Bir varmış bir yokmuş, önce vakit içinde kalbur saman içinde büyük bir kentin en ücra mahallesinin birinde hoşlar hoşu bir kız yaşarmış. Bu hoş kızın ismi Leyla imiş. Leyla, hoş olduğu kadar epey sempatik bir kızmış. Ailesi, ekonomik manada epeyce sıkıntı günler yaşıyormuş. Leyla’nın babası gece gündüz demeden çalışıp gayretlermiş. Lakin çıkarı yalnızca karınlarını doyurmaya yetiyormuş. Babasını çok fazla göremeyen Leyla, bu durum karşısında hayli çaresiz bir durumdaymış. Babası ile daha fazla vakit geçiremediği için de çok üzülüyormuş. Leyla uyurken babası çalışıyormuş. Leyla uyanıkken de genelde yorgun olan babası uyuyormuş.
Günlerden bir gün, gece karanlık çöküvermiş ve Leyla’nın uyku saati gelmiş. Annesi yatağını hazırlamış ve onu uyumak üzere yatağına göndermiş. Uyku, adeta Leyla’ya fısıldayıp duruyormuş. Göz kapaklarının açık tutmak için büyük bir çaba içerisinde yer alan Leyla, artık bu duruma daha fazla dayanamaz olmuş ve gözlerini yummuş. Çabucak derin bir uykuya dalmış. Gökkuşağı üzere rengârenk hayaller görmeye başlamış. Hiç kimsenin olmadığı hoş mi hoş bir yer geziniyormuş. Tabiat, tüm ihtişamıyla tam karşısında duruyormuş. Leyla, yol almaya başlamış alabildiğince. Kırların içinde gezinerek güneşin tadını çıkarıyormuş. Bu gezinti esnasında kulağına bir ses “Leyla” diye fısıldamaya başlamış. Leyla, evvel biraz korkmuş ve süratli adımlarla ilerlemeye devam etmiş.
Kırlarda gezinmeye devam eden Leyla, tekrar kendisine seslenen o tılsımlı sesi işitmeye başlamış. Lakin bu kere, kulaklarını tırmalayan kanat sesleri işitmiş. Çabucak dönüp gerisine bakmış ve içinde hissettiği endişe, yerini huzura bırakmış. Leyla, karşısında Güzellik Perisini görmüş. Güzellik Perisi, çabucak ona elini uzatmış ve birden ortadan kaybolmuş. Leyla, birden uykusundan uyanmış ve çabucak yatağının yanı başında bir kese altın bulmuş ve çok memnun olmuş. Zira artık babasının daha fazla çalışmasına gerek bile kalmamış.
