Bir vakitler yeryüzünde ırmaklar ve göller yokmuş, yalnızca içinde dört ejderhanın yaşadığı Doğu Denizi varmış: Uzun Ejderha, Sarı Ejderha, Siyah Ejderha ve İnci Ejderha. Bir gün dört ejderha denizden gökyüzüne uçmuş. Süzülüp dalmışlar, bulutların ortasında saklambaç oynamışlar.
“Çabuk buraya gelin!” diye bağırmış İnci Ejderha apansız.
“Ne oluyor?” diye sormuş öbür üçü, İnci Ejder’in işaret ettiği istikamete bakarak.
Yeryüzünde meyveler ve kekler koyan ve tütsü çubukları yakan birçok insan görmüşler. Dua ediyorlarmış! Sırtında zayıf bir çocukla yere diz çökmüş beyaz saçlı bir bayan şöyle mırıldanıyormuş,
“Cennetin Yaradanı, çocuklarımıza yiyecek pirinç vermek için lütfen çabucak yağmur gönder.”
Çünkü uzun vakittir yağmur yağmıyormuş. Ekinler solmuş, otlar sararmış ve tarlalar kavurucu güneşin altında çürümüş.
“İnsanlar ne kadar fakir!” demiş Sarı Ejderha. “Yakında yağmur yağmazsa ölecekler.”
Uzun Ejder başını sallamış. Sonra da, “Gidip Yeşim İmparatoru’na yağmur yağması için yalvaralım,” diye önermiş.
Böyle söyleyerek bulutlara yanlışsız yükselmiş. Öbürleri de onu yakından takip ederek Cennet Sarayı’na hakikat uçmuşlar. Cennetteki, yeryüzündeki ve denizdeki tüm işlerden sorumlu olan Yeşim İmparatoru çok güçlüymüş. Ejderhaların çabukla geldiğini görmekten şad olmamış.
“Denizde kalıp uslu durmak yerine neden buraya geliyorsunuz?” demiş.
Uzun Ejderha öne çıkıp şöyle demiş: “Yeryüzündeki ekinler soluyor ve ölüyor Majesteleri. Çabuk yağmur yağdırmanız için size yalvarıyorum!”
“Pekâlâ. Evvel sen geri dön, ben yarın biraz yağmur göndereceğim.” Yeşim İmparator perilerin müziklerini dinlerken kabul etmiş üzere davranmış.
Dört ejderha, “Teşekkürler, Majesteleri!” diye karşılık vermiş.
Dört ejderha memnun bir formda geri dönmüş. Ancak on gün geçmesine karşın bir damla bile yağmur yağmamış. Beşerler daha çok acı çekmiş, kimileri ağaç kabuğu, kimileri ot kökü yemiş, kimileri da ağaç kabuğu ve ot kökü bitince beyaz kil yemek zorunda kalmış. Tüm bunları gören dört ejderha çok üzülmüş, zira Yeşim İmparatoru’nun yalnızca zevkine kıymet verdiğini ve insanları asla ciddiye almadığını biliyorlarmış. İnsanları sefaletten kurtarmak için sadece kendilerine güvenmeleri gerekiyormuş. Lakin bunu nasıl yapabilirlerdi? Uçsuz bucaksız denizi gören Uzun Ejderha bir fikri olduğunu söyledi.
“Nedir bu? Çabuk söyle!” diye talepte bulunmuş öbür üçü.
“Bakın, yaşadığımız yerde denizde bol ölçüde su yok mu? Onu toplayıp gökyüzüne gerçek püskürtmeliyiz. Su yağmur damlaları üzere olacak ve insanları ve ekinlerini kurtarmak için aşağı inecek,” demiş Uzun Ejderha.
“İyi fikir!” diyerek ellerini çırpmış başkaları.
“Ama,” demiş Uzun Ejder biraz düşündükten sonra, “Yeşim İmparatoru bunu öğrenirse bizi hatalar.”
“İnsanları kurtarmak için her şeyi yaparım,” demiş Sarı Ejder kararlılıkla.
“O vakit başlayalım. Asla pişman olmayacağız,” demiş Uzun Ejderha.
Siyah Ejderha ve İnci Ejderha da onlardan geri kalmamış. Denize yanlışsız uçup ağızlarına su almışlar ve sonra tekrar gökyüzüne uçarak suyu yeryüzüne püskürtmüşler. Dört ejderha ileri geri uçarak gökyüzünün her tarafını karanlığa boğmuş. Çok geçmeden deniz suyu gökyüzünden yağan yağmura dönüşmüş.
“Yağmur yağıyor! Yağmur yağıyor! Ekinler kurtulacak!” diye haykırmış beşerler ve sevinçle hoplayıp zıplamışlar.
Yerdeki buğday sapları başlarını kaldırmış ve sorgum sapları doğrulmuş. Deniz İlahı bu olayları keşfetmiş ve Yeşim İmparatoru’na rapor etmiş.
Yeşim İmparatoru, “Dört ejderha benim müsaadem olmadan yağmur getirmeye nasıl cüret eder!” demiş.
Yeşim İmparatoru öfkelenmiş ve göksel generallere ve birliklerine dört ejderhayı tutuklamalarını emretmiş. Sayıca çok üstün olan dört ejderha kendilerini savunamamış ve kısa mühlet sonra tutuklanarak göksel saraya geri getirilmişler.
“Git ve üzerlerine dört dağ koy ki asla kaçamasınlar!” Yeşim İmparatoru Dağ Yaradanına emretmiş.
Dağ Yaradanı sihirli gücünü kullanarak dört dağın rüzgârda ıslık çalarak uzaklardan uçmasını sağlamış ve onları dört ejderhanın üzerine indirmiş. Onlar hapsedilmiş olsalar da yaptıklarından asla pişman olmamışlar. Beşerler için sonsuza dek güzellik yapmaya kararlı olarak, kendilerini yüksek dağların ve derin vadilerin yanından akan, karayı batıdan doğuya geçen ve sonunda denize boşalan dört ırmağa dönüştürmüşler. Böylelikle Çin’in dört büyük ırmağı oluşmuş – en kuzeyde Heilongjian (Siyah Ejderha), Çin’in merkezinde Huanghe (Sarı Nehir), daha güneyde Changjiang (Yangtze yahut Uzun Nehir) ve en güneyde Zhujiang (İnci).
