Keloğlan, saçsız oluşuyla köyün sevilen zekâ dolu çocuğu olarak anılırdı. Annesiyle yaşayan bu genç, her gün köyünü daha iyi bir yer yapmak için yeni maceralara atılırdı. Bir gün, uzakta saklı olduğuna dair fısıltılar duyduğu gizemli bir mağara hakkında bilgi edinince, zenginliğin peşine düştü ve annesine daha iyi bir yaşam vadedildiği için maceraya atıldı.
Yol gösterici temel eşyalarını annesinden alan Keloğlan, dağları aştı, ormanları geçti ve nehirleri aşarak mağaranın bulunduğu yere ulaştı. İçeri adım attığında avuç avuç altınlar ve değerli taşlar karşısında şaşkına döndü; ancak onları koruyan uyanık bir ejderha vardı. Ejderha, hazineyi almak için acele etmek yerine Keloğlan’ın dürüstlüğünü test etti ve ona bir teklifte bulundu: Hazineyi köy için vermek karşılığında, kayıp incisini bulması gerekiyordu. Keloğlan bu görevi sevinçle kabullendi ve uzun bir arayışa girişti.
İnci, yüksek bir dağın tepesindeki antik bir tapınağın kapısında saklıydı. Elindeki cüretli cesaretle inciyi alıp ejderhaya götürdüğünde, ejderha sözünde durdu ve köyüne cömertçe hazineyi armağan etti. Köye dönüşte herkes onu kahraman olarak bağrına bastı; bolluk ve refah köye yayıldı. Annesine ve kendisine daha güvenli bir yaşam sunmanın sevincini yaşarken, Keloğlan’ın cesareti ve aklı köylüyü de mutlu etti.
Bir sonraki macerası için köyün en yaşlısının bahsettiği büyülü ormana doğru yola çıktı. Zamanı geri alıp geçmişi unutturacak efsanevi bir saat ormanda saklıydı. Keloğlan’ın hedefi, saati bulup köyün sıkıntılarını silmekti. Ormana adımını attığında kendini bilmeceyle dolu bir yolculuğun içinde buldu; konuşan ağaçlar ona zorlu bulmacalar sorarken, geçmesi için önerilerde bulundu. Dolunay gecesi nehrin üzerinden geçerken beklenen anı geldi ve yüzleşmesi gereken zorlu düşman olarak dev bir yılan karşısına çıktı. Saat kulede saklıydı; yılan, Keloğlan’dan bir dilek tutmasını istedi. Köyün mutluluğunu dileyince, yılan bu saf ve içten dileğe karşılık verdi ve saati teslim etti. Ancak köyün yaşlısının öğütüyle zamanın değiştirilmesinin beklenmedik sonuçlar doğurabileceğini anımsayan Keloğlan, saati kullanmama kararı aldı ve mevcut anın değerini vurgulamak için saati köy meydanında sergiledi. Böylece zaman, bir kahramanlık simgesi olarak köylülerin kalplerinde kaldı.
Masal, çocuklara bir ders niteliğinde son buldu: Gerçek değerin anlarda, birlikte geçirilen anlarda ve birbirimize duyduğumuz güven ve sevgiyle ortaya çıktığıdır. Çocuklar, Keloğlan Masalları’nı web sayfalarında paylaşmaya davet edilir; siz de kendi masalınızı göndererek bu büyülü dünyanın parçası olabilirsiniz. Masal göndermek için aşağıdaki görsele tıklayın ve masalınızı bize iletin.
