Bir varmış bir yokmuş. Okyanusun mavi derinliklerinde annesi ve babası ile memnun mesut yaşayan şirin bir balık varmış. Sempatik balık, ailesi ile gezintiye çıkmayı, okyanusun farklı yerlerini keşfetmeyi çok severmiş. Bu yüzden annesi ve babası, sempatik balığı da alıp daima farklı yerleri görmeye ve keşfetmeye gidermiş.
Bir gün meskende canı çok sıkılan şirin balık annesine: “Anneciğim meskende çok sıkıldım, yeniden gezmeye gidelim mi?” diye sormuş. Konutta yapılması gereken bir sürü işi olduğundan bahseden şirin balığın annesi, bu teklifi reddetmek zorunda kalmış. Sempatik balık çabucak babasının yanına gitmiş. “Babacığım, bugün seninle yeni yerler keşfedelim mi?” demiş. Babası da birebir karşılığı verince şirin balık çok üzülmüş.
Odasına gittiğinde camdan dışarı bakmış ve kendisi üzere rengarenk, sempatik bir sürü balık görmüş. Onların da kendisi üzere gezmeye çıktığını anlamış. Annesine ve babasına haber vermeden çabucak konuttan çıkmış ve yeni gördüğü rengarenk balıkların yanına gitmiş. “Merhaba, tanışalım mı? Ben sempatik balık.”
Okyanusun derinliklerinden gelen rengarenk balıklar, bu sevinçli karşılamaya çok sevinmişler ve çabucak sempatik balık ile tanışmışlar. Çok düzgün arkadaş olan balıklar gezmeye başlamış. Renkli mercanlar, kocaman yosunlar, rengarenk taşlar ve öteki okyanus canlılarını keşfetmişler. Keşfetmişler keşfetmesine ancak geldikleri yolu unutup kaybolmuşlar.
Sevimli balık, konuta nasıl döneceğini düşünürken öbür balıklar da birebir korkuyu yaşıyormuş. Daima birlikte ağlamaya başlamışlar. Çok geçmeden mavi suların öte tarafından kendilerine gerçek gelen bir ışık görmüşler. Ve tabi bir ses… “Sevimli balık, sempatik balık! Neredesin?” O an annesinin ve babasının kendisini aradığını fark eden şirin balık çabucak ışığa yanlışsız yüzmüş. Çok kısa bir müddet sonra annesine ve babasına kavuşmuş.
