Yaşlı Wang, Nanking yakınlarındaki bir köyde yaşıyordu. Güzel ve bol yemek yemekten diğer bir şey düşünmezdi. Bu Wang mutlaka yoksul bir adam olmamasına karşın, para harcamak onu çok üzerdi ve bu yüzden beşerler ona “Cimri Kral” derlerdi, zira Wang Çincede kral manasına geliyordu.
Bu adamın en büyük zevki, yemeğin kendisine hiçbir şeye mal olmayacağını bildiği vakit bir diğerinin masasında yemek yemekti ve bu türlü vakitlerde yemek çubuklarını her vakit yalayarak temizlediğinden emin olabilirsiniz. Ancak kendi parasını harcarken kemerini sıkar, bol bol su içer ve arkadaşlarının köpeklere atacağı kırıntılar dışında çok az şey yerdi. Bu yüzden beşerler ona gülüyor ve şöyle diyorlardı:
“Wang bir davet aldığında,
Terleyene kadar çiğner de çiğner,
Ama kendi yemeğini yemesi gerektiğinde.
Gözyaşları aşağı akar ve ayaklarını ıslatır.”
Bir gün Wang meskeninin yakınından akan bir derenin kenarında yarı uykulu yatarken acıktığını hissetmeye başladı. Bütün gün hiçbir şey yemeden o yerde durmuştu. Sonunda ırmakta yüzen bir ördek sürüsü gördü.
Onların köyde yaşayan Lin isminde güçlü bir adama ilişkin olduğunu biliyordu. Semiz ördeklerdi, o kadar dolgun ve cezbediciydiler ki onlara bakmak bile karnını acıktırıyordu. “Ah, haşlanmış bir ördek için!” dedi kendi kendine iç çekerek. “Tanrılar neden geçen yıl boyunca bana bir ördek tattırmadılar? Bu kadar yoksun bırakılmak için ne yaptım ben?”
Sonra aklına bir şey geldi: “Burada ilahların bana neden ördek yedirmediğini soruyorum. Kim bilir tahminen de bu sürüyü benim bir adedini kapacak kadar aklım olduğunu düşünerek göndermişlerdir? Dost Lin, nezaketiniz için çok teşekkürler. Sanırım teklifinizi kabul edeceğim ve akşam yemeğim için bu kuşlardan birini alacağım.” Elbette Bay Lin, yaşlı Wang’ın kendisine teşekkür ettiğini duyacak kadar yakınlarda değildi.
Bu sırada sürü kıyıya gelmişti. Cimri kendini tembelce yerden kaldırdı ve hayli uğraştıktan sonra sonunda ördeklerden birini de yakalamayı başardı. Onu sevinçle meskene götürdü ve yırtık pırtık giysisinin altına sakladı. Kendi bahçesine girdiğinde hiç vakit kaybetmeden onu kesip akşam yemeği için hazırladı. Yemeğini yerken kendi kurnazlığına gülüyor ve arkadaşı Lin’in o gece ördeklerini saymaya kalktığında ne düşüneceğini merak ediyordu. “Kuşkusuz o kuşu dev bir şahinin götürdüğüne inanacak,” dedi kıkırdayarak. “Vay canına! Lakin olağanüstü bir numara yapmadım mı? Sanırım yarın birebir şeyi tekrar yapacağım. Birinci ördek mideme güzelce yerleşti ve yemin etmeye hazırım ki başkaları de haftalar geçmeden birebir pansiyonda kendilerine bir yatak bulacaklar. Birincisini yalnız başına üzüntü içinde bırakırsam yazık olur. Ben asla bu kadar zalim olamam.”
Böylece yaşlı Wang memnun bir formda yatağına gitti. Birkaç saat boyunca gürültülü bir biçimde horladı ve varlıklı bir adamın ona hayatı boyunca âlâ yemek vaat ettiğini ve bir daha asla çalışmak zorunda kalmayacağını hayâl etti. Lakin gece yarısı uykusundan rahatsız edici bir kaşıntıyla uyandı. Bütün bedeni yanıyor üzereydi ve bu acı dayanabileceğinden çok daha fazlaydı. Ayağa kalktı ve volta atmaya başladı. Meskende lambası için yağ yoktu ve sorunun ne olduğunu anlamak için sabaha kadar beklemek zorundaydı. Şafak sökerken kulübesinden dışarı çıktı. Bir de ne görsün! Bedeninin her yerinde küçük kırmızı lekeler vardı. Gözlerinin önünde bu lekelerden minik ördek tüylerinin filizlendiğini gördü. Sabah ilerledikçe tüyler daha da büyüdü, ta ki tüm bedeni baştan aşağı tüylerle kaplanana kadar. Yalnızca yüzü ve elleri bu garip büyümeden kurtulmuştu.
Wang dehşet içinde bir çığlık atarak tüyleri avuç avuç çekip çıkarmaya, toprağa atmaya ve üzerlerine basmaya başladı. “Tanrılar beni kandırdı!” diye bağırdı. “Ördeği alıp yememi sağladılar ve artık de çaldığım için beni cezalandırıyorlar.” Ancak tüyleri ne kadar süratli çekip çıkarırsa, tüyler de o kadar süratli uzuyor, eskisinden daha uzun ve parlak oluyordu. O vakit da acı o kadar büyüktü ki, yerde yuvarlanmamak için kendini güç tutuyordu. Sonunda boşuna uğraşmaktan büsbütün bitkin düştü ve çaresizlik içinde inleyerek yatağına uzandı. “Bir kuşa mı dönüşeceğim?” diye inledi. “Tanrılar bana merhamet etsin!”
Yatağında bir o yana bir bu yana savruldu: uyuyamıyordu; yüreği kaygıdan yanıyordu. Sonunda problemli bir uykuya daldı ve uyurken bir hayal gördü. Başucuna bir peri geldi; insanların dostu Yaşlı Peri’ydi bu. “Ah, benim zavallı Wang’ım,” dedi peri, “bütün bu belayı senin kaytaran, tembel alışkanlıkların yüzünden çekiyorsun. Diğerleri çalışırken sen neden yatıp uyuyorsun? Neden kalkıp tembel bacaklarını sallamıyorsun? Dünyada senin üzere bir adam için domuz ahırından öteki bir yer yok.”
“Doğru söylediğini biliyorum,” diye feryat etti Wang, “ama bu tüyler üzerimdeyken nasıl çalışabilirim ki? Beni öldürecekler! Beni öldürecekler!”
“Adamı dinleyin!” diye güldü Yaşlı Peri. “Şimdi, şayet umutlu ve keyifli bir adam olsaydın, ‘Ne büyük şans! Giysi almaya gerek yok. İlahlar bana hiç eskimeyecek bir kadro elbise verdi’ sıkıntının. Şikayet etmek için çok tatlı bir adamsın, değil mi?”
İyi kalpli peri bir mühlet bu formda şakalaştıktan sonra ses tonunu değiştirdi ve şöyle dedi: “Şimdi Wang, yaşadığın hayat için nitekim üzgün müsün, yıllarca tembellik ettiğin için üzgün müsün, yaşlı babanı ve anneni utandırdığın için üzgün müsün? Duyduğuma nazaran ailen onlara yardım etmediğin için açlıktan ölmüş.”
Wang, Yaşlı Peri’nin geçmiş ömrüyle ilgili her şeyi bildiğini görünce ve acısının her geçen dakika daha da arttığını hissedince sonunda haykırdı: “Evet! Evet! Ne derseniz yapacağım. Yalnızca, yalvarırım, beni bu tüylerden kurtarın!”
“Tüylerini istemiyorum,” dedi Yaşlı Peri, “ve seni onlardan kurtaramam. Her şeyi kendin yapmak zorunda kalacaksın. Gereksinimin olan şey güzel bir azar işitmek. Git ve çalınan ördeğin sahibi Bay Lin’in seni özgürce azarlamasını sağla. O ne kadar sert azarlarsa, tüylerin o kadar çabuk dökülecektir.”
Şimdi elbette kimi okuyucular gülecek ve “Ama bu yalnızca aptalca bir duştu ve hiçbir manası yoktu” diyeceklerdir. Lakin Bay Wang bu biçimde düşünmedi. Çok memnun bir formda uyandı. Bay Lin’e gidecek, her şeyi itiraf edecek ve azarı işitecekti. Sonra tüylerinden kurtulacak ve işe gidecekti. Nitekim de tembel bir hayat sürmüştü. Âlâ kalpli Yaşlı Peri’nin babası ve annesi hakkında söyledikleri onu çok incitmişti, zira her kelamın yanlışsız olduğunu biliyordu. Bugünden itibaren tembellik yapmayacak, bir eş alıp bir aile babası olacaktı.
Cimri Wang kulübesinden yola çıktığında her şey yolundaydı. Küçük para zulasından Bay Lin’e çalınan ördeğin parasını ödeyecek kadar para aldı. Perinin ona söylediği her şeyi ve hatta daha fazlasını yapacaktı. Fakat bu daha fazlasını yapma işi tam da başının belaya girdiği yerdi. Yol boyunca para destesini şıngırdatarak yürürken ve yakında onu komşusuna vermek zorunda olduğunu düşünürken çok üzüldü. Parasının her kuruşunu seviyordu ve ondan ayrılmayı hiç istemiyordu. Ne de olsa Yaşlı Peri ona ördeğin sahibine itiraf etmesi gerektiğini söylememişti; Lin’e gitmesini ve Lin’den düzgün bir azar işitmesini istemişti. “İhtiyar Lin’in beni azarlaması gerektiğini söylemedi,” diye düşündü cimri. “Tek yapmam gereken onu azarlatmak, o vakit tüylerim dökülecek ve keyifli olacağım. Neden ona yaşlı Sen’in ördeğimi çaldığını söyleyip Sen’i azarlamasını sağlamıyorum? Bu da birebir işe fayda ve hem paramı hem de yüzümü kurtarmış olurum. Ayrıyeten, Lin’e hırsız olduğumu söylersem, tahminen bir polis çağırır ve beni mahpusa attırır. Elbette mahpusa girmek tüy takmak kadar berbat olur. Ha, ha! Bu Sen’e, Lin’e ve hepsine uygun bir latife olacak. Yaşlı Peri’yi de kandıracağım. Sahiden de annem ve babam hakkında bu türlü konuşmaya hakkı yoktu. Sonuçta onlar hummadan öldüler ve ben onları güzelleştirecek bir doktor değildim. Bunun benim yanlışım olduğunu nasıl söyleyebilir?”
Wang kendi kendine konuştukça, Lin’e ördeği çaldığını söylemenin yararsız olduğuna daha da emin oluyordu. Ördekçinin konutuna vardığında onu kandırmaya karar vermişti. Bay Lin onu içeri davet etti ve oturmasını söyledi. Açık kelamlı, dürüst bir adamdı bu Lin. Hiç kimse hakkında makus konuşmadığı ve komşuları hakkında her vakit güzel şeyler söylediği için herkes onu severdi.
“Peki, ne istiyorsun, dostum Wang? Sabahın köründe çıkmışsın ve senin konutla benimki ortasında uzun bir yol var.”
“Ah, seninle konuşmak istediğim kıymetli bir şey vardı,” diye başladı Wang sinsice. “Çayırda çok hoş bir ördek sürün var.”
“Evet,” dedi Bay Lin gülümseyerek, “gerçekten de hoş bir sürü.” Lakin çalınan kümes hayvanları hakkında hiçbir şey söylemedi.
Wang daha cesurca, “Kaç tane var?” diye sordu.
“Dün sabah saydım ve on beş tane vardı.”
“Peki dün gece tekrar saydın mı?”
Lin yavaşça, “Evet, saydım,” diye yanıt verdi.
“Peki o vakit yalnızca on dört tane mi vardı?”
“Çok gerçek, Wang dostum, bir tanesi eksikti; lakin bir ördeğin pek değeri yok. Neden bundan bahsediyorsun?”
“Ne, ehemmiyeti yok mu! Bir ördek kaybetmek mi? Bunu nasıl söylersin? Ördek ördektir, değil mi? Nasıl kaybettiğini bilmek istersin herhalde?”
“Büyük ihtimalle bir şahin.”
“Hayır, bir şahin değildi, lakin gidip yaşlı Sen’in ördek bahçesine bakarsan, muhtemelen tüyleri bulabilirsin.”
“Bir ördek bahçesinde bundan daha doğal bir şey olamaz, eminim.”
“Evet, lakin senin ördeğinin tüyleri,” diye ısrar etti Wang.
“Ne! Yaşlı Sen’in bir hırsız olduğunu ve benden çaldığını mı düşünüyorsun?”
“Kesinlikle! Artık elinde.”
“Vay, vay, bu çok kötü! Yaşlı adamın bu kadar sıkıntı vakitler geçirmesine üzüldüm. O yeterli bir personel ve daha düzgün bir ömrü hak ediyor. Şayet isteseydi ördeği ona seve seve verirdim. Çalmak zorunda kalması çok makus oldu.”
Wang, Bay Lin’in hırsızı nasıl cezalandırmayı planladığını görmek için bekledi ve en azından gidip onu bir hoş azarlayabileceğinden emin olmak istedi.
Ancak bu türlü bir şey olmadı. Bay Lin öfkelenmek yerine Sen için üzülüyor üzereydi, yoksul olduğu için üzülüyordu, çalmaya istekli olduğu için üzülüyordu.
“Onu azarlamayacak mısın?” diye sordu Wang tiksintiyle. “En yeterlisi birlikte konutuna gidip onu bir hoş fırçalayalım.”
“Ne yararı var, ne yararı var? Bir ördek için komşunun hislerini incitmek mi? Bu nitekim aptallık olur.”
Bu sırada Cimri Kral bedeninin her yerinde bir kaşıntı hissetmeye başlamıştı. Tüyleri yine acımaya başlamış ve bir kere daha korkmuştu. Heyecanlandı ve kendini Bay Lin’in önünde yere attı.
“Hey! Sorun nedir dostum?” diye bağırdı Lin, Wang’ın kriz geçirdiğini düşünerek. “Ne oldu? Hasta mısın?”
“Evet, çok hastayım,” diye feryat etti Wang. “Bay Lin, ben berbat bir adamım ve bunu bir an evvel kabul edip kurtulsam güzel olacak. Gerçeklerden kaçmaya ya da bir yanılgıyı gizlemeye çalışmanın yararı yok. Dün gece ördeğini çaldım, bugün de gizlice buraya geldim ve hatası yaşlı Sen’in üzerine yıkmaya çalıştım.”
“Evet, biliyordum,” diye karşılık verdi Lin. “Ördeği giysinin altında taşıdığını gördüm. Hatalı olduğunu bilmediğimi düşünüyorsan neden beni görmeye geldin?”
“Sadece bekle, sana her şeyi anlatacağım,” dedi Wang, daha da eğilerek. ” Ördeğini haşlayıp yedikten sonra yatmaya gittim. Çok geçmeden bedenimin her yerinde bir kaşıntı hissettim. Uyuyamadım ve sabah kalktığımda başımdan ayağıma kadar kalın ördek tüyleriyle kaplı olduğumu gördüm. Onları çektikçe daha da kalınlaşıyorlardı. Çığlık atmamak için kendimi sıkıntı tutuyordum. Yatağıma girdim ve saatlerce oradan oraya savrulduktan sonra bir peri geldi ve bana, beni yeterlice azarlamazsan bu beladan asla kurtulamayacağımı söyledi. İşte ördeğinin parası. Artık merhamet et, azarla ve bunu çabuk yap, zira bu acıya daha fazla dayanamayacağım.”
Wang, Lin’in ayaklarının tabanında toprakta sürünüyordu ancak Lin ona yalnızca sonunda kükremeye dönüşen yüksek sesli bir kahkahayla yanıt verdi. “Ördek tüyleri! ha! ha! ha! ve bedeninin her yerinde mi? Bu inanılmayacak kadar düzgün bir hikâye! Bir dahaki sefere suda yaşamak isteyeceksin. Ha! Ha! Ha! Ha! Ha!”
“Azarla beni! Azarla beni!” diye yalvardı Wang, “Tanrılar aşkına azarla beni!”
Ama Lin yalnızca daha yüksek sesle güldü. “Lütfen evvel şu olağanüstü tüyleri görmeme müsaade ver, sonra azarlama konusunu konuşuruz.”
Wang giysisini seve seve açtı ve kuşkucu Lin’e hakikaten gerçek söylediğini gösterdi.
“Sıcak olmalılar,” dedi Lin gülerek. “Kış yakında geliyor ve sen çalışmayı pek sevmiyorsun. Seni giysi giyme zahmetinden kurtarmayacaklar mı?”
“Ama beni o denli kaşındırıyorlar ki dayanamıyorum! Çığlık atasım geliyor, acı o kadar büyük ki.” Wang yeniden yere çöktü ve başkasının önünde diz çökmeye başladı; yani diz çöktü ve alnını yere vurdu.
Lin sonunda, “Sakin ol dostum ve bana âlâ bir azarlama kelamı düşünmem için vakit ver,” dedi. “Sert bir lisan kullanma alışkanlığım yoktur ve çok nadiren kendimi kaybederim. Ne söyleyeceğimi düşünmem için bana sahiden vakit vermelisin.”
Bu sırada Wang o kadar acı çekiyordu ki, üzerindeki tüm gücünü kaybetmişti. Bay Lin’i bacaklarından yakaladı ve “Azarla beni! Azarla beni!” diye bağırdı.
Bay Lin’in artık ziyaretçisine karşı sabrı tükenmişti. Üstelik Wang onu o kadar sıkı tutuyordu ki, Lin güya devasa bir kerevit tarafından sıkıştırılıyormuş üzere hissediyordu. Apansızın Lin lisanını daha fazla tutamadı: “Seni tembel tazı! Seni köpek yavrusu! Seni kaplumbağa! Seni tembel, hiçbir işe yaramayan yaratık! Keşke ivedi edip buradan yuvarlansan!”
Şimdi, Çin’de bu çok sert bir lisandır ve Wang sevinç çığlıklarıyla yerden sıçradı, zira Lin’in onu azarladığını biliyordu. Daha birinci kelamlar söylenir söylenmez tembel adamın bedenindeki tüyler dökülmeye başladı ve sonunda vahim kaşıntı büsbütün kesildi. Lin’in önünde yerde büyük bir tüy yığını vardı ve Wang badiresinden kurtulmuş bir halde onları işaret ederek, “Bana taktığın hoş isimler için teşekkür ederim sevgili dostum. Hayatımı kurtardın ve ördeğin parasını ödemiş olmama karşın, sana bu hoş tüyleri armağan ederek pazarlığa katkıda bulunmak istiyorum. Bu tüyler, bir bakıma, o mükemmel küfürlerinin karşılığını ödeyecek. Umarım dersimi güzel almışımdır ve buradan daha güzel bir adam olarak çıkarım. Yaşlı peri bana tembel olduğumu söyledi. Peri ile birebir fikirdesin. Ancak bugünden itibaren yeterli bir adam üzere belimi bükebileceğimi göreceksin. Hoşça kal ve nezaketin için çok teşekkürler.”
Wang bu kelamların akabinde, eğilerek ve kibarca selam vererek, ördek sahibinin konutundan daha memnun ve daha bilge bir adam olarak ayrıldı.
