Çok uzak bir ülkede bir prenses yaşarmış. O kadar hoşmuş ki herkes ona imrenirmiş. Uzun saçları ve mavi gözü ile herkesi etkilermiş. O yoldan geçince herkes ona bakarmış. Çok hoş konuşurmuş. Konuştuğunda beşerler onu hayranlık ile dinlermiş. Ancak tıpkı vakitte çok pak bir kalbi varmış. Herkese yardım edermiş. Bilhassa çocukları çok severmiş. Nerede bir çocuk görse çabucak gidip onunla konuşurmuş. Yardıma muhtaçlığı olan çocuklara yardım edermiş. Çocuklar onu çok severmiş. Prensesi gördüklerinde onunla oyunlar oynayıp çok memnun olurlarmış.
Prenses bir gün yeniden çocuklar ile oyun oynuyormuş. Çocuklardan bir tanesi oyun oynarken farklı bir yere yanlışsız ilerlemiş. Prenses evvel çocuğu uyarmış. Kendi başına bir yere gitmemesi gerektiğini söylemiş. Başına rastgele bir berbat şey gelebileceğini belirtmiş. Çocuk bunu dikkate almamış. Prensesin ikazına karşın bir defa daha farklı bir tarafa yanlışsız ilerlemeye başlamış. Prenses dikkat ile izliyormuş. Çocuk bir basamağa hakikat gidiyormuş. Her an o basamaktan aşağıya düşebilirmiş. Prenses bir yandan öbür çocuklarıyla oyun oynarken başka yandan da o çocuğu izliyormuş. Çabucak yardımcısına işaret etmiş ve çocuğu dikkatle takip etmesini söylemiş. Çocuk bunların farkında değilmiş.
Çocuk sonunda ilerlemesine devam etmiş ve basamağı fark etmemiş. Bunun sonucunda ise yere düşmüş. Çok yüksek bir yer değilmiş ve yerde minder varmış. Çocuğa bir şey olmamış. Yardımcı tam yardım edecekken prenses yardım etmemesini söylemiş. Çocuğa bir şey olmayacağını bildiği için çocuğunun düşmesine müsaade vermiş. Çocuk düştükten sonra rastgele bir yara almamış ancak ağlamaya başlamış. Zira çok korkmuş. Çocuğun yanına gitmiş ve bir daha bu türlü bir şey yapmaması gerektiğini söylemiş. Daha makus bir sonuç doğabileceğini dikkatli olması gerektiğini anlatmış. Çocuk bir daha kendisine söylenenleri dinlemiş ve ikazları dikkate almış.
