Bir gün ormanın derinliklerinde kendi başlarına yaşayan tilki, kurt, sırtlan, boz ayı, tavşan ve kargadan oluşan bir küme arkadaş varmış. Yıllarca bir arada büyüdüklerinden ötürü bunlar çok yeterli arkadaşlarmış ve birbirlerine diğer hayvanlar tarafından asla laf ettirmezlermiş.
Tavşan her vakit boz ayıya karşı bir şeyler hissetmiş. Onun yanındayken memnunmuş, inançta hissediyormuş birebir vakitte boz ayı da asla başkalarına davrandığı üzere davranmıyormuş tavşana. Başkalarına çok arkadaşça yaklaşırken tavşana daha yumuşak ve daha güzel davranıyormuş ve bu bebeklikten beri böyleymiş.
Karga daima tavşana bence boz ayı seni seviyor diyormuş lakin boz ayının hiçbir şey yapmamış olması da onu çok üzüyormuş. O tam heveslenecekken tekrar sonlanmaya başlıyormuş ve ne yapacağını asla bilmiyormuş zira kendisi gidip ona sevdiğini söyleyecek cürete sahip değilmiş.
Bir gün tavşan tek başına yürürken bir ses duymuş ardına dönüp bakınca dehşetli bir domuzun ona yanlışsız koştuğunu görmüş. Domuz tavşanı tuttuğu üzere kendi arkadaşlarının yanına götürmüş. Hepsi tavşanı bağlayıp onun ne kadar küçük ve işe yaramaz olduğu hakkında dalga geçmeye başlamışlar. Tavşan ağlamaktan bir hal olmuş ve ne yapacağını bilemez halde yardım çığlıkları atmış lakin kendi konutundan çok uzakmış ve hiçbir arkadaşı onu duyamazmış.
Boz ayının da o gün içinde bir külfet ve hüzün varmış. Hiçbir şeyden habersiz biraz içindeki ezayı çözmek için yürümeye çıkmış. Yürürken düşünmekten yolunu kaybetmiş. Aklı daima tavşandaymış, tavşanı kazanmak için elinden gelen her şeyi yapmaya hazırmış. Yürümüş yürümüş ve yolunu kaybetmiş.
Yürürken uzakta domuzların kahkahasını duymuş ve biraz daha dikkatli dinleyince tavşanın ağlama sesleri kulağına geliyormuş. Tavşana bir şey olduğunu düşünmüş ve tüm tüyleri diken diken olmuş. Kendi başında bir plan yapmış ve direkt gidip domuzların ortasına dalmış, bütün domuzları tek tek kenarlara fırlatıp tavşanı kurtarmış ve o an tavşanı ne kadar sevdiğini söylemiş, bir ömür boyunca bir arada yaşamışlar.
