Çocuk Masalları

Bir defasında Nepalli yaşlı bir adam büyük bir mısır çuvalını un haline getirmek üzere ormandan geçerek terk edilmiş küçük bir değirmene götürmüş. Fakat işi bitmeden evvel karanlık çökmüş, bu yüzden geceyi orada geçirmekten öteki dermanı kalmamış.

Uzun, çok uzun vakit evvel Sentaro isminde bir adam yaşıyormuş. Soyadı “Milyoner” manasına geliyormuş aslında pek varlıklı sayılmazmış ancak yeniden de fakirlikten çok uzakmış. Babasından kendisine küçük bir servet miras kalmış ve otuz iki yaşına kadar bu servetle yaşamış, önemli bir iş kanısı olmadan, vaktini dikkatsizce geçirmiş.

Uzun, çok uzun vakit evvel Kyoto’da Kintoki isminde yürekli bir asker yaşardı. Kintoki hoş bir bayana âşık olmuş ve onunla evlenmişti.

Wurrunnah uzun bir av günü geçirmiş, kampa yorgun ve aç dönmüştü. Yaşlı annesinden durrie istedi fakat annesi hiç kalmadığını söyledi.

Uzun vakit evvel Ay Devi, Büyük Nehir’de yaşayan hoş dev kıza kur yapmış ve onun aşkını kazanmıştı. Onun için Büyük Nehir’in denize döküldüğü yerde şahane bir saray inşa etti.

Hans efendisine yedi yıl hizmet etti ve sonunda ona şöyle dedi,

“Usta, vaktim doldu; meskene gidip annemi görmek istiyorum, o yüzden bana paramı ver.”

Bir vakitler Paracelsus bir ormanda yürürken kendisine ismiyle seslenen birini olduğunu duydu. Etrafına bakındı ve sonunda sesin bir köknar ağacından geldiğini, ağacın gövdesinde küçük bir tıpayla kapatılmış ve üç haçla mühürlenmiş bir ruh olduğunu fark etti.

Bir vakitler on iki çocuğu olan yoksul bir adam vardı ve onlara yiyecek sağlayabilmek için gece gündüz çalışmak zorundaydı. Nihayetinde on üçüncüsü dünyaya geldiğinde, zavallı adam ne yapacağını bilemediğinden, karşılaştığı birinci şahıstan çocuğun vaftiz babası olmasını istemeye karar vererek anayolda koşmaya başladı.

Bir vakitler, çok da uzun olmayan bir vakit evvel, yaşlı bir köylünün bir kedisi varmış ve onu hiç sevmezmiş. Bu bir erkek kediymiş, daima hengame edermiş; bir arbede sırasında bir kulağını kaybetmiş ve pek de hoş görünmüyormuş. Köylü eski kedisinden kurtulmayı ve komşusundan yeni bir kedi almayı düşünmüş.

Bir vakitler büyük İsfahan kentinde ayakkabıcı Ahmed yaşardı; Ahmed dürüst ve çalışkan bir adamdı, tüm dileği hayatını sessizce geçirmekti ve hoş bir bayanla evlenmemiş olsaydı bunu yapabilirdi. Bayan onu bir koca olarak kabul etmeye tenezzül etmesine karşın, mütevazı ömür alanından şad olmaktan çok uzaktı.