Açlık ve yoksulluk bir gün Maymun’u toprağını terk etmeye ve çok gereksinim duyduğu iş için yabancıların ortasında öbür bir yer aramaya zorladı. Kendi topraklarında soğanlar, toprak fasulyeleri, akrepler, böcekler ve gibisi şeyler büsbütün tükenmişti.
Ama neyse ki şimdilik ülkenin diğer bir yerinde yaşayan büyük amcası Orang Outang’ın yanına sığındı.
Maymun, bir müddet daha çalıştıktan sonra konutuna dönmek istedi ve bunun karşılığı olarak büyük amcası ona bir keman, bir ok ve yay verdi ve ok ve yayla istediği her şeyi vurup öldürebileceğini, kemanla da her şeyi dansa zorlayabileceğini söyledi.
Kendi topraklarına döndüğünde birinci karşılaştığı kişi Brer Wolf oldu. Bu yaşlı adam ona tüm haberleri anlattı ve ayrıyeten sabahın erken saatlerinden beri bir geyik avlamaya çalıştığını lakin başaramadığını söyledi.
Bunun üzerine Maymun, sırtında taşıdığı ok ve yayın tüm becerilerini ona anlattı ve şayet geyiği görebilirse onu avlayacağına dair teminat verdi. Kurt ona geyiği gösterdiğinde, Maymun hazırdı ve geyik yere düştü.
Birlikte hoş bir yemek yaptılar, lakin Kurt minnettar olmak yerine kıskançlıktan çatladı ve ok ve yayı istedi. Maymun ok ve yayı vermeyi reddedince, daha güçlü olduğu için onu tehdit etmeye başladı ve Çakal oradan geçerken Kurt ona ok ve yayını Maymun’un çaldığını söyledi. Çakal her ikisini de dinledikten sonra, davayı tek başına çözmeye ehil olmadığını ilan etti ve sıkıntıyı Aslan, Kaplan ve öbür hayvanların mahkemesine götürmelerini önerdi. Bu ortada, kavgalarına neden olan şeyi alacağını ilan etti, böylelikle söylediği üzere inançlı olacaktı. Lakin yenilebilir her şeyi çabucak yeryüzüne çıkardı, böylelikle Maymun ve Kurt sıkıntıyı mahkemeye taşımayı kabul edene kadar uzun bir mühlet katliam yaşandı.
Maymun’un ispatı zayıftı ve daha da berbatı, Çakal’ın tanıklığı onun aleyhineydi. Çakal bu halde Kurt’tan ok ve yayı kendisi için almanın daha kolay olacağını düşündü.
Ve böylelikle Maymun’a karşı karar verildi. Hırsızlık büyük bir kabahat olarak görülüyordu; asılması gerekiyordu.
Ama keman hâlâ yanındaydı ve mahkemeden son bir uygunluk olarak onunla bir müzik çalma hakkı kazandı.
Zamanının usta bir çalgıcısıydı ve buna ek olarak büyülü kemanının fevkalâde bir gücü vardı. Böylelikle, kemanla “”Horoz Kargası””nın birinci notasını çaldığında, saray bir anda alışılmadık ve anlık bir canlılık göstermeye başladı ve o eski ezginin birinci vals dönüşüne gelmeden evvel tüm saray bir kasırga üzere dans etmeye başladı.
“”Horoz Kargası”” ezgisi tılsımlı kemandan tekrar tekrar, daha süratli ve daha süratli çalındı, ta ki dansçılardan kimileri yorulup yere yığılıncaya kadar, lakin yeniden de ayaklarını hareket ettirmeye devam ettiler. Ancak Maymun, müzisyen olduğu için, etrafında olup bitenlere dair hiçbir şey duymadı ve görmedi. Başını sevgiyle enstrümanına yaslayıp gözlerini yarı kapalı tutarak çalmaya devam etti.
Nefes nefese yalvaran ses tonuyla birinci haykıran Kurt oldu: “Lütfen dur, Kuzen Maymun! İlah aşkına, lütfen dur!”
Ama Maymun onu duymadı bile. “”Horoz Karga “nın direnen valsini tekrar tekrar çaldı.
Bir müddet sonra Aslan yorgunluk belirtileri gösterdi ve genç aslan karısıyla bir kere daha cins attıktan sonra Maymun’un yanından geçerken homurdandı: “Çalmayı bırakırsan bütün krallığım senin olur maymun.”
“İstemiyorum,” diye yanıt verdi Maymun, “ama kararını geri çek ve bana yayımı ve okumu ver, sen de Kurt, onu benden çaldığını kabul et.”
“Kabul ediyorum, kabul ediyorum!” diye bağırdı Kurt, Aslan da birebir anda cezayı geri çektiğini söyledi.
Maymun onlara “”Horoz Kargası “nı birkaç kere daha çaldı, yayını ve okunu topladı ve en yakındaki deve dikeni ağacının zirvesine oturdu.
Saray ve öteki hayvanlar onun tekrar başlayabileceğinden o kadar korkmuşlardı ki, çabukla dünyanın diğer yerlerine dağıldılar.
