Bir vakitler keyifli bir aile vardı. Bu ailenin en küçük üyeleri, tıpkı hoş günde dünyaya gelmiş olan Mırmır kedi ve Göktuğ bebekti. Mırmır’ın tüyleri, kasabanın öbür kedilerinden farklı olarak kahverengi renkteydi ve bu da onu özel kılıyordu.
Göktuğ bebeğin annesi, her gün oğluna sevgiyle bakım yapar, ona lezzetli yemekler hazırlar ve şefkatle büyütürdü. Fakat, annenin fark ettiği bir şey vardı: Göktuğ’un en sevdiği vakitlerden biri, Mırmır kedi ile oyun oynamaktı.
Bir gün, Göktuğ’un annesi, masada oturmuş ona yemek yedirirken fark etti ki Mırmır kedi de bu keyifli anın bir kesimi olmalıydı. Sempatik kahverengi kedi, etrafında dönerken, yere yatarak gösterişli hareketleriyle herkesin dikkatini çekerdi. Göktuğ, Mırmır’ın oyunlarına gülerek karşılık verir, annesiyle birlikte geçirdiği bu anın tadını çıkarırdı.
Mırmır, Göktuğ’un annesinin yemek hazırladığı vakitlerde da yanlarından ayrılmazdı. Göktuğ’un annesi, yemek masasını hazırlarken Mırmır kedi etrafında dönüp zıplayarak eğlenceli anlar yaşatır, birlikte geçirdikleri vakti daha da özel kılardı.
Küçük aile, birlikte geçirdikleri her anın bedelini bilir ve sevgi dolu bir biçimde büyümenin ne kadar hoş olduğunu keşfederdi. Göktuğ, annesi ve Mırmır kedi ortasındaki bu güçlü bağın farkında olarak, sevgi dolu bir çocukluk geçirirken, Mırmır da ailenin şirin ve sevinçli üyesi olarak herkesin kalbinde özel bir yer edindi. Göktuğ bir gün büyüdü arkadaşlarına da kahverengi kedisini gösterdi onlarada hayvan sevgisini öğretti ve onlarda kedi, köpek sahiplendiler. Hepsi hayvanları ile birlikte unutulmaz anlar yaşadılar sevgi ve dostluk bir ortada büyüdüler
