Zamanın birinde yemyeşil ormanlarla kaplı küçük bir köyde yaşayan bir kız çocuğu varmış. Bu kızın ismi Elif’miş. Elif merhameti ve yardımseverliği ile tanınırmış. Allah’a gönülden bağlı olduğu için tüm insanlara yardım edermiş. Her sabah erkenden uyanır kuşların eşsiz müzikleri eşliğinde dualar edermiş. Elif bir gün bir mucizeye şahit olmayı çok istiyormuş. Annesine daima olarak mucizelerin olup olmadığını ve onları nasıl görebileceğini sorup duruyormuş. Annesi ona şayet kalbini daima pak tutarsa bir gün kesinlikle bir mucizeyi göreceğini söylüyormuş.
Günlerden bir gün Elif ormanda yürüyüş yaparken yaralı bir kuş bulmuş. Kuşun kanadı kırılmış ve artık uçamıyormuş. Elif kuşu nazik hareketler ile eline alarak onu konuta götürmüş. Günlerce yaralı kuşu tedavi etmiş ve onu bakmış. Allah’tan kuşun uygun olmasını dilemiş.
Günler geçip giderken kuşun yaralı kanadı da güzelleşmeye başlamış. Elif ona bakarken su ve yemek vermenin yanında sevgisini vermeyi de hiç ihmal etmemiş. Elif’in yaralı kuşu artık uçmaya hazırmış. Bir akşam üstü Elif kuşu avuçlarından havaya bırakmış. Kuş gökyüzüne yükselirken çeşitli hareketler yaparak Elif’e minnettarlığını gösteriyormuş. Tekraren Elif’e bakarak ona teşekkür etmiş.
Elif o gün çok daha düzgün anlamış ki aslında küçük gördüğümüz her şey Allah’ın bizlere bir mucizesiymiş. Uygun olmak ve uygunluk yapmak sıradan olaylarda bile bizlere mucizeyi gösterebiliyormuş. Elif bu olaydan sonra yeterlilik konusunda çok daha hassas davranmaya başlamış. O annesinin yanında namaz kılmaya ve namazlarından sonra kesinlikle tüm canlılar için dualar etmeye devam etmiş. Büyüdüğünde de namazlarını hiç bırakmamış ve bu ömür usulü sayesinde her vakit etrafında sevilen bir kişilik olmuş. Uygunluk yapmak ve Allah’ın buyruklarını yerine getirmek beşerler için en büyük mucizeymiş.
