Bir zamanlar evlenememiş ve çocuk sahibi olamamış, yalnız bir kadın yaşardı. Bahçesinde otururken aniden karşısına çıkan bir peri, kadına çok özel bir hediye vermeyi teklif etti ve bu teklifi kabul eden kahramanımız, ona bir tohum sundu. Perinin dediği gibi tohumu saksıya eken kadın, her gün ona özen gösterdi ve sulamayı ihmal etmedi. Zamanla tohum büyüdü ve bir çiçeğe dönüştü. Kadın, bu çiçeği nazikçe öptuğunda içinden dünyalar tatlısı bir kız çocuğu çıktı. Bu minik kıza, Parmak Kız adını verdiler ve onu sevgiyle büyütmeye başladılar. Parmak Kız, ceviz kabuğundan yapılmış bir yatakta uyur, güllerle kaplı bir yorganın altında kalırdı. Yaşamını küçük bir tabak su içinde sürdürür, yapraklar arasında dolaşırdı.
Bir gün evlerine uğursuz bir kurbağa geldi ve Parmak Kız’ı oğluyla evlendirmek üzere kaçırdı. Parmak Kız, gölde bir nilüfer yaprağına kondu; gözyaşlarıyla dolu bu an, balıklar yardımına koşunca geçici olarak son buldu. Balıklar Parmak Kız’ı sudan çıkarıp nehre taşıdılar ve bir yaprak üzerinde yürürken karşılaştıkları bir şelaleye sürüklendiler. Şelaleden geçen bir böcek, Parmak Kız’a el uzatarak onu kurtardı. Böcek, kızla arasındaki bağa karşılık duygular beslese de ailesi bu evliliğe onay vermedi.
Kış geldiğinde Parmak Kız sokaklarda kaldı; yardım elini uzatan bir tarla faresi, onu sıcak bir yere aldı ve besledi. Ancak fare, oldukça açgözlüydü ve köstebekle Parmak Kız’ı takas etmeyi planladı. Bu plan yüzünden Parmak Kız evlenmek istemediğini belirtti ve sabah erken saatlerde bayan farenin evinden kaçtı. Yol üzerinde yaralı bir kuş buldu ve ona yardım etti. Kuş iyileştikten sonra Parmak Kız’a yardım etmek istediğini söyleyince, kız da güven duydu ve ona güvendi. Kuş, kızın dileğini yerine getirdi ve onu büyülü bir çiçek bahçesine götürdü.
Bahçede gördüğü prens, Parmak Kız’a karşı derin bir bağ hissetti. Parmak Kız da prensin duygularına aynı karşılığı gösterdi ve ikisi birbirlerine aşık oldular. Prens, evlenme teklifinde bulundu; bu kez Parmak Kız gönülden kabul etti ve birlikte sonsuza dek mutlu yaşadılar.
