Çocuk Masalları

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, büyük bir ormanın kıyısında, pek kimsenin fark etmediği minik bir su birikintisi varmış. Ormanın derinlerinde kocaman göller, çağlayan şelaleler bulunurmuş lakin bu minik su birikintisi, bir ağacın tabanındaki çukurda sessizce dururmuş. Ne balıklar yüzer, ne de kuşlar kanat çırparmış üstünde. Tekrar de, kendi minik dünyasında her gün gökyüzünü izlemekten

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir ormanın tam ortasında, sessiz bir gölet varmış. Bu göletin kıyısında, parıl parıl bir su damlası yaşarmış. Su daima sakin, duru ve tertemizmiş. Lakin içinde bir yerlerde daima bir eksiklik hissedermiş. Günlerden bir gün, gökyüzünde hafif bir duman belirivermiş. Rüzgâr bu dumanı nazikçe taşıyıp ormanın derinliklerine götürmüş. Dumanın

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, deniz kıyısına kurulmuş küçük bir kıyı kasabasında Arda isminde meraklı bir çocuk yaşarmış. Arda, sabahları denizin tuzlu kokusuyla uyanır, dalgaların kıyıya vuran sesini dinleyerek güne başlarmış. Meskeninin çabucak önünde uzanan kumsalda çıplak ayakla yürümeyi çok severmiş. Kumların içine gömülmüş deniz kabuklarını, yosunları, taşları toplayıp onlara hikâyeler uydururmuş. Annesi onun

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, gökyüzünün masmavi olduğu, ağaçların hafif hafif sallandığı küçük bir kasaba varmış. Bu kasabada, Aras isminde sevinçli mi sevinçli bir çocuk yaşarmış. Aras sabahları gözlerini açar açmaz pencereden dışarı bakar, sokakta koşturan çocukları izler ve içinden kocaman hayaller kurarmış. En çok da kendi akülü arabası olmasını istermiş. Hayalinde kırmızı mı

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, bahar kokularının konutlara dolduğu, çocukların seslerinin sokaklara karıştığı bir kasaba varmış. Bu kasabada altı yaşında Irmak isminde bir kız yaşarmış. Irmak sabahları pencereyi aralayıp yüzünü esintiye uzatmayı severmiş. Çiçeklerine su verir, kuşların sesine kulak verirmiş. Günleri sakin, rüzgâr üzere yumuşak geçermiş. Lakin kimi günler varmış ki, Nehir’in kalbi o

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, iki farklı ülkede yaşayan iki özel çocuk varmış. Bu çocuklardan biri, mavi dağların ötesindeki Parlak Ülke’nin Prensi Mert, oburu ise çiçekli ovaların içindeki Işıl Ülkesi’nin Prensesi Lina’ymış. Mert çok akıllıymış lakin bir o kadar da inatçıymış. Ne olursa olsun gerçek bildiğini savunur, kimseyi pek dinlemezmiş. Lina ise zekalıymış, cesurmuş

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler güneşin yavaşça sokaklara indiği, çocuk seslerinin pencerelerden taşa çarptığı bir mahallede Mustafa isminde bir çocuk yaşarmış. Mustafa sekiz yaşındaymış, lakin kalbi yaşı kadar değil, kardeşi kadar yumuşakmış. Leyla, onun dört yaşındaki kardeşiymiş. Küçük burnu, fiyonkla süslenmiş saçları ve gülümserken kıvrılan yanaklarıyla tam bir sevinç kaynağıymış. Lakin en çok, abisine

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, dağların eteğinde yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş sesleriyle uyanan bir köy varmış. Bu köyde her konutun penceresinden gülümseyen bir çiçek, her yolun kenarında koşuşturan bir çocuk olurmuş. İşte o köyde, Ali isminde meraklı mı meraklı bir çocuk yaşarmış. Ali’nin en yakın arkadaşı ise Minik ismini verdiği bembeyaz bir keçiymiş. Minik,

Bir vakitler İran’ın bir kasabasında biri Kâsım, başkası Ali Baba isminde iki kardeş yaşarmış. Babaları küçük bir mirası ortalarında eşit olarak paylaştırmış. Kâsım çok güçlü bir bayanla evlenmiş ve varlıklı bir tüccar olmuş. Ali Baba ise kendisi üzere yoksul bir bayanla evlenmiş ve odun kesip üç eşekle kente götürüp satarak geçiniyormuş. Bir gün Ali Baba […]

Bir vakitler birbirlerini çok seven bir erkek ve bir kız kardeş varmış; fakat anneleri ölmüş ve babaları onlara karşı çok kaba ve zalim olan bir bayanla tekrar evlenmiş. Bir gün oğlan, kız kardeşinin elini tutarak ona şöyle demiş: “Sevgili küçük kardeşim, annemiz öldüğünden beri keyifli tek bir anımız bile olmadı. Üvey annemiz bize akşam yemeği […]