Kasabanın girişinde sakin bir ev durur; bu evde yaşayan iki kardeşin gönülleri birbirinden tamamen farklıydı. Biri, zamanını boşa harcayan ve kitaplardan uzağız diyen Cihan iken; diğeri ise kitaplara âşık olan, oyunla zor anlar geçiren Cemildi. Parka çıktıklarında Cihan’ın gözünde gezmek, eğlence ve şamata vardı; sapanını da yanına alarak oyun peşindeydi. Ancak doğanın sessizliğine karışan kuşlar, bu genç erkeğin hareketlerinden büyük korku duyardı.
Bir ağaç dalında minik bir serçe gördü Cihan. Hızlıca nişan aldı ve sapanında taşı serçeye yönlendirdi. O anın şokuyla serçe yere çakıldı; zavallı kuş kanadını kırmıştı. Cemil hemen olay yerine koştu ve kardeşine bağırdı: Ne yaptın? Neden böyle bir niyetle vuruldun bu zavallı canlıya? Cemil, yaralı serçeyi alıp eve taşıdı; ona özenle müdahale etti, yarasını sardı ve kutunun içinde ona güvenli bir yer sağladı. Serçe, Cemil’in dikkatli bakışları altında iyileşmeye başladı; zamanla kanadı güçlenip uçmaya hazır hale geldi.
Günlerce süren bakımın ardından serçe özgürlüğüne kavuştu. Cemil’in omzuna konup havalanan serçe, bir süre onunla kalıp sonra camdan dışarı uçtu. Cemil onu uğurlarken Cihan’ın yüzünde utanç ve pişmanlık belirtisi belirdi; o da yaptığı hatayı anladı ve tevbe etti. O anlardan sonra, hiçbir canlıya zarar vermemeye karar verdi.
Hikâyenin özünde, her canlının değerli olduğu inancını barındırır. Yaratıcımız olan Allah’ın merhameti, bizlere karşılık beklemeden yardım etmeyi ve iyilikte bulunmayı öğütler. Hayvanlar da dertlendikleri zaman, onlara yardım etmek bize karşılık beklemeden gelen bir nimet olur. Bunu yaparsak, Allah da bize çok daha büyük iyilikler sunar.
Bugünlük bu kadar; bir sonraki hikayede yeniden buluşmak dileğiyle, kendinize iyi bakın. Hoşça kalın, sağlıkla kalın.
