Uyku Masalları

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, masmavi gökyüzünün altında, yemyeşil ovaların, ırmakların süslediği bir köy varmış. Bu köyün en yüksek ağacının doruğunda, beyaz tüylü, uzun gagalı bir leylek ailesi yaşarmış. Ailenin en küçüğü, minik bir leylek yavrusuymuş. İsmi Maviymiş. Zira doğduğu gün gökyüzü o denli berrak, o denli pırıl pırılmış ki, annesi ona bu ismi vermiş. Mavi,

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kocaman bir kentte minik bir kız yaşarmış. İsmi Defne’ymiş. Defne, şimdi beş yaşındaymış. Saçları omuzlarına dökülen, gözleri boncuk üzere parlayan, konuşurken güvercin sesi üzere yumuşak çıkan tatlı mı tatlı bir çocukmuş. Defne konutta tek başına büyüyormuş. Annesiyle babası onu çok severmiş lakin gündüzleri çalıştıkları için Defne genelde oyuncaklarıyla vakit

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler tıpkı apartmanda yaşayan iki küçük arkadaş varmış. Biri Şura, başkası Berk’miş. İkisi de altı yaşındaymış. Her gün birlikte oynar, bazen top peşinde koşar, bazen çimenlere uzanıp bulutlara formlar uydururlarmış. Lakin o sabah her şey biraz farklıymış. Şura, pencerenin önünde otururken aklına bir fikir gelmiş. İçinden “Acaba kendi masalımı yazsam

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil çimenlerin uzandığı küçük bir köyün kenarında yaşayan Ali isminde meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. Ali, her gün okuldan geldikten sonra çantasını bırakır bırakmaz dışarı çıkar, köyün kenarındaki küçük tepeliklere yanlışsız yürürmüş. Orada ağaçların altında saklı kalmış patikalar, taşların gerisine saklanan sincaplar ve kuş sesleriyle dolu bir dünya

Buz üzere soğuk, karlı bir yılbaşı gecesinin geç saatleriydi. Kar yağıyordu ve hava neredeyse kararmak üzereydi. Soğuk ve karanlık içinde, başı açık ve yalınayak zavallı küçük bir kız sokaklarda yürüyordu. Elbette konutundan çıkarken ayağında terlikleri vardı fakat ne işe yarıyorlardı ki? Çok büyük terliklerdi, onun için çok büyüklerdi, zira annesine aitlerdi. Küçük kız onları yolun […]

Bir vakitler yoksul bir terzinin Alaaddin isminde bir oğlu vardı; bütün gün sokaklarda kendisi üzere küçük aylak çocuklarla top oynamaktan öteki bir şey yapmayan, dikkatsiz ve tembel bir çocuktu. Bu durum baba için o kadar büyük bir keder kaynağı idi ki, babası öldü; fakat annesinin gözyaşlarına ve dualarına karşın Alaaddin bir türlü uslanmadı. Alaaddin bir […]

Açlık ve yoksulluk bir gün Maymun’u toprağını terk etmeye ve çok gereksinim duyduğu iş için yabancıların ortasında öteki bir yer aramaya zorladı. Kendi topraklarında soğanlar, toprak fasulyeleri, akrepler, böcekler ve gibisi şeyler büsbütün tükenmişti. Ancak neyse ki şimdilik ülkenin öteki bir yerinde yaşayan büyük amcası Orang Outang’ın yanına sığındı. Maymun, bir müddet daha çalıştıktan sonra […]

Karıncanın çok eski vakitlerden beri pek çok düşmanı olmuştur ve küçük ve ziyanlı olduğu için de karıncalar ortasında pek çok katliam yaşanmıştır. Kuşların birçok onların düşmanı olmakla kalmamış, Karıncayiyen neredeyse büsbütün onlardan beslenmiş ve Kırkayak da fırsat bulduğu her vakit ve her yerde onlara saldırmıştır. Bu yüzden ortalarından birkaçı bir ortaya gelip, hırsız kuşlar ve […]

Bir kartal üzere gözlerini zeytinliklere, üzüm tarlalarına ve mavi Korint Körfezi’ne dikmiş olan Petsà yaylalarındaki yazlık konutumuzda bir sonbahar akşamına kadar perileri hiç duymamıştım. Kahkahalar ve selamlaşmak için yükselen sesler beni erken uykumdan uyandırdı ve bana Büyükannem Adamis’in ay ışığında hikâyeler anlatmak için bahçemizde toplanan komşu bayanlar kümesine güzel geldin dediğini bildirdi. “Bu gece bize […]

Herkesle birebir fikirde olan ve kendine ilişkin hiçbir fikri olmayan kişi, dizginle her tarafa sürülen bir at üzeredir.Tibet Atasözü. Bir vakitler, çok çok uzun vakit evvel, dağların ortasına sıkışmış küçük bir çiftlik kasabasında üç arkadaş yaşarmış. Bunlardan ikisi çok zenginmiş, fakat biri yoksulmuş. Neredeyse her hafta eğlenmek için dışarı çıkarlarmış ve yanlarına her vakit yiyecek […]