Keloğlan, deniz kıyısında gezinen genç bir çocuk olarak hayatını sürdürüyordu. Saçsız oluşu köyde ona “Keloğlan” lakabını kazandırmış, ama zekâsı ve cesaretiyle herkesin sevgisini kazanmıştı. Bir gün gözü, saklı kalmış gibi duran bir kayalığa takıldı; oraya doğru ilerlediğinde, dalgaların arasında parlayan güzel bir deniz kızı ile karşılaştı. Deniz kızı, uzun altın sarısı saçları ve deniz mavisi gözleriyle Keloğlan’ı derinden etkiledi. Aralarındaki bağ kısa sürede güçlendi; kara ve deniz arasındaki engeller onların aşkına engel olmadı. Her gün aynı saatte buluşup sohbet ederler, denizden gelen güzellikleri keşfeder ve karada yaşayan Keloğlan ise orman ve çiçeklerle ilgili anılarını onlara anlatırdı. Bir gün Deniz Kızı üzüntüyle şu mesajı iletti: “Dünyam denizin altında; benimle uzun süre karada kalamazsın. Diplerdeki dünyaya geri dönmem gerekiyor.” Keloğlan bu haber karşısında büyük bir hüzün yaşasa da sevdiği kişinin güvenliğine ve mutluluğuna saygı duyarak onun kararını destekledi. Böylece Deniz Kızı, dip denizlerine çekildi ve Keloğlan’ı hiçbir zaman unutmadı. Zaman geçtikçe her akşam deniz kıyısında onun için şarkılar mırıldandı; aralarındaki özlem hiç azalmadı. Aylar sonra, Keloğlan denizde yüzüyorken Deniz Kızı ile yeniden karşılaştı. Onlar için yeniden başlayan sohbet, kayanın üstünde sürdü ve Deniz Kızı, bir kez daha birlikteliğe davet etti: “Deniz altına gelir misin?” Keloğlan için bu teklifi düşünmeden kabul etmek kadar doğal bir şeydi. Saçları sonunda yeniden uzadı ve eski görünümüne kavuştu; ikisi el ele vererek sonsuza dek mutlu yaşama kararını aldılar. Bu masal, hayal gücünün sınırlarını zorlayan bir aşk öyküsünü; karanın ve denizin üzerinde yaşayan iki dünya insanının, birbirlerini bulduğunda nasıl güçbirliği kurabildiklerini anlatır. Tıpkı masallarda olduğu gibi, gerçek dünyada bunun yalnızca hayal olduğunun farkında olarak, küçük bir hatırayla çocuklara iyi geceler dileyerek uyumalarını sağlayabilirler.
