Uzun vakit evvel yaşlı bir şair yaşarmış, son derece düzgün kalpli yaşlı bir şair. Bir akşam odasında otururken, dışarıda fecî bir fırtına çıkmış ve yağmur gökten boşanırcasına yağmaya başlamış; lakin yaşlı şair, ateşin parladığı ve kızarmış elmanın tısladığı baca köşesinde sıcak ve rahat bir biçimde oturuyormuş.
“Başlarının üzerinde bir çatı olmayanlar derilerine kadar ıslanacaklar,” diye söylenmiş güzel kalpli yaşlı şair.
“Bırakın gireyim! Beni içeri alın! Üşüyorum ve çok ıslandım!” diye bağırmış birdenbire bir çocuk, yağmur yağarken ve rüzgâr tüm pencereleri tıkırdatırken kapıda ağlayarak içeri girmek için kapıyı çalmış.
“Zavallı şey!” demiş yaşlı şair kapıyı açmaya giderken. Karşısında çırılçıplak küçük bir çocuk duruyormuş, altın sarısı uzun saçlarından sular akıyormuş; soğuktan titriyormuş ve sıcak bir odaya girmemiş olsaydı, bu vahim fırtınada katiyetle ölmüş olacakmış.
“Zavallı çocuk!” demiş yaşlı şair, çocuğun elinden tutarken. “İçeri gel, içeri gel, yakında seni iyileştireceğim! Sana şarap ve kızarmış elma vereceğim, zira sen hakikaten çok sempatik bir çocuksun!” Ve çocuk hakikaten de öyleydi. Gözleri iki parlak yıldız üzereydi; su saçlarından aşağı süzülse de saçları hoş bukleler halinde dalgalanıyordu. Tıpkı küçük bir meleğe benziyordu, fakat çok solgundu ve tüm bedeni soğuktan titriyordu. Elinde hoş, küçük bir yay vardı fakat yağmur yüzünden epeyce bozulmuştu ve rengârenk oklarının renkleri birbirine karışıyordu.
Yaşlı şair ocağının yanına oturdu ve küçük çocuğu kucağına aldı; damlayan saçlarındaki suyu sildi, ellerini kendi ellerinin ortasında ısıttı ve onun için biraz tatlı şarap kaynattı. O vakit çocuk kendine geldi, yanakları tekrar pembeleşti, oturduğu kucaktan aşağı indi ve nazik yaşlı şairin etrafında dans etti.
“Çok sevinçli bir çocuksun,” dedi yaşlı adam. “Adın ne senin?”
“Benim adım Aşk Yaradanı,” diye yanıtladı çocuk. “Beni tanımıyor musun? İşte yayım; âlâ atıyor, seni temin ederim! Bak, hava artık düzeliyor ve ay tekrar pencerenin gerisinde berrak bir formda parlıyor.”
“”Yayın yeterlice bozulmuş,” dedi yaşlı şair.
“Bu nitekim üzücü,” dedi çocuk ve yayı eline alıp her tarafını inceledi. “Oh, tekrar kurudu ve hiç ziyan görmedi; ip hayli sıkı. Çabucak deneyeceğim.” Ve yayını eğdi, nişan aldı ve yaşlı şairin tam kalbine bir ok attı. “Yayımın bozulmadığını artık görüyorsunuz,” dedi gülerek ve koşarak uzaklaştı.
Yaramaz çocuk, onu sıcak odasına alan, ona çok uygun davranan, ona sıcak şarap ve en uygun elmaları veren yaşlı şairi bu halde vurdu!
Zavallı şair yere uzandı ve ağladı, zira ok nitekim kalbine saplanmıştı.
“Yazık!” dedi. “Eros ne kadar yaramaz bir çocuk! Bütün çocuklara onu anlatacağım, dikkatli olsunlar ve onunla oynamasınlar, zira onlara yalnızca keder ve çokça kalp ağrısı verecek.”
Bu hikâyeyi anlattığı bütün güzel çocuklar, bu yaramaz Eros’a çok dikkat ettiler lakin o tekrar de onları aptal yerine koydu, zira şaşırtan derecede kurnazdı.
Üniversite öğrencileri dersten çıktıklarında, siyah paltosu ve kolunun altında bir kitapla yanlarında koşar. Onu tanımaları olanaksızdır; güya o da kendileri üzere bir öğrenciymiş üzere, onunla kol kola yürürler; sonra da farkına varmadan, göğüslerine bir ok saplar. Genç kızlar papaz tarafından muayene edilmekten döndüklerinde ya da kutsanmak için kiliseye gittiklerinde, o yeniden arkalarındadır. Evet, daima insanları takip eder. Oyunda, büyük avizede oturur ve parlak alevler içinde yanar, böylelikle beşerler onun sahiden bir alev olduğunu düşünür, lakin kısa mühlet sonra öbür bir şey olduğunu keşfederler. Sarayın bahçesinde ve surların üzerinde dolaşır: evet, bir kezinde babanı ve anneni tam kalbinden vurmuştu. Yalnızca onlara sor ve sana ne anlatacaklar dinle. Ah, o Eros çok yaramaz bir çocuk; onunla asla bir şey yapmamalısın. Daima herkesin peşinden koşar. Düşünsene, bir kezinde yaşlı büyükannene ok atmıştı! Lakin bu çok uzun vakit önceydi ve artık hepsi geçmişte kaldı; tekrar de bu türlü bir şeyi asla unutmaz.
Ah, yaramaz Aşk Tanrısı! Fakat artık onu tanıyorsun ve ne kadar makus huylu olduğunu da biliyorsun!
