Her neye kelam verdiyseniz, onu ipteki bir ilmek üzere değiştirilebilir değil, kayadaki bir sınır üzere sağlam tutun.
Tibet Atasözü.
Bir vakitler çok çok uzak bir diyarda, yaşlı dünya çok çok gençken, hayvanlar ve beşerler konuşur ve birlikte yaşarken, minnettarlık diye bir şey varmış.
Dağların ortasında, derin bir uçurumun kenarından geçen dar bir yol varmış. Burası seyahat etmek için tehlikeli bir yermiş ve bu yolda bir gece, tam karanlık çökerken, bir adam, bir karga, bir sıçan ve bir yılan birlikte yürürken, yolun bir kısmı çökmüş ve hepsi birden aşağıdaki uçuruma düşmüşler.
Yaralanmamışlar fakat çok sarsılmışlar ve orada oturup durumlarını düşünmüşler, nasıl kurtulabileceklerini ya da açlıktan ölmemek için ne yapabileceklerini merak etmişler, o sırada yoldan geçen bir yolcu bozuk yola ulaşmış ve aşağıya bakıp onları görmüş. Hepsi birden feryat etmeye ve kendilerine yardım etmesi için yalvarmaya başlamışlar, o da uzun bir ip atmış ve hepsini teker teker dışarı çekmiş. Hepsi büyük bir minnettarlık duymuş ve onu asla unutmayacaklarını, kendilerine yaptığı yardımı asla unutmayacaklarını ve bir gün kendisine de yardım edeceklerini söylemişler.
Gezgin, karganın, farenin ve yılanın dostluk kelamlarını içten içe küçümsemiş ve kendisi için bir şey yapabileceklerine nitekim inanmamış, lakin tahminen bir gün bu adamın kendisine yardım edebileceğini düşünmüş.
Bu olaydan uzun bir mühlet sonra, bu uzak ülkedeki hükümdarın sarayında, kraliçe düz çatının zirvesinde saçlarını yıkıyormuş. Mücevherli kolyesini çıkarıp yanındaki alçak bir bankın üzerine bırakmış ve saçları kuruyunca aşağı indikten sonra mücevherlerini orada unutmuş.
Yakınlardaki bir ağacın zirvesinde, uzun vakit evvel adam tarafından kurtarılmış olan karga oturuyormuş. Kolyeyi görmüş ve “Bu beni uçurumdan kurtaran adama vermek için düzgün bir armağan olacak” demiş ve aşağı uçup kolyeyi gagasına almış, onunla birlikte uçup gitmiş ve kolyeyi adama götürüp nereden aldığını söylemiş.
Ertesi gün kolyeli gezgin kurtardığı adamla karşılaşmış ve şöyle demiş: “Buraya bak. Bu karganın pek dost olacağını sanmıyordum ancak bak, bana kraliçeye ilişkin olan bu harika mücevherleri getirdi.”
Bunu duyan kurtarılan adam çabucak hükümdara gitmiş ve ona, “Kraliçenin gerdanlığını bu türlü bir adamın konutunda bulacaksın” demiş ve kurtarıcısının ismini vermiş. Kral çabucak adamlarını gönderip yolcuyu tutuklatmış ve mahpusa attırmış.
O karanlık ve eski zindanda, yatacak bir yatağı olmadan, duvarlardan nem damlarken, ne yiyecek bir yemeği ne de ona yiyecek bir şey getirecek bir arkadaşı olmadan, açlıktan ölmek üzereyken, kurtardığı ve orada yaşayan fare gelip ona o yere nasıl geldiğini sormuş. O da tutuklanma hikâyesini ve kurtardığı adamın nankörlüğünü anlatmış ve açlıktan ölmek üzere olduğunu, şayet çok yakında yardım gelmezse katiyen öleceğini söylemiş.
Fare oradan uzaklaşmış, hükümdarın sarayına girmiş, masasından yiyecek çalmış, zindandaki adama götürmüş ve onu kurtarmış.
Başka bir gün yılan onu görmeye gelmiş ve hapishaneye nasıl düştüğünü sormuş. Adam hikâyeyi tekrar anlatınca yılan, “Boş ver, seni kurtaracağım,” demiş.
Bu yılan sihirli bir yılanmış ve kendisini bir hayalete dönüştürerek hükümdarın boynuna dolanmış ve neredeyse onu boğarak öldürecekmiş. Yılan hissedilebiliyordu ancak görülemiyordu. Kral derhal kıymetli adamlarını, bilgelerini ve lamalarını çağırmış, onlar da kura çekmişler ve ona kendisini boğan bu hayaletin hapishanedeki adamın kollayıcı sevgililerinden biri olduğunu, şayet mahkûmu özgür bırakır ve ona düzgün davranırsa meşakkatlerinin sona ereceğini söylemişler. Kral da bunun üzerine mahkûmun huzuruna getirilmesini istemiş, ona çok para ve mücevher vererek çabucak göndermiş.
Kralın hüznü sona ererken, gezgin de kuşku duyduğu ve küçümsediği üç kişinin dostluğu sayesinde keyifli olmuş.
