Ne kadar şöhretli olurlarsa olsunlar, ailenizle övünmeyin… Okun yayını germek onu kısa müddette işe yaramaz hale getirir. Süratli giden at çok çabuk yorulur, gücünün sonuna gelir.” Tibet Atasözü.
Bir vakitler dağların ortasında iki küçük köy varmış. Birinin ismi Jangdo, başkasınınki ise Jangmeh’miş. Bu iki köyü bir adam yönetirmiş.
Bu adam çok bilge bir adammış ancak akılsız bir oğlu varmış lakin bu akılsız adamın çok bilge bir karısı varmış. Bir mühlet sonra yaşlı adam ölmüş ve onun yerine aptal olan oğlu geçmek zorunda kalmış.
Köyün yanından bir ırmak geçiyormuş ve bir antilop ölüp suya düşmüş. Üst köy onu istemiş ve aşağı köy de onu istemiş, böylelikle her iki köy de onun kendilerine ilişkin olduğu talebiyle gelmişler.
Karısı ona, “Bu hayvanın nereye ilişkin olduğunu bilmiyorsun, lakin gidip bu mevzuda karar vermelisin. Şöyle karar ver: kaburgaların üstündeki üst yarının üst köye ilişkin olduğunu, alt kısmın alt köye ilişkin olduğunu ve orta kısmın senin olduğunu söyle zira sen tam ortadasın.” Adam karısının dediğini yapmış ve beşerler bu kararı duyunca, “Biz bu adamı daima aptal sanırdık, meğer çok akıllı bir adammış” diye düşünmüşler ve böylelikle adamın ünü her yere yayılmış.
Aradan iki ya da üç ay geçtikten sonra bir leopar ölmüş ve ırmaktan aşağı süzülerek antilopla birebir yerde durmuş ve köylüler yeniden arbede etmeye başlamışlar. Fakat bu sefer onu istememişler, bu yüzden üst köy “Bu senin” demiş, aşağı köy de “Bu senin” demiş.
Sonunda onu köyün başındaki adama götürmüşler, o da kendi kendine, “Bu sefer karıma sormayacağım, kendim halledeceğim. Nasıl yapılması gerektiğini biliyorum ve tıpkı antilopta yaptığım üzere yapacağım.” Böylelikle daha evvel yaptığı üzere paylaştırmış. Lakin köylerden biri, “Biz bu kısmı istemiyoruz,” demiş, öteki köy de, “Biz de bizimkini istemiyoruz,” demiş. Böylelikle hepsini köyün başındaki adama vermişler, o da hepsini bir cet yükleyip konutuna götürmüş. Böylelikle adamın bilgelik konusundaki ünü sona ermiş ve beşerler onun tekrar aptal bir adama dönüştüğünü söylemişler.
