Bir vakitler bir çiftçi ve karısının bir kızı varmış ve kıza bir beyefendi kur yapıyormuş.
Adam her akşam kızı görmeye gelir, çiftlik konutunda akşam yemeği için kalır ve kız da akşam yemeği için bira almak üzere mahzene gönderilirmiş.
Bir akşam kız bira almak için aşağı inmiş ve birayı doldururken tavana bakmış ve kirişlerden birine saplanmış bir tokmak görmüş.
Çok uzun vakittir orada duruyor olmalıymış ancak nasıl olduysa daha evvel hiç fark etmemiş ve bunun üzerinde düşünmeye başlamış.
Tokmağın orada olmasının çok tehlikeli olduğunu düşünmüş ve kendi kendine şöyle demiş: “Ya onunla evlenirsek, bir oğlumuz olursa, o da büyüyüp bir erkek olursa ve benim şu anda yaptığım üzere bira almak için mahzene inerse ve tokmak başına düşüp onu öldürürse, bu ne vahim bir şey olur!” Kız, mumu ve testiyi yere bırakmış ve oturup ağlamaya başlamış.
Yukarıdakiler onun nasıl olup da bu kadar uzun müddet mahzende kaldığını merak etmeye başlamışlar. Annesi de aşağıya inip bakmış ve onu oturduğu yerde ağlarken, birası da yere akarken bulmuş. “Ne oldu?” demiş annesi. “Ah, anne!” demiş kız, “şu vahim tokmağa bak! Diyelim ki evlendik, bir oğlumuz oldu, büyüdü, bira almak için mahzene indi ve tokmak başına düşüp onu öldürdü, ne dehşetli bir şey olurdu!” “Canım, canım! Ne müthiş bir şey olurdu!” demiş anne ve kızının yanına oturup o da ağlamaya başlamış.
Bir müddet sonra baba onların geri dönmemesine şaşırmış ve onlara bakmak için mahzene inmiş, ikisi orada oturmuş ağlıyorlarmış, bira da yerlere akıyormuş. “Sorun nedir?” diye sormuş. “Sorun mu?” demiş anne, “Şu dehşetli tokmağa bak. Kızımızla sevgilisi evlenseler, bir oğulları olsa, o da büyüse, bira almak için mahzene inse ve tokmak başına düşüp onu öldürse, ne vahim bir şey olurdu!” “Canım, canım, canım! O denli olurdu!” demiş baba ve öbür ikisinin yanına oturup ağlamaya başlamış.
Beyefendi mutfakta tek başına durmaktan sıkılmış ve sonunda neyin peşinde olduklarını görmek için o da kilere inmiş; orada üçü yan yana oturmuş ağlaşıyorlarmış ve bira yere akıyormuş. Çabucak koşup musluğu kapatmış. Sonra şöyle demiş: “Siz üçünüz ne yapıyorsunuz, orada oturup ağlıyor ve biranın yere akmasına müsaade veriyorsunuz?”
“Ah!” demiş baba, “şu vahim tokmağa bak! Farz et ki sen ve kızımız evlendiniz ve bir oğlunuz oldu, o da büyüdü ve bira almak için mahzene indi ve tokmak başına düşüp onu öldürdü!” O vakit hepsi eskisinden de beter ağlamaya başlamışlar. Beyefendi ise bir kahkaha patlatmış ve uzanıp tokmağı çıkarmış ve sonra da şöyle demiş: “Kilometrelerce yol kat ettim ancak sizin üzere üç aptala hiç rastlamadım; artık yine yola çıkacağım ve şayet sizden daha büyük üç aptal bulursam geri dönüp kızınızla evleneceğim.” Böylelikle onlara hoşça kal diyerek yola çıkmış ve hepsini ağlarken bırakmış zira kız böylece sevgilisini kaybetmiş.
Ve adam yola koyulmuş, uzun bir yol kat etmiş ve sonunda çatısında ot bitmiş bir bayanın kulübesine gelmiş. Bayan ineğini merdivenden otların üzerine çıkarmaya çalışıyormuş lakin zavallı inek bir türlü çıkmıyormuş.
Bunun üzerine beyefendi bayana ne yaptığını sormuş. “Baksana,” demiş bayan, “şu hoş çimlere bak. İneği yemesi için çatıya çıkaracağım. Orada hayli inançta olacak, zira boynuna bir ip bağlayacağım, bacadan aşağı geçireceğim ve meskenin etrafında dolaşırken bileğime bağlayacağım, böylelikle benden habersiz düşemez.” “Ah, seni zavallı aptal!” demiş beyefendi, “otları kesip ineğe atmalısın!” Ancak bayan ineği merdivenden üst çıkarmanın, otları aşağı atmaktan daha kolay olduğunu düşünmüş ve onu itip kakarak üst çıkarmış ve boynuna bir ip bağlayarak bacadan aşağı geçirip, öteki ucunu da kendi bileğine bağlamış. Ve beyefendi yoluna devam etmiş, fakat fazla uzaklaşmadan inek çatıdan yuvarlanmış ve boynundaki ip onu boğmuş. Ve bileğine bağlı ineğin tartısı bayanı bacadan üst çekmiş, bayan yarı yolda sıkışmış ve is içinde boğulmuş.
Bu büyük bir aptallıkmış.
Beyefendi yoluna devam etmiş ve geceyi geçirmek için bir hana gitmiş, han o kadar doluymuş ki, onu iki yataklı bir odaya yerleştirmek zorunda kalmışlar, başka yatakta da öteki bir yolcu yatacakmış. Öbür adam çok beğenilen biriymiş ve birbirleriyle çok düzgün anlaşmışlar; lakin sabahleyin ikisi de kalkarken, beyefendi başkasının pantolonunu çekmecenin topuzlarına asıp odanın öbür ucuna koştuğunu ve içine atlamaya çalıştığını görünce şaşırmış.
Adam tekrar tekrar deniyor lakin bir türlü başaramıyormuş; beyefendi de bunu ne için yaptığını merak etmiş. Adam en sonunda durup mendiliyle yüzünü silmiş. “Aman Rabbim,” demiş, “pantolonların gelmiş geçmiş en garip giysiler olduğunu düşünüyorum. Bu türlü bir şeyi kimin icat etmiş olabileceğini düşünemiyorum. Her sabah benimkini giymek bir saatimi alıyor ve çok terliyorum! Siz kendinizinkini nasıl giyiyorsunuz?” Bunun üzerine beyefendi kahkahalarla gülmeye başlamış ve nasıl giyileceğini göstermiş; beyefendi de ona çok minnettar kalmış ve bu formda yapmayı hiç düşünmediğini söylemiş.
Bu da bir öteki büyük aptallıkmış.
Sonra beyefendi tekrar seyahatine devam etmiş; bir köye gelmiş, köyün dışında bir gölet varmış ve göletin etrafında bir insan kalabalığı varmış. Ellerinde tırmıklar, süpürgeler ve dirgenler, gölete gerçek uzanıyorlarmış; ve beyefendi sorunun ne olduğunu sormuş. “Sorun,” demişler, “yeterince sorun olması! Ay gölete yuvarlandı ve onu bir türlü çıkaramıyoruz!” Bunun üzerine beyefendi bir kahkaha patlatmış ve onlara gökyüzüne bakmalarını, bunun yalnızca sudaki gölge olduğunu söylemiş. Lakin onu dinlememişler ve utanç verici bir halde hakaret etmişler, o da olabildiğince çabuk oradan uzaklaşmış.
Yani meskendeki üç aptaldan daha aptal bir sürü insan varmış. Böylelikle beyefendi tekrar meskenine dönmüş ve çiftçinin kızıyla evlenmiş ve sonsuza dek memnun yaşamamışlarsa da bunun ne sizinle ne de benimle bir ilgisi yok.
