Bir varmış, bir yokmuş. Önce vakit içinde, kalbur saman için çok uzaklarda bir yerlerde kalabalık mı kalabalık bir orman varmış. Bir gün bu ormana acımasız avcılar dadanmış. Avcılar önüne gelen her hayvanı vurup öldürüyorlarmış. Bu durum uzun bir mühlet bu türlü devam etmiş. Bu cani avcıları durduracak birileri çıkmamış.
Gel vakit git vakit avcılar bir müddet ormana uğramamış. Ormanda yaşayan hayvanlar bir müddet rahat bir nefes almaya başlamışlar. Bu ıstırabın büsbütün geçtiğini düşünerek her hayvan saklandığı yerden çıkmış ve ormanın içinde rahat rahat gezmiş. Orman hayvanlarla dolup taşmış adeta. Her şey yolunda giderken aniden bir silah sesi duyulmuş ve hayvanlar bir oraya bir buraya koşuşturmuşlar. Avcılar, bir müddet ortalıktan kaybolarak ormandaki pusuya düşürmüşler.
Avcılar attıkları pusu sonrası birçok hayvanı telef etmişler. Bu büyük kıyım sonrası ormanda büyük bir feryat kopmuş. Çığlıklar, adeta gökyüzünün en ücra köşelerine kadar uzanmış. Bu çığlıkları duyan bir peri, bunun sebebini merak etmiş ve gökyüzünden yeryüzüne seslerin geldiği tarafa hakikat süratli bir iniş yapmış.
Ormana inen peri yerlerde daima kan izlerine rastlamış. Burada bir şeylerin yanlış gittiğini anlayarak pusuya yatmış. Ortadan kısa bir mühlet geçtikten sonra ellerinde silahlarıyla cani avcılar görünmeye başlamış. Yeni bir kıyım yapmaya hazırlanan avcıları bu peri durdurmaya karar vermiş. Onlara o denli bir ders vermiş ki, bir daha bu ormana ayak basmaya dahi yürek edememişler. Avcıların atmış oldukları her kurşun sekerek kendi ayak tabanlarına düşüyormuş. Buna bir mana veremeyen avcılar büyük bir endişe ve telaş içinde ormanı ter etmişler. Bir daha ormana uğramayarak ormanda işlerin yoluna girmesini sağlamışlar. Ormanda yaşayan hayvanlar, avcılardan kesin olarak kurtularak olağan yaşantılarına dönmüşler. Peri ise bu durumdan emin bir biçimde kendi konutuna gerçek yola çıkmış.
