Nasreddin Hoca’yı bir gece uyku tutmamış. Ne yapsa uyuyamayan hoca yatağından kalmış ve ışığı açmış. Işığı açan hoca bir de ne görsün konutta hırsız var. Nasreddin Hoca’yı gören hırsız arsız bir biçimde: “Hocam kusura bakma yolu şaşırmışım burayı benim konutum sandım ondan girdim.” demiş ve gerisini dönüp konuttan çıkmış. Tabi bu ortada hocanın konutundan çaldıkları da sırtındaki çuvalın içindeymiş.
Nasreddin Hoca hem hırsız hem de arsız olan bu adama haddini bildirmeye karar vermiş. Hiç sesini çıkarmamış, hocayı kandırdığını sanan hırsız çuvalla birlikte konuttan ayrılmış. Kendi meskenine hakikat yürümeye başlamış. Hoca da hırsızı takip etmiş. Meskene gelip kapıyı açınca da hırsızla birlikte konuta girmiş.
Hırsız, Nasreddin Hoca’yı tekrar görünce şaşırmış. “Hocam senin ne işin var benim konutumda?” demiş. Hoca da çabucak karşılığı yapıştırmış. “Ben senin meskenine gelmedim ki buraya taşınmadık mı?” demiş. “Artık burası benim konutum haydi artık sen dışarı çık bakalım benim evimden yoksa artık polis çağıracağım bak.” demiş. Hırsız bu kelamların üzerine ne diyeceğini bilememiş. Hocaya burası benim meskenim diye ısrar etse polis çağıracak ve mahpusa girecekmiş. Konuttan çıksa sokakta kalacakmış.
Dönmüş ve Nasreddin Hoca’ya: “Hocam ben ettim sen etme haydi senin konutundan çaldıklarımı vereyim sen de konutuna git.” demiş. Hoca: “Yok olmaz yalnızca benim eşyalarımı değil öbür konutlardan çaldıklarını da geri götüreceksin yoksa bu işin sonu senin için uygun olmaz.” demiş. Hırsız çaresiz hocanın isteğini kabul etmiş. O gece sabaha kadar Nasreddin Hoca’nın sayesinde köyde herkes çalınan eşyalarına tekrar kavuşmuş. Hırsız da tövbe etmiş ve bir daha asla kimsenin malını çalmadan namuslu bir hayat yaşamaya başlamış.
