Bir varmış, bir yokmuş. Önce vakit içinde, kalbur saman içinde ormanda yaşayan hayvanlar ortasında her vakit olduğu üzere bir liderlik yarışı varmış. Aslan tüm olup bitenleri uzaktan sessiz bir formda izliyormuş. Kimi vakit kartal ortaya atılıp kendisinin en büyük ve en güçlü olduğunu argüman ediyormuş, kimi vakit da fil ve kanarya dâhil başka hayvanlar bu sav da bulunuyormuş.
Kartal, kendinden zayıf olan öbür hayvanlarla rekabete girerek kendisinin ormanın en büyüğü olduğunu herkese göstermeye çalışıyormuş. Onu fil, kanarya ve öbür hayvanlar da birebir halde taklit ediyormuş. Aslan, tıpkı formda inzivada bekleyip olanları uzaktan tıpkı sessizlikte izlemeye devam ediyormuş.
Aslanın bu sessizliği başka bütün hayvanlara büyük bir cüret veriyormuş. Bu yürek sebebi ile her hayvan kendisini dev aynasında görmeye başlamış. Ormanda yaşayan her hayvan kendisini başkasından üstün görecek bir kalıba girmiş. Her geçen gün ormanda işler daha da karmaşık bir hale gelmiş. Tertip bozulmuş ve ortalık birbirine girerek kaos ortamı oluşmuş.
Aradan uzunca bir vakit geçmiş. Her baştan bir ses çıkmaya başlamış. Herkes, artık bu düzensizliğe bir son verilmesi gerektiğini düşünmeye başlamış. Zira ormanda yaşayan hiçbir hayvan kendi üzerine düşen misyonu yerine getiremez olmuş. Herkes, asıl önderin olmadığı bir ortamda başına buyruk davranarak gününü gün etmeye başlamış.
Ormanda ortaya çıkan karışıklığa daha fazla dayanamayan aslan, artık bu olaylara müdahale etmesi gerektiğini anlamış. Daha fazla vakit kaybetmeden inzivadan çıkmış. Kükreye kükreye meydana inmiş. Aslanın sesi ormanın en ücra noktalarından dahi duyulur olmuş. Bu sesi işiten herkes, dehşetten titremeye başlamış ve aslan herkese gerçek başkanın kendisi olduğunu ilan etmiş. Şimdiye kadar meydanda olan herkes kendi çöplüğüne geri dönmüş ve aslan sahibi olduğu liderlik koltuğuna oturarak ormandaki nizamı tekrar tesis etmiş.
