Zomzom ile ailesi, şehir arasındaki yüksek apartmanlar arasına sıkışmış küçük bir toprak parçasında yaşıyorlardı. Onlar için yuva, onlarca kuşak boyunca özenle inşa edilmiş bir labirent gibiydi; kimin kaç odası olduğunu kimsenin tam olarak bilmediği, ama herkesin çok yaşlı sandığı bir yerdi.
Yazın gelen yiyecekleri yuvalarına taşıyarak kilerlerini doldurmaları onların en önemli alışkanlığıydı. Palamutlar, simitçinin önünden düşen susamlar, çekirdek ve fıstık kabukları ile buğday ve mısır taneleri, hepsi yaz boyunca yuvaya akardı. Zomzom, okullar tatile girince anne ve babasına bu işi yardım eder, en çok mısır tanesini taşıyarak işin en neşeli kısmını üstlenirdi. Soğuk kış günlerinde patlatılan mısırların sesi, onları dinlendirir ve büyüklerinin anlatacağı masallara eşlik ederdi.
Bir gün, ailenin neredeyse tümü yuvalarındayken büyük bir sarsıntı meydana geldi. Zomzom yataktan kalkmışken kendini çok derin bir sallantı içinde buldu; yüzlerde beliren endişe kısa sürede yerine korku ve şaşkınlığa bıraktı. İlk aklına gelen şey, okulda öğretilen güvenli hareketler oldu: çöktü, kapandı ve en sağlam yere tutundu. Ancak sarsıntı bitmek bilmiyor, yuva sarsılıyor, bütün dünya sarsılıyordu.
Kafasında beliren sorulara karşılık, hemşireler ve hastane koridorlarının monoton sesleri eşlik etti. Ayağında pamuk gibi sarılı bir bandaj ve başında demirden bir şapka eşliğinde, Annesi ve Babası yanındaydı. O anki çaresizlik, karıncalar arasındaki dayanışmanın ne kadar güçlü olduğunu hatırlattı. Tahtakurdu sesiyle oturduğu sandalyeden yükselen kıt kıt sesler, eski günleri anımsattı ve içindeki öfkeyi bir anda sakinleştirdi.
Günler geçip depremin etkileri azaldığında, yuva yeniden inşa için kolları sıvadı. İnsan evlerinin üstünde tarlalar gibi duran ağaçlar, rüzgârla savrulan yapraklar birer birer toparlandı; her karınca kendi göreviyle uğraştı. Yeni perdeler için kuş tüyleri, duvarlar için dallar, ve hatta kırık kabuklar bile dayanışmanın simgesi haline geldi. Zomzom, şimdi her yeni günün önceki günlerden daha güçlü geçeceğine inanıyor: yuvaları zarar görse de, eller birlikte çalışınca yeniden yükselmeyi biliyorlar.
İzledikleri yol artık sadece eski anıları yaşatmakla kalmıyor; güneşin doğuşunu ve ağaçların büyümeye başladığını gördükçe, birlikte inşa etmenin ve yardımlaşmanın gücünü bir kez daha anıyorlar. Depremin ardından başlayan çalışmalarda, karıncalar topluca yuvalarını onarıp eski canlılıklarına kavuşacaklarına dair güvenlerini pekiştiriyorlar.
