Bu dokunaklı masal, soğuk ve zorlu kış gecelerinde bile kalbimizi ısıtan umut ve şefkat duygularını anlatır. Çocuklarımıza etrafımızdaki insanlara karşı daha duyarlı olmayı ve küçük mutlulukların değerini bilmeyi öğretmek için harika bir başlangıç noktasıdır. Masalın sonunda, bu önemli değerler hakkında çocuğunuzla nasıl konuşabileceğinize dair pedagojik notlarımızı bulabilirsiniz. Kibritçi Kız Bir varmış, bir yokmuş. Soğuk bir …
Masal oku...
Bir zamanlar, üç oğlu olan bir adam yaşardı. En küçük oğluna, saf ve beceriksiz olduğu düşünüldüğünden “Şapşalcık” denirdi. Ağabeyleri ona sürekli alay eder, küçümserdi. Bir gün, en büyük oğul ormana odun kesmeye gitmek istedi. Annesi ona lezzetli bir çörek ve bir şişe şarap hazırladı. Ormanda yaşlı, saçları kır bir adamla karşılaştı. Adam, “Çok aç ve …
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzak diyarlarda yemyeşil ve büyülü bir orman varmış. Bu ormanda, her biri farklı renkte yapraklara sahip ağaçlar, şarkı söyleyen kuşlar ve dans eden çiçekler yaşarmış. Ormanın derinliklerinde ise, sihirli yaratıklar ve konuşan hayvanlar bulunurmuş. Ancak, ormanın en büyük sırrı, sadece cesur ve iyi kalpli olanların …
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ağaçlarla kaplı kocaman bir ormanın kenarında, Elif isminde tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Elif’in saçları dağ çileği üzere kırmızıya çalarken, gözleri orman gölgesi kadar yeşilmiş. En sevdiği şey, annesiyle birlikte piknik yapmakmış ancak pikniği biter bitmez her şeyi olduğu yere bırakır, çöpleri toplamayı unuturmuş. Elif bir gün, annesiyle
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler her şeyi hemencecik yapmayı seven, yerinde duramayan bir çocuk varmış. İsmi Ömer’miş. Ne yemeğini düzgünce çiğnermiş, ne de kitapları sonuna kadar okurmuş. Oyuncaklarını dizerken bile sabırsızlanır, çabucak bitirmek istermiş. Günleri süratli geçer, etrafında olanları pek fark etmezmiş. O sabah Ömer kahvaltısını süratle bitirmiş, çantasını sırtına takmış ve yanlışsız ormana
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, her gece pencerenin önüne oturup gökyüzünü izlemeyi çok seven bir çocuk yaşarmış. İsmi, Mert’miş. Mert, yıldızlara bakarken kendini her şeyden uzak, farklı bir dünyada hissedermiş. En çok da gecenin sessizliğinde, yıldızların göz kırptığını hayal etmeyi severmiş. Kalbi bazen biraz yalnız kalırmış fakat içinde daima sıcacık bir merak varmış. Gökyüzünde
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, annesiyle kek pişirmeyi, babasıyla kitap sayfaları çevirmeyi çok seven, gözlerinde hep bir merak ışıltısı taşıyan bir kız çocuğu yaşarmış. İsmi Zeynep’miş. Zeynep sessiz oynamayı severmiş; oyuncaklarını uzunluk sırasına nazaran dizer, hiçbiri yerinden kaymasın diye dikkat edermiş. Akşam olmadan odasını toplar, uyumadan evvel en sevdiği bebeğine uygun geceler dermiş. Günleri
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, sabahları kargaların sesiyle uyanmayı seven, meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. Bu çocuğun ismi Efe’ymiş. Efe, ailesiyle birlikte yemyeşil bir ormanın kenarına pikniğe gitmeyi çok severmiş. Bir hafta sonu, sepetler dolusu yiyecek hazırlayıp erkenden yola çıkmışlar. Ormanın içinden geçen toprak yolu takip ederek, dere kenarındaki büyük çınarın altına varmışlar.
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ormanın yemyeşil bir köşesinde rengârenk çiçeklerle dolu bir zirve varmış. Bu dorukta birçok hayvan birlikte yaşarmış: sincaplar, kirpiler, kaplumbağalar ve tavşanlar… Ancak içlerinde biri varmış ki, herkes ondan biraz uzakta dururmuş: Titi Tavşan. Titi, bembeyaz tüyleri ve fiyonklu kulaklarıyla başka tavşanlara pek benzemezmiş. Zira onun en sevdiği şey modaymış!
Masal oku...
Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir mahallede dört kişilik çok tatlı bir aile yaşarmış. Bu ailenin minik üyesi, renkli tokaları ve gülüşüyle her yeri neşelendiren Berfu isminde bir kızmış. Ağabeyi Berk, bu yıl liseye geçecekmiş ve kısa mühlet evvel imtihanlara girip büyük bir emek vermiş. Anne Berrin sabırla her şeyi toparlayan, baba Bülent
Masal oku...