“Herkesin zihninin ardında bir yeti [ya da korku] vardır lakin kutsanmış olanlara bu musallat olmaz.” [Eski Şerpa bilgeliği]
Bir kezinde Nepalli yaşlı bir adam büyük bir mısır çuvalını un haline getirmek üzere ormandan geçerek terk edilmiş küçük bir değirmene götürmüş. Lakin işi bitmeden evvel karanlık çökmüş, bu yüzden geceyi orada geçirmekten öteki dermanı kalmamış.
Yaşlı adam gecenin köründe, değirmen kulübesinin tabanındaki küçük ateşin yanında kıvrılmış yatarken ansızın uyanmış. Devasa, maymuna emsal bir yaratık zirvesinde dikilmiş, gürlüyormuş. “Sen kimsin ve burada ne arıyorsun?”
“Sadece mısırımı öğütmek istiyorum,” diye ciyaklamış köylü.
“Burası benim saklanma yerim!” diye hırlamış yeti. “Kimse beni göremez ve buradan canlı çıkamaz.”
Adam çok korkmuş lakin aklına bir fikir gelmiş. “Yüce yeti,” diye kelama başlamış, “ölmeden evvel kişinin bacaklarını yağlamak bir Tibet geleneğidir. Lütfen, canımı almadan evvel bu ayini yapmama müsaade ver.”
Şaşıran yeti başını sallamış, sorun yokmuş. Adam oturmuş ve bacaklarına tereyağı sürmeye başlamış, her iki tarafına da masaj yapmış. “Ölmeden evvel kendimizi bu türlü koklarız, Aziz Kişi. Böylelikle güzel yağlanmış bacaklarımız bizi gitmek istediğimiz yere hemen ve basitçe taşır”.
“Şundan biraz deneyeyim!” diye böğürmüş yeti ve bir gümbürtüyle oturmuş. Fark etmediği şey ise yaşlı adamın şişkin ve kıllı bacaklarına tereyağıyla değil, sırt çantasından çıkardığı çam reçinesiyle masaj yapmasıymış.
Derken adam yanan bir ateş kesimi alıp kendi bacaklarının yanına tutmuş ve tereyağı aşağıya akmış. Yeti de tıpkı şeyi alevli bir sopayla yapmış. Fakat sopayı bacaklarının yanına tuttuğu anda çam reçinesi tutuşmuş ve yetinin tüm bedeni alevler içinde kalmış. Çığlık atarak ormanın içine gerçek kaçmış ve bir daha görülmemiş.
