Herkesle tıpkı fikirde olan ve kendine ilişkin hiçbir fikri olmayan kişi, dizginle her istikamete sürülen bir at üzeredir.
Tibet Atasözü.
Bir vakitler, çok çok uzun vakit evvel, dağların ortasına sıkışmış küçük bir çiftlik kasabasında üç arkadaş yaşarmış. Bunlardan ikisi çok zenginmiş, lakin biri yoksulmuş. Neredeyse her hafta eğlenmek için dışarı çıkarlarmış ve yanlarına her vakit yiyecek alırlarmış ve günü ormanda oynayarak ve birlikte konuşarak geçirirlermiş.
Zengin olan ikisi her vakit öğlen yemeğini yanlarında taşırmış ancak yoksul olan hiç bir şey getirmezmiş. Ortalarında en çok yiyen de oymuş ve oburlarının yanlarında getirdiklerinden arta kalan her şeyi yiyip bitirirmiş. Bunun üzerine iki arkadaş bir kere olsun onun hakkından gelebilmek için bir plan yapmaya başlamışlar.
Bir gün öğlen yemeği çantalarını hazırlayarak ondan uzaklaşmışlar ve ırmağı takip ederek dağın etrafında ağaçların ortasına gizlenmiş hoş gölgeli bir yere gelmişler ve orada akşam yemeklerini yemeye ve öbür adam olmadan uygun vakit geçirmeye karar vermişler.
Adam aramış taramış fakat onları bulamamış ve şöyle demiş: “Bugün nereye gittikleri konusunda bana doğruyu söylemediler ve onları bulamıyorum lakin sanırım ırmağın aşağısına gittiler.”
Kız kardeşine şöyle demiş: “Bana çabucak bir kutu bul, buraya getir, beni içine koy ve dereye hakikat it, ben de ırmakta yüzerek onların saklandığı yere geleyim. Büyük kutuyu görecekler ve kıymetli bir şey bulduklarını düşünüp beni çıkaracaklar.”
Elbette, yaklaşık bir saat sonra güçlü adamlar büyük kutunun aşağıya hakikat süzüldüğünü görmüşler ve çok heyecanlanmışlar. Bir ip bulup kutunun üzerine atmışlar ve onu kıyıya çekmişler.
İçlerinden biri, “Sanırım şahane bir şey bulduk,” demiş ve taşlar ve bıçaklarla üstteki tahtayı kaldırıncaya kadar dayanamamış; lakin kendisinden kaçtıkları adamı bulduklarında son derece sinirlenmişler.
Zavallı adam şöyle demiş: “Beni neden dışarı çıkardınız? Şimdiye kadar daima sizin yemeğinizi yedim ve getirecek bir şeyim yoktu, ta ki çok utandığım için kendimi boğmaya karar verene ve bunu yapmak için bu kutuya girene kadar. Artık beni dışarı çıkarman benim için büyük talih. Hayatımı kurtardın, o yüzden yemeğini getir, ben de yemene yardım edeyim. Beni sudan çıkardığın için bu senin yanılgın; bu yüzden güzelce ve doya doya yiyeceğiz.” Adam yemeğe başlamış ve her şey bittiğinde, “Bir daha yiyecek hoş bir şey bulursan bana söyle, ben de bir daha beni sudan çıkarman konusunda sana zahmet vermeyeyim,” demiş.
