki çocukları açlıktan ölüyordu.
“Ya ben seni öldüreceğim ya da sen beni!” Stan kendi kendine konuştu ve olduğu yerde, koyun ağılının yanında kaldı.
Ejderhayı ağılın yakınında görünce, “Dur!” diye bağırdı ve güya değerli biriymiş üzere haykırdı.
“‘Hey,” dedi ejderha: “Nereden geldin de bana bu türlü bağırıyorsun?”
“Ben Stan Bolovan, geceleri kayaları yiyen ve gündüzleri yabanî ormanların ağaçlarında otlayan… Şayet sürüye dokunursan, sırtına bir haç çizerim ve seni kutsal suyla yıkarım.”
Ejderha bu sözleri duyduğunda, yapacağı atağın ortasında durdu; zira aradığını bulduğunu anlamıştı.
“Ama evvel benimle dövüşmelisin,” diye yanıtladı ejderha çekinerek.
“Seninle mi dövüşeceğim?” diye bağırdı Stan. “Dudaklarından dökülen sözlere dikkat et. Nefesim senin tüm vücudundan daha güçlüdür.” Sonra sırt çantasından bir modül beyaz peynir çıkararak ejderhaya gösterdi. “Bu taşı görüyor musun?” dedi. “Şu derenin kıyısından bir tane al da gücümüzü deneyelim.”
Ejderha derenin kıyısından bir taş aldı.
“Bu taştan ayran çıkarabilir misin?” diye sordu Stan.
Ejderha taşı elinde ezerek toz haline getirdi. Lakin ondan ayran çıkaramadı.
“Bu mümkün değil,” dedi öfkeyle.
Stan, “Yapılıp yapılamayacağını sana göstereceğim,” diye yanıt verdi ve akabinde ayran parmaklarının ortasından akana kadar elindeki yumuşak peyniri sıktı.
Ejderha bunu görünce kaçmak için en kısa yolu bulmak üzere etrafına bakınmaya başladı lakin Stan kendini ormanın önüne attı. “Ağıldan aldıklarınla ilgili küçük bir hesaplaşma yapalım,” dedi. “Burada hiçbir şey verilmez.”
Zavallı ejderha, Stan’in gerisinden esip onu ormandaki ağaçların altına gömeceğinden korkmasaydı, kaçacaktı. Bu yüzden, diğer ne yapacağını bilemeyen bir insan üzere kıpırdamadan durdu.
Bir müddet sonra, “Dinle!” dedi. “Görüyorum ki sen mahir bir adamsın. Annem uzun vakittir senin üzere bir hizmetçi arıyor fakat bir türlü bulamıyordu. Hizmetimize gir. Yıl üç gündür ve her günün fiyatı yedi çuval duka altınıdır!”
Üç defa yedi çuval duka! Güzel bir iş! Stan’in tam da muhtaçlığı olan şey buydu. “Ve” diye düşündü, “eğer ejderhayı alt ettiysem, muhtemelen annesini de alt edebilirim!” Bu yüzden bu hususta fazla konuşmadı ve canavarla birlikte yola koyuldu. Uzun, şiddetli bir yoldu lakin tekrar de çok kısaydı, zira berbat bir sona götürüyordu. Stan’e güya başlamadan evvel oraya varmış üzere geldi.
Zamanın kendisi kadar yaşlı olan dişi ejderha onları bekliyordu. Büyük kazanın altında bir ateş yakmıştı; içinde sütü kaynatıp bir kuzunun kanıyla ve kemiklerinin iliğiyle karıştıracaktı ki sıvının güzelleştirici gücü olabileceğini düşünüyordu. Stan, daha üç el silah atışı arasındayken onun gözlerinin karanlıkta parladığını gördü. Lakin oraya vardıklarında dişi ejderha oğlunun kendisine hiçbir şey getirmediğini anlayınca çok sonlandı. Bu dişi ejderha hiç de sempatik değildi. Buruşuk bir yüzü, açık çenesi, karmakarışık saçları, çökmüş gözleri, kurumuş dudakları ve soğan kokan bir nefesi vardı.
“Sen burada kal,” dedi ejderha. “Ben gidip annemle bir şeyler konuşacağım.”
Stan daha uzakta durmak isterdi ancak artık bu şeytani işe bir sefer girmiş olduğu için öbür seçeneği yoktu. Bu yüzden ejderhanın devam etmesine müsaade verdi.
“Dinle anne!” dedi ejderha konuta girdiğinde. “Sana kurtulman gereken bir adam getirdim. O vahim bir adam, kaya modülleri yiyor ve taşlardan ayran sıkıyor.” Sonra ona olanları anlattı.
Bütün hikâyeyi dinledikten sonra, “Onu bana bırak,” dedi. “Hiçbir erkek parmaklarımın ortasından kayıp gitmez.”
Böylece sıkıntı birinci başta kararlaştırıldığı üzere kaldı. Stan Bolovan bu canavarın ve annesinin hizmetkârı oldu. Fecî bir tuzak! Bundan ne çıkacağını nitekim bilmiyorum.
Ertesi gün dişi ejderha ona misyonunu verdi. Yedi kalın demirle kılıflanmış bir sopayla ejderha dünyasına bir işaret vereceklerdi. Ejderha sopayı kaldırdı ve üç mil fırlattı, sonra Stan’le birlikte yola çıktı, o da sopayı üç mil, hatta mümkünse daha da uzağa fırlatabilirdi. Stan sopaya ulaştığında, epeyce kaygılı bir halde ona bakmaya başladı. Bütün çocuklarıyla birlikteyken bile onu yerden kaldıramayacağını gördü.
“Neden orada duruyorsun?” diye sordu ejderha.
“Neden, görüyorsun ya, çok hoş bir sopa. Özür dilerim,” diye karşılık verdi Stan.
“Özür mü? Neden?” diye sordu ejderha.
“Çünkü,” diye cevapladı Stan, “eğer onu fırlatırsam hayatın boyunca bir daha asla göremeyeceğinden korkuyorum; zira kendi gücümü biliyorum.”
“Korkma. Yalnızca fırlat,” diye yanıtladı ejderha.
“Eğer hakikaten ciddiysen, evvel gidip üç gün yetecek kadar erzak alalım; zira onu almak için daha uzun olmasa bile en az üç gün yol gitmemiz gerekecek.”
Bu kelamlar ejderhayı korkuttu lakin şimdi Stan’in söylediği kadar vahim olacağına inanmıyordu. Böylelikle erzak almak için meskene gittiler lakin Stan’in bir yılını yalnızca sopanın peşinde koşarak geçirmesi fikri hiç de güzeline gitmemişti. Tekrar döndüklerinde Stan erzak torbasının üzerine oturdu ve kendini aya bakmaya verdi.
“Ne yapıyorsun?” diye sordu ejderha.
“Sadece ayın geçip gitmesini bekliyorum.”
“Neden?”
“Ayın tam yolumun üzerinde olduğunu görmüyor musun?” dedi Stan. “Yoksa sopayı aya fırlatmamı mı istiyorsun?”
Ejderha artık önemli bir biçimde endişelenmeye başlamıştı. Bu ona atalarından kalan bir sopaydı ve onu ayda kaybetmek istemezdi.
“Bak sana ne diyeceğim,” dedi. “Sopayı atma. Ben kendim yaparım.”
“Kesinlikle olmaz. İlah korusun!” diye karşılık verdi Stan. “Sadece ay geçene kadar bekle.”
Sonra uzun bir sohbet başladı; zira Stan, yedi çuval duka altını vaat edilmediği sürece ejderhanın sopayı tekrar fırlatmasına razı olmayacaktı.
Ejderha, “Ah, anneciğim, o çok güçlü bir adam,” dedi. “Sopayı aya fırlatmasını bile zar güç engelleyebildim.”
Dişi ejderha da endişelenmeye başlamıştı. Bir düşünsenize! Rastgele bir şeyi aya fırlatabilen bir insanın olması olağan bir şey miydi? Lakin o gerçek ejderha kanından gelen bir dişi ejderhaydı ve sonraki gün daha da güç bir misyon düşündü.
Sabah erkenden, “Biraz su getirin,” dedi ve her birine on iki bufalo derisi vererek, akşama kadar bunları doldurmalarını ve hepsini çabucak konuta getirmelerini emretti.
Birlikte kuyuya gittiler ve daha biri gözünü kırpmadan ejderha on iki deriyi doldurmuş ve geri götürmeye başlamıştı. Stan yorgundu, boş derileri zorlukla sürükleyebilmişti. Dolu olanları düşününce damarlarında bir ürperti dolaştı. Ne yaptı dersiniz? Kemerinden yıpranmış bir bıçak çıkardı ve onunla kuyunun etrafındaki toprağı kazımaya başladı.
“Ne yapıyorsun?” diye sordu ejderha.
“Derileri suyla doldurma zahmetine girecek kadar aptal değilim,” diye yanıt verdi Stan.
“Peki o vakit suyu meskene nasıl taşıyacaksın?”
“Nasıl mı? Gördüğün üzere,” dedi Stan. “Kuyuyu alacağım, seni ahmak!”
Ejderhanın ağzı şaşkınlıktan bir karış açık kalmıştı. Bunu hiçbir formda kabul etmezdi, zira kuyu onun atalarına aitti.
“Size söyleyeceğim,” dedi tasayla, “derilerinizi de konuta taşımama müsaade verin.”
“Kesinlikle olmaz. İlah korusun!” diye yanıtladı Stan, kuyunun etrafını kazmaya devam ederek.
Bunu uzun bir tartışma daha izledi ve ejderha bu sefer de Stan’i lakin yedi çuval duka altını vaat ederek ikna edebildi.
Üçüncü gün, yani son gün, dişi ejderha onları odun bulmaları için ormana gönderdi.
Ejderha daha üç demeden, Stan’in hayatı boyunca hiç görmediği kadar çok ağacı parçalayıp bir ortaya yığdı. Lakin Stan ağaçları incelemeye başladı, en düzgünlerini seçti, birine tırmandı ve zirvesini yabani bir üzüm asmasıyla başkasına bağladı. Böylelikle, tek söz etmeden, görkemli bir ağacı başkasına bağlamaya devam etti.
“Ne yapıyorsun orada?” diye sordu ejderha.
“Ne yaptığımı görüyorsun,” diye yanıt verdi Stan, sessizce çalışmaya devam ederek.
“Ağaçları neden birbirine bağlıyorsun?”
“Neden, zira onları teker teker üst çekerken kendimi gereksiz işlerden kurtarmak için,” dedi Stan.
“Ama onları konuta nasıl taşıyacaksın?”
“Bütün ormanı götüreceğim, seni budala! Bunu anlayamıyor musun?” dedi Stan, onları birbirine bağlamaya devam ederek.
Ejderha artık güya gerisine bakmadan kaçmak ve konuta varana kadar hiç durmadan koşmak istiyormuş üzere hissediyordu.
Bir anda Stan’in bütün ormanı başına yıktığını görmekten korkuyordu.
Bu defa, hizmet yılının sonu olduğu için, tartışma hiç bitmeyecekmiş üzere görünüyordu. Stan hiç dinlemek istemiyordu fakat ne olursa olsun ormanı sırtına yüklemeyi başına koymuştu.
“Bak sana ne diyeceğim,” dedi ejderha kaygıdan titreyerek, “maaşın yedi kez yedi çuval duka olacak. Bununla yetin.”
Stan, “Öyle olsun, âlâ bir adam olduğunu görüyorum,” diye karşılık verdi ve ejderhanın kendisi için odun taşımasını kabul etti.
Artık yıl sona ermişti. Stan’in tek bir telaşı vardı, o da bu kadar çok dukayı konuta nasıl taşıyacağı.
Akşam olduğunda ejderha ve annesi odalarında oturmuş konuşuyorlardı; Stan ise onları girişte dinliyordu.
“Vay halimize!” dedi ejderha: “Bu adam bizi çok üzecek. Ona para ver, hatta sahip olduğundan daha fazlasını ver, kâfi ki ondan kurtulalım.”
Ah, evet! Ancak dişi ejderha parayı önemsiyordu.
“Sana bir şey söyleyeyim,” dedi: “Bu adamı bu gece öldürmelisin.”
“Ondan korkuyorum anne,” diye yanıt verdi dehşet içinde.
“Korkma,” diye yanıtladı annesi. “Onun uyuduğunu gördüğünde, sopanı al ve alnının ortasına vur.”
Böylece muahedeye varıldı. Ah, evet! Lakin Stan’in her seferinde hakikat vakitte parlak bir fikri oluyordu. Ejderhanın ve annesinin ışığı söndürdüğünü görünce, domuzun yalağını aldı ve onu zıt çevirerek yerine koydu, üzerini tüylü bir paltoyla dikkatlice örttü ve yatağın altına yattı, orada mışıl mışıl uyuyan bir insan üzere horlamaya başladı.
Ejderha yavaşça dışarı çıktı, yatağa yaklaştı, sopasını kaldırdı ve Stan’in başının olması gereken yere bir darbe indirdi. Oluktan boş bir ses geldi, Stan inledi ve ejderha sessizce geri döndü.
Stan daha sonra yatağın altından sürünerek çıktı, yatağı temizledi ve uzandı lakin bütün gece boyunca gözünü bile kırpmayacak kadar akıllıydı.
Ejderha ve annesi sonraki sabah Stan’in bir yumurta üzere sapasağlam içeri girdiğini gördüklerinde hayretten donakaldılar.
“Günaydın!”
“Günaydın; pekala dün gece nasıl uyudun?”
“Çok güzeldi,” diye yanıtladı Stan. “Sadece hayalimde bir pirenin beni tam alnımdan ısırdığını gördüm ve güya hâlâ canımı yakıyor üzere.”
” Şuna bak anne!” diye bağırdı ejderha. “Duydun mu? O bir pireden bahsediyor ve ben de ona sopamla vuruyorum!”
Bu dişi ejderha için çok fazlaydı. Bu türlü beşerlerle tartışmaya değmeyeceğini anladı. Böylelikle ondan mümkün olduğunca çabuk kurtulabilmek için çuvallarını doldurmak konusunda tez ettiler. Fakat zavallı Stan artık terlemeye başlamıştı. Çuvalların yanında durduğunda bir kavak yaprağı üzere titriyordu, zira bir adedini bile yerden kaldıramıyordu. Bu yüzden gözlerini dikmiş onlara bakıyordu.
“Neden orada duruyorsun?” diye sordu ejderha.
“H’m! Bekliyorum,” diye karşılık verdi Stan, “çünkü bir yıl daha seninle kalmayı tercih ederim. Birinin beni bir seferde bu kadar az şey taşırken görmesinden utanıyorum. Korkarım beşerler, ‘Stan Bolovan’a bakın, bir yıl içinde bir ejderha kadar zayıflamış’ diyecekler.”
Şimdi korkma sırası iki ejderhadaydı.
Ona, şayet çekip giderse, yedi, hatta üç sefer yedi, hatta yedi kez yedi çuval duka altını vereceklerini boş yere söylediler.
“Bak sana ne diyeceğim,” dedi Stan sonunda. “Beni yanında tutmak istemediğini gördüğüme nazaran, seni buna zorlamayacağım. Kendi bildiğin üzere yap. Ben gideceğim. Ancak insanların önünde utanmamam için bu hazineyi benim için meskene taşımalısın.”
Ejderha çuvalları alıp Stan’le birlikte yola koyulduğunda, kelamlar daha ağzından çıkmamıştı.
Eve giden yol kısa ve pürüzsüzdür fakat her vakit çok uzundur. Lakin Stan kendini meskenine yakın bulduğunda ve çocuklarının bağırışlarını duyduğunda daha yavaş yürümeye başladı. Çok yakın görünüyordu; zira ejderha nerede yaşadığını bilirse, hazineyi almak için gelebileceğinden korkuyordu. Lakin parasını meskene tek başına taşımanın bir yolunu bulamamıştı.
Ejderhaya dönerek, “Gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum,” dedi. “Yüzlerce aç çocuğum var ve onların ortasında berbat duruma düşmenden korkuyorum, zira hengameyi çok seviyorlar. Ancak sen mantıklı davran, ben de seni elimden geldiğince koruyayım.”
Yüz çocuk! Bu latife değil! Ejderha -ejderha ırkından bir ejderha olmasına karşın -korkusundan torbaları düşürdü. Lakin kaygıdan onları tekrar yerden aldı. Tekrar de avluya girene kadar kaygısının tesiri geçmedi. Aç çocuklar babalarının yüklü ejderhayla geldiğini görünce, her biri sağ elinde bir bıçak ve sol elinde bir çatalla ona hakikat koştular. Sonra hepsi bıçakları çatallara geçirmeye başladılar ve avazları çıktığı kadar, “Ejderha eti istiyoruz!” diye bağırdılar.
Bu, Şeytan’ın kendisini korkutmaya yetti. Ejderha çuvalları yere attı ve o kadar korktu ki o vakitten beri bir daha dünyaya gelmeye cüret edemedi.
