Bir varmış bir yokmuş, önce vakit içinde kalbur saman içinde Keloğlan ve garip annesi küçük konutlarında hayatlarını sürdürüyormuş. Günlerden bir gün Keloğlan çarşıdan dönerken parlak bir ışık görmüş. Işığa yanlışsız yaklaştıkça ışığın gücü artıyormuş. Keloğlan ışığın kaynağına yanlışsız ilerlemiş ve yerde bir fener olduğunu görmüş. Feneri eline alan Keloğlan, bu fenerin öteki fenerlerden öbür olduğunu birinci bakışta anlamış.
Feneri alarak süratli adımlarla meskenine dönmüş. Meskeninde feneri inceleyen Keloğlan fenerden yayılan ışığın farklı boyuta açılan bir kapı olduğunu anlamış. Gördükleri karşısında çok heyecanlanan tıpkı vakitte merakı gitgide artan Keloğlan feneri bir masa üzerine sabitleyerek ışığın yansıdığı yere yanlışsız adımlar atmaya başlamış. Işığın duvarla kesiştiği noktada yeni bir dünyaya açılan bir geçit olduğunu gören Keloğlan hiç tereddüt etmeden bu geçitten içeriye girmiş.
Bambaşka bir diyarda kendini bulmuş, hiç vakit kaybetmeden etrafı incelemeye başlamış. Merakına yenik düştüğü için başına gelebilecek berbat durumlar için de telaşlıymış. Etrafı incelerken büyükçe bir sandık görmüş. Bu sandığın kapağını zar güç açtıktan sonra bir de ne görsün sandığın içerisi altınlar ve mücevherler ile doluymuş.
Keloğlan sandığı da yanına alarak meskenine dönmenin planlarını yapmış. Fenerin ışığına yanlışsız ilerlerken sandıkta bulunanlar ile annesinin hayatını ne kadar kolaylaştıracağının hayallerini bile kurmuş. Işığın yansımasına geldiğinde ise burada kendisini bekleyen bir bekçinin olduğunu görmüş. Bu bekçi Keloğlan’a: “Eğer konutuna gitmek istiyorsan elinde bulunan sandıktakileri etrafındaki fakirler ile paylaşma kelamı vermelisin.” demiş. Keloğlan aslında özünde pak yürekli ve güzellik sever bir oğlanmış. Bu durumu çabucak kabul etmiş.
Evine döndüğünde annesine başından geçenleri anlatmış. Altınları ve mücevherleri etraflarındaki fakir ve gariban beşerler ile paylaşarak hem kendileri hem de etrafındakileri için daha hoş bir hayat oluşturmuşlar.
