Uyku Masalları

Herkesle birebir fikirde olan ve kendine ilişkin hiçbir fikri olmayan kişi, dizginle her tarafa sürülen bir at üzeredir.Tibet Atasözü. Bir vakitler, çok çok uzun vakit evvel, dağların ortasına sıkışmış küçük bir çiftlik kasabasında üç arkadaş yaşarmış. Bunlardan ikisi çok zenginmiş, fakat biri yoksulmuş. Neredeyse her hafta eğlenmek için dışarı çıkarlarmış ve yanlarına her vakit yiyecek […]

Bir babanın iki oğlu varmış; büyük olan zeki, akıllı ve her şeyi yapabilen biriymiş, ancak küçük olan aptalmış ve ne bir şey öğrenebilir ne de anlayabilirmiş; beşerler onu gördüklerinde, “İşte babasının başına bela olacak bir çocuk!” derlermiş.

Uzun vakit evvel yaşlı bir şair yaşarmış, son derece düzgün kalpli yaşlı bir şair. Bir akşam odasında otururken, dışarıda müthiş bir fırtına çıkmış ve yağmur gökten boşanırcasına yağmaya başlamış; lakin yaşlı şair, ateşin parladığı ve kızarmış elmanın tısladığı baca köşesinde sıcak ve rahat bir biçimde oturuyormuş.

Bir vakitler çok hoş ve narin küçük bir kız vardı, lakin yazın çıplak ayakla dolaşmak zorunda kalıyordu, o kadar yoksuldu ki, kışın da küçük ayaklarını kıpkırmızı yapan çok büyük tahta ayakkabılar giyiyordu ve bu çok tehlikeliydi!

Çok büyük bir ülkenin hükümdarı öldüğünde, tek çocuğuna bakması için geride kraliçesini bırakmış.

Bir vakitler bir prensesle evlenmek isteyen bir prens varmış. Ancak prenses gerçek bir prenses olmalıymış. Bu yüzden tüm dünyayı dolaşıp bu türlü bir prenses aramış lakin her yerde karşısına bir mahzur çıkmış. Prenses yokluğundan değil, ancak onların gerçek prenses olup olmadıklarını anlayamıyormuş; her vakit tam olarak kâfi olmayan bir şeyler varmış.

Sarayın duvarları sürüklenen kardan, pencereleri ve kapıları ise kesici rüzgârlardan oluşuyordu. İçinde yüzden fazla oda vardı, hepsi de güya savrulan karlardan oluşmuştu. Bunların en büyüğü birkaç mil boyunca uzanıyordu. Hepsi kuzey ışığının canlı rengiyle aydınlanmıştı ve öylesine büyük ve boş, öylesine buz üzere soğuk ve ışıltılıydı ki!

Küçük bir kulübede durdular; kulübe çok berbat görünüyordu. Çatısı neredeyse yere kadar iniyordu ve kapısı o kadar alçaktı ki, aile içeri girip çıkarken elleri ve dizleri üzerinde sürünmek zorunda kalıyordu. Konutta, tren yağı lambasının ışığında balık saran yaşlı bir Lapon bayandan öbür kimse yoktu.

Araba sık bir ormanın içinden geçerek ilerledi; burada bir meşale üzere yolu aydınlattı ve kendilerini rahatsız etmeden geçmesine müsaade vermeye dayanamayan birtakım soyguncuların gözlerini kamaştırdı.

Gerda tekrar dinlenmek zorunda kaldı ve oturduğu yerin tam karşısında büyük bir karganın karların üzerinden sekerek kendisine hakikat geldiğini gördü. Karga bir müddet ona baktı ve sonra başını sallayarak, “Gak, gak, yeterli günler, uygun günler,” dedi. Sözleri olabildiğince açık bir halde söylem etti, zira küçük kıza karşı nazik olmak istiyordu ve sonra ona bu koca dünyada tek başına nereye gittiğini sordu.