Karıncanın çok eski vakitlerden beri pek çok düşmanı olmuştur ve küçük ve ziyanlı olduğu için de karıncalar ortasında pek çok katliam yaşanmıştır. Kuşların birden fazla onların düşmanı olmakla kalmamış, Karıncayiyen neredeyse büsbütün onlardan beslenmiş ve Kırkayak da fırsat bulduğu her vakit ve her yerde onlara saldırmıştır.
Bu yüzden ortalarından birkaçı bir ortaya gelip, hırsız kuşlar ve hayvanlar tarafından akına uğradıklarında inançlı bir yere çekilebilecekleri bir sisteme geçip geçemeyeceklerini görmenin yeterli olacağını düşündüler.
Ama toplantı sırasında görüşler çok tutarsızdı ve hiçbir karara varamadılar.
Kırmızı-karınca, Pirinç-karınca, Siyah-karınca, Kuyruksallayan-karınca, Gri-karınca, Parlayan-karınca ve daha birçok çeşit vardı. Tartışma, uzun müddet devam eden ve hiçbir sonuca varmayan gerçek bir farklılık karmaşasıydı.
Bir kısmı hepsinin yerdeki küçük bir deliğe girmesini ve orada yaşamasını istiyordu; öbür bir kısmı yerde, karıncadan öteki kimsenin giremeyeceği büyük ve güçlü bir mesken inşa etmek istiyordu; bir oburu da Karıncayiyen’den kurtulmak için ağaçlarda yaşamak istiyordu, orada kuşların avı olacaklarını büsbütün unutarak; öbür bir kısmı da kanatlı olmaya ve uçmaya meyilli görünüyordu.
Ve daha evvel de söylendiği üzere, bu tartışma hiçbir işe yaramadı ve her bir taraf kendi yolunda ve kendi sorumluluğunda hareket etmeye karar verdi.
Her bir küme içinde bundan daha büyük bir birliktelik dünyanın hiçbir yerinde görülemezdi; her birinin kendine tayin edilen bir misyonu vardı, her biri işini nizamlı ve düzgün bir formda yapıyordu. Ve hepsi birebir biçimde birlikte çalışıyordu. Ortalarından bir kral seçtiler -yani kimi kümeler seçti- ve her şeyin olabildiğince düzgün gitmesi için iş kısmı yaptılar.
Ama her küme bunu kendi yoluyla yaptı ve hiçbiri kendilerini kuşların ya da Karıncayiyenlerin saldırısına karşı muhafazayı düşünmedi.
Kırmızı-karıncalar konutlarını toprağın üzerine inşa edip altında yaşadılar, fakat Karıncayiyen onlara günlerce süren pahalı emeklerine mal olan şeyi bir dakika içinde yerle bir etti. Pirinç-karıncalar toprağın altında yaşıyorlardı ve onlar için de durum daha yeterli değildi. Zira ne vakit dışarı çıksalar, karıncayiyen onları ziyaret ediyor ve çuval çuval dışarı çıkarıyordu. Kuyruksüren karıncalar ağaçlara kaçtı, fakat birçok sefer orada Çıyan onları bekledi ya da kuşlar onları yuttu. Gri-karıncalar uçarak kendilerini yok edilmekten kurtarmaya niyetlenmişlerdi ancak bu da onlara bir şey kazandırmadı zira Kertenkele, Av-örümceği ve kuşlar onlardan çok daha süratliydi.
Böcek-Kral bir mutabakata varamadıklarını duyunca onlara birliğin sırrını ve birlikte çalışma iletisini gönderdi. Lakin ne yazık ki elçi olarak Böcek’i seçti ve bildiri şimdi Karıncalar’a ulaşmadı, bu yüzden bugün hala uyuşmazlığın simgesi ve hasebiyle düşmanların avı durumundalar.
