Bir çiftliğin sakin köşesinde yüzlerce tavuk yaşarmış. İçlerinden biri, herkesin aksine, sürekli aynı yerde oturup hiçbir iş yapmazmış. Diğer tavuklar gezip dolaşırken o sadece yerinde kalır, yumurtlamak ya da yiyecek aramak için uğraşmazmış. Çiftlik sahipleri bu tembel tavuktan sıkılmış olsa da o, alışkanlıklarını bozmazmış.
Günlerden bir gün civcivlerin oluşması ve büyümesi için tüm tavuklar kuluçkaya yatmaya başlamış. Yumurtaların üstünde uzun süreler geçirince, her birinin sıcaklığı civcivlerin çıkması için gerekliymiş. Bu süreçte tembel tavuk da aynı sahnede adeta farklı bir rol üstleniyormuş; ama kimse farkında değildi ki o da bu süreçte payına düşeni alıyormuş.
Bir gün bazı tavuklar, “Bizler için her gün farklı bir arkadaşımızın yumurtasına oturacak mıydık?” diye fikrini paylaşınca, tembel tavuk bu teklife şaşırmadan kulak vermiş. “Sen zaten günlük rutininle burada oturuyorsun. Bizim için yumurtaların üzerinde beklemek zorundayız; senin yardımın bize çok değerli olacak” demişler. Tembel tavuk, gün be gün farklı bir tavuk için konuk gibi oturup beklemeye başlamış.
Zamanla civcivler çıkmaya başlayınca, anneler bu birlikteliğin kendi yavrularına faydalı olduğunu görmüşler ve tembel tavuk sayesinde süreç daha da hızlanmış. Civcivler, ona teşekkür etmişler ve bu deneyimin onları da dayanışmaya yönlendirdiğini söylemişler. Bu olay, tembel tavuk için de yeni bir dönemin başlangıcı olmuş; artık eski alışkanlıklarına dönmeyi düşünmemiş ve çiftlikteki diğer tavuklarla birlikte hareket etmeyi öğrenmiştir.
Sonuç olarak, çalışkanlık ve yardımlaşmanın gücü kendini her açıdan gösterir. Masal bize, tembelliğin geçici bir konfor sunsa da gerçek değerler için çaba gerektiğini hatırlatır. Okumanın ve öğrenmenin önemini de unutmadan, bu tür hikayeleri keşfetmeye devam etmek gerekiyor.
