Bir vakitler herkesin gerisinden konuşan ve herkese çok yeterliymiş üzere davranıp aslında çok berbat olan makûs niyetli lakin tipi sempatik olduğundan ötürü o denli üzere görünen bir kız varmış. Bu kız daima olarak arkadaşlarının akrabalarının ya da buna misal olarak herkesin gerisinden konuşmaktaymış. Lakin artık etrafındaki şahıslar bu durumdan epeyce rahatsız olmaya başlamış.
Kızın daima olarak herkes tarafından ismi duyulmaya başlamış zira kimsenin ona inancı kalmamış. Bu yüzden de arkadaşları teker teker onunla konuşmayı kesmeye başlamışlar. Kız bu durumdan ötürü çok mutsuzmuş zira arkadaşsız kalmak istemiyormuş.
Gel vakit git vakit derken bu kız tekrar şirinlik oyunu oynamaya karar vermiş ve insanlara yeniden çok âlâ davranmaya başlamış lakin ona karşı kurulmuş bir plan varmış. O herkes ile ilgili ileri geri konuştuğundan ve birinin açığını daima insanlara yaydığından ötürü daima eleştirilmiş. Bir gün otururken arkadaşları tekrar onu buluşmaya çağırmış ve o da barışmak için yaptığı bütün jestlerin karşılığını aldığına emin olmuş.
Arkadaşlarının yanına gittiğinde hepsinin onu çok şen şakrak karşıladığını ve onların da katiyetle barış yanlısı olduğunu görmüş lakin en büyük sorun ona her şey olağanmış üzere davranılmasıymış. Herkes ona çok nazik ve güya o en güzeliymiş üzere davranıyormuş fakat kız aslında hiçbir şeyin bu türlü olmadığından eminmiş.
Derken bir anda hepsi teker teker kendilerine söylenilenleri sen bana bu türlü demişsin ben sana bu türlü demişim diye anlatmaya başlamış. Herkes birbirinin gerisinden asla konuşulmasa da bu formda konuşulduğunu söylendiğini duymuş ve bunun sorumlusu bizim aramızı bozmadan o kişiyi ortadan kaldırmalıyız demişler. İşte bu noktada tüm gözler kıza çevrilmiş herkes her şeyin farkındaymış. Kız o an tüm yaptıklarından pişman olmuş ve bunu bir daha yapmayacağına kelam vermiş. Bu durum bir daha yaşanmamış ve bu yüzden de arkadaşları onu dışlamaktan vazgeçmiş. Arkadaşlarına itimat vererek bu işin içinden çıkmış ve rahat bir arkadaş ortamına kavuşmuş.
