Çocuk Masalları

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler küçük, sevinçli bir kasabada, annesiyle ve babasıyla birlikte yaşayan Ömer isminde tatlı bir çocuk varmış. Ömer şimdi okula yeni başlamış lakin harfleri ve sayıları süratle öğrenmeye başlamış. Renkler ortasında en çok sarıyı severmiş. Zira babasının kazağı sarıymış ve bu renk ona daima inancı hatırlatırmış. Konutları kasabanın biraz dışında, ağaçların

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kendi dünyasında yaşamayı seven Ali isminde bir çocuk varmış. Ali, sessizliği sever, birçok vakit gökyüzüne bakarak hayallere dalarmış. Bilhassa yıldızlara bakarken içinden daima tıpkı cümleyi geçirirmiş: “Bir gün ben de uzaya çıkacağım.” Bu hayalini kimseye pek anlatmaz, daima içinde daima saklarmış. Bir sabah öğretmeni, “Haftaya hür proje günü yapacağız,”

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük ve çiçekli bir apartman dairesinde yaşayan iki kardeş varmış. Elif, sabırlı ve sevecen bir ablaymış. Can ise biraz daha küçük, meraklı ve her şeye heyecanla yaklaşan bir kardeşmiş. Birlikte geçirdikleri vakitler, bazen oyun dolu, bazen de sessizce yan yana oldukları anlarla geçermiş. Can, bir sabah erkenden uyanmış. Elinde

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Sıla isminde bir kız çocuğu varmış. Annesi evdeymiş lakin babası işi gereği sık sık kent dışına çıkarmış. Ne vakit babası gitse konut sessizleşir, Sıla’nın içi biraz burkulurmuş. Odasında oturur, pencerenin kenarından dışarıyı izlemeyi severmiş. Oynayacak oyuncakları varmış lakin tek başına oynamak ona eskisi kadar keyif vermez olmuş. Günler böyle

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük lakin sevinçle dolu bir kasabada, Elif isminde meraklı bir çocuk yaşarmış. Her sabah annesiyle el ele tutuşup okula yürür, kaldırım taşlarının ortasındaki minik çiçeklere bakarak gülümsermiş. Bazen sessizce gökyüzüne bakar, bazen de annesine o gün neler olacağını sorarmış. O sabah da içi kıpır kıpırmış, zira öğretmenleri onlara yeni

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir okulda Elif isminde sevinçli, oyunları çok seven bir çocuk varmış. Elif’in en yakın arkadaşı ise Berk’miş. Berk sessiz, önemli fakat bazen biraz inatçıymış. Başına bir şey koydu mu, kolay kolay fikrini değiştirmezmiş. Bir gün teneffüste Elif, “Haydi saklambaç oynayalım!” demiş gülerek. Berk başını iki yana sallayıp, “Ben

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, çiçek kokularıyla uyanan küçük bir köyde, Berfin isminde meraklı bir kız çocuğu yaşarmış. Berfin sabahları konutlarının önündeki taşlı yoldan geçerken kuş cıvıltılarını dinlemeyi çok severmiş. O gün, pencereye yanaşıp dışarıya baktığında, anneannesini bahçede eğilmiş bir şeylerle uğraşırken görmüş. Gözleri parlamış, çabucak kapıyı açıp koşarak yanına gitmiş. “Anneanne, ne yapıyorsun

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, deniz kıyısındaki küçük bir kasabada Mustafa isminde bir çocuk yaşarmış. Mustafa, her sabah okula giderken sokaklarda dalgalanan kırmızı beyaz bayraklara bakarmış. O bayrakların neyi anlattığını tam bilmez lakin içi bir güzel olurmuş. Bir sabah, öğretmenleri sınıfa büyükçe bir kutu getirmiş. Kutunun içinden rengârenk balonlar çıkınca çocukların gözleri sevinçle parlamış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, büyük bir ormanın kıyısında, pek kimsenin fark etmediği minik bir su birikintisi varmış. Ormanın derinlerinde kocaman göller, çağlayan şelaleler bulunurmuş lakin bu minik su birikintisi, bir ağacın tabanındaki çukurda sessizce dururmuş. Ne balıklar yüzer, ne de kuşlar kanat çırparmış üstünde. Tekrar de, kendi minik dünyasında her gün gökyüzünü izlemekten

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir ormanın tam ortasında, sessiz bir gölet varmış. Bu göletin kıyısında, parıl parıl bir su damlası yaşarmış. Su daima sakin, duru ve tertemizmiş. Lakin içinde bir yerlerde daima bir eksiklik hissedermiş. Günlerden bir gün, gökyüzünde hafif bir duman belirivermiş. Rüzgâr bu dumanı nazikçe taşıyıp ormanın derinliklerine götürmüş. Dumanın