Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, odasında oyunlar oynayan, kitaplar okuyan bir kız çocuğu varmış. İsmi Zeynep’miş. Günleri oyuncaklarıyla geçer, geceleri penceresinden yıldızlara bakarmış. Lakin bir müddettir, odasında geçirdiği vakit ona eskisi kadar hoş gelmiyormuş.
Zeynep bir sabah uyanmış ve yatağında oturup etrafına bakmış. Raflarda kitaplar sıralıymış, oyuncakları yerli yerindeymiş lakin bir şeyler eksikmiş güya. Duvarlar çok sade, perdeler biraz karanlıkmış. İçinden gelen o eksikliği birinci sefer bu kadar açık hissetmiş. “Bu oda benim ancak güya bana hiç benzemiyor,” demiş yavaşça.
Hemen annesinin yanına gitmiş ve biraz çekinerek konuşmuş. “Anne, odama biraz renk katabilir miyiz? Kendim üzere bir oda yapmak istiyorum,” demiş. Annesi evvel şaşırmış lakin Zeynep’in yüzündeki ciddiyeti görünce gülümsemiş. “Ne istersen yapabiliriz,” demiş sevgiyle.
Zeynep çabucak defterini almış ve sayfalarını karalamaya başlamış. Duvarlara çiçek desenleri çizmiş, yatağının başına bir gökyüzü resmi eklemiş. Minik bir masa hayal etmiş; üstünde pastel boyalar, yanında küçük bir sandalye. Sayfalar doldukça heyecanı da büyümüş.
Ertesi gün annesiyle birlikte kırtasiyeye gitmişler. Renkli kâğıtlar, çıkartmalar, gece lambaları almışlar. Zeynep her şeyi kendi seçmiş, eline aldığı her materyalde bir hayal canlanmış. “Burası benim kalbim üzere olsun,” demiş içinden.
Eve gelir gelmez işe koyulmuş. Evvel duvarlara kendi yaptığı fotoğrafları asmış, sonra kitapları yeni rafına dizmiş. Oyuncaklarını sevdiği formda yerleştirmiş, masasına en hoş örtüsünü sermiş. Her küçük dokunuşla oda biraz daha Zeynep’e benzemeye başlamış.
En çok da yatağının başucuna astığı gökyüzü fotoğrafını sevmiş. Mavi kâğıda yapıştırdığı yıldızlara uzun uzun bakmış. “Bundan sonra hayallerim daima burada başlayacak,” demiş gülümseyerek. Yatağına uzandığında tavan bile daha aydınlık görünmüş ona.
Annesi odanın kapısından sessizce bakarken Zeynep’i izlemiş. Kızının gözleri ışıl ışıl, odası da artık sımsıcak bir yere dönüşmüş. Yanına oturup başını okşamış, “Güzel kızım, kendin üzere bir oda yaptın,” demiş. Zeynep gözlerini kapatmış ve içi huzurla dolmuş.
O günden sonra odası Zeynep’in en sevdiği yer haline gelmiş. Yalnızca oyun oynamak için değil, düşünmek, hayal kurmak ve memnun olmak için de oraya çekilirmiş. Her akşam yatağına uzandığında içinden yavaşça fısıldarmış: “Burası benim içim üzere sıcak, kalbim üzere hoş.”
Zeynep Odasını Tasarlıyor Masalı da burada, yumuşacık bir huzurla son bulmuş. Zeynep Odasını Tasarlıyor Masalına benzeyen kısa masallar okumak için irtibata tıklayabilirsiniz.
Masallarımızı sesli olarak dinlemek için ise instagram sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
