Bir kartal üzere gözlerini zeytinliklere, üzüm tarlalarına ve mavi Korint Körfezi’ne dikmiş olan Petsà yaylalarındaki yazlık konutumuzda bir sonbahar akşamına kadar perileri hiç duymamıştım.
Kahkahalar ve selamlaşmak için yükselen sesler beni erken uykumdan uyandırdı ve bana Büyükannem Adamis’in ay ışığında hikâyeler anlatmak için bahçemizde toplanan komşu bayanlar kümesine güzel geldin dediğini bildirdi.
“Bu gece bize Peri Kızı ile ilgili mi anlatacaksın, Adamis Nine?” Birinin sorduğunu duydum.
“Yoksa Peri Yüzüğü mü? Ben Peri Yüzüğü olduğunu sanıyordum!” diye bağırdı öteki bir ses.
“Ah, perilerin sarayı, Büyükanne! Bize onların sarayını anlatacağına kelam vermiştin!”
Büyükanne Adamis güldü. Dirseğimin üzerinde yükselirken, genç bayanların ona yer açmak ve şarap, fındık ve peynir ikram etmek için tez ettiklerini görebiliyordum. Kümenin ortasında, üstteki dolunayın berrak, gümüş ışığının tersine kırmızı bir ateş parlıyordu.
Sonbahar aylarında mısırlar toplandıktan, üzümler ezildikten ve fıçılar şarapla doldurulduktan sonra köylüler akşamlarını dışarıda geçirirler. Kızlar örgü örüp müzik söylerken yaşlı bayanlar konuşur. Artık, Büyükanne’nin gelişiyle kızlar işlerini bıraktı ve hepsi dinlemek için sessizleşti. Büyükanne Eurostena’daki tüm bayanlardan daha fazla paramythia, yani efsane biliyordu ve doğuştan bir hikâye anlatıcısıydı.
Şaşırmış ve soluk soluğa kalmış bir halde, endişe içinde dinleyebildiğim kadarını yakalamak için kulaklarımı zorladım.
Tuhaf hikayeler birbirini izlerken, beş kat hoş formlar, pentamorflar önümden süzülüyor üzereydi: altın sarısı saçlarıyla bembeyaz kızlar, at sırtında güzel gençler, buluttan otomobiller, mücevherlerle parıldayan denizler, köpük üzere hafif ve güneş ışığındaki çiy kadar hoş saraylar.
Ah, keşke Büyükanne Adamis’in tanım ettiği bu şeyleri görebilseydim! Peri Tepeleri’nde çınladığını söylediği flüt gibisi sesleri ve gümüşi müziği duyabilseydim!
Ama perilerin müthiş, gizemli bir gücü varmış üzere görünüyordu. İnsan dikkatli olmalıydı. Dağların doruklarında tek başına çok yükseklere çıkmamalıydı. Periler büyükannenin sesini fısıltıya dönüştürebilir ve başlardan oluşan çember büyükannenin yanına gelebilirdi. Yalnızca dolu bir silah taşıyan biri için her yerin, en yüksek zirvelerin ve hatta perilerin saraylarının bile inançlı olduğunu öğrendim. Bu niyetle, ay solup şafak sökerken ve bahçedeki küme dağılırken uyuyakaldım.
Bir silah! Uyandığımda aklıma gelen birinci şey buydu. Bir silahım olmalıydı. Perileri görmeye ve peri saraylarını ziyaret etmeye niyetliydim fakat silahı nereden bulacaktım? Sonra aklıma geldi. Okulda yazmayı öğrenir öğrenmez, mahallede yaşayan yaşlı bir bayan benden Amerika’daki oğluna mektup yazmamı istemişti, zira kendisi yazamıyordu. Konutuna birinci gittiğimde duvarda asılı kocaman, eski moda bir silah dikkatimi çekmişti.
Bana dedesinin 1821 Savaşı’nda kullandığını ve Karabena ismini verdiğini söyledi. Çok hantaldı ve paslanmıştı, fakat artık onu gözümde canlandırdığımda, hazinelerin en kıymet biçilmezi üzere görünüyordu. Geriye yalnızca bu silahı nasıl benim silahım yapacağım sorusu kalmıştı.
Aylarca, ne vakit yaşlı bayanın konutunda olsam, yazmadığım her an Karabena’ya hasretle baktım ve mevzuya nasıl yaklaşabileceğimi düşündüm. Sonraki ilkbaharda bir gün, hanımefendi bana çok âlâ davrandığımı ve yaptıklarımın karşılığında bana bir şey vermek istediğini söyledi.
“O silahı bana verir misin?” diye haykırdım.
“Oh, onu değil,” dedi. “Onu nasıl kullanacağını bilmiyorsun. Kendine ziyan verirsin.”
Sonbahardan beri silahlar hakkında okuduğum için silahlar hakkında çok şey bildiğimi söyledim. Ayrıyeten, ondan diğer bir şey kabul etmeyeceğimi söyledim ve sonunda razı oldu. Karabena artık benimdi.
Kilerimizdeki fıçıların ortasında günlerce gizli kaldı, ben de onu her seferinde biraz temizleyip cilaladım, barut ve saçma topladım. Sonunda silahı doldurup hazır hale getirdim ve büyük bir gururla omzumda taşıyarak yola çıktım. Büyükanne Adamis’in anlattıklarından perilerin çoklukla öğle vakti ortaya çıktığını anlamıştım, ancak peri saraylarının girişlerinin bulunduğu söylenen Neraidorahe, yani Peri Tepesi’ne biraz uzak olduğu için erkenden yola çıktım.
Görünmeden kaçtığım için kendimi kutluyordum ki annemin sesi kapı aralığından seslendi.
“Küçük Theodorake, geri gel. O silahı nereden buldun bakayım?”
Anneme anlattığımda, onunla ne yapmak üzere olduğumu sordu. Yanıtım gereğince kaçamaktı.
” Pekala,” dedi, “ateş etmeye çalışma da ne yaparsan yap, Neraidorahe’ye gitme! Kötülük sana gelir yoksa!”
O işine dönene kadar bekledikten sonra çabukla köyden geçtim ve dağa hakikat yola çıktım.
“Selam, Theodorake!” diye çınladı tepemde. Herkesin Kostas Amca olarak tanıdığı yaşlı çoban yamaçtan aşağı bana gerçek geliyordu. Daha fazla rahatsız edilmek istemediğim için, duymamış üzere yapıp yoluma devam ettim.
“Hey oradaki!” diye tekrar seslendi. “Seni tanıyorum, Perikles’in oğlu. Karabena ile nereye gidiyorsun?”
“Perileri avlamak için Neraidorahe’ye,” diye yanıt verdim kayıtsızca.
“Dur!” Artık tam tepemdeydi ve yoluma dikilmiş duruyordu. Sivri kukuletası geriye atılmış büyük, bol çoban pelerini, kısa, dolgun eteği ve her sivri ucunda kabarık kırmızı bir top bulunan kahverengi ayakkabıları içindeki imgesi hâlâ zihnimde canlılığını koruyor. “Şu zirveleri görüyor musun?” diye bağırdı, sağ elini dramatik bir hareketle uzatmış, beyaz saçları rüzgârda savruluyordu. “O zirvelerden birinde periler beni alt etti. Neler yapabileceklerini bilmiyorsun. Beni dinle. Senden daha yaşlıydım ve senin Karabena’ndan daha uygun bir silahım vardı. Bir silah seni kurtaramaz. Periler beni alıp götürdüler ve bir yıl bir gün boyunca alıkoydular ve onlardan yalnızca bir mucize sayesinde kaçabildim. Beni götürdükleri üzere seni de götürebilirler, ancak asla kaçamazsın. Onların sarayında yaşamış, onların formüllerini öğrenmiş ve onların tutsağı olmuş olan birini dinle!”
Yaşlı Kostas Amca asasının yardımıyla macerasını anlatmak için bir taşın üzerine ağır ağır yerleşti. Bu benim için bir fırsattı.
“Periler beni korkutamaz,” dedim ona. “Onlara ateş edeceğim ve mağaralarına geri kovalayacağım.”
Yanından süratle geçip dağın yamacına gerçek ilerledim. Gerime dönüp baktığımda onun başını sallayarak aşağı gerçek ağır ağır ilerlediğini görünce kendi kendime güldüm. Hepsine günlerini gösterecektim.
Üzerimdeki dik, kayalık yamaçta, esneyen mağara ağızlarına benzeyen birkaç büyük, kara delik vardı. Tahminen de bunlar ay ışığının aydınlattığı bahçelere, parlayan saraylara ve büyükannemin anlattığı tüm o hoş şeylere açılıyordur diye düşündüm. Perileri korkutabilirsem, ziyan görmeden içeri girebilir ve kendim görebilirdim. Dikkatlice deliklere yaklaştım, bir çam ağacının gerisine uzandım ve Karabena’mı ortaya çıkacak birinci periyi vurmaya hazır hale getirdim.
Çok geçmeden öğlen treninin düdüğünü duydum ve Körfez’in güney kıyısı boyunca süratle ilerleyişini izledim. Vakit gelmişti. Bir an için her şey hareketsizdi. Sonra yavaşça kıpırdayan hava bana gitgide artan yumuşak bir vınlama sesi getirdi. Giderek daha süratli hareket eden havanın kendisi kuzeyden gelen bir rüzgâra dönüştü ve birebir anda bir açıklığın önünde, yerin çabucak üzerinde beyaz bir şey dönüp durmaya başladı.
İçimi yabanî bir dehşet kapladı. Bahçede fısıldanan bilinmeyen dehşet ve Kostas Amca’yı ele geçiren garip güç kalbimi kavrıyor üzereydi. Silahımı tutarak döndüm ve delirmiş üzere dağın yamacından aşağı yuvarlandım. Kaydım, tökezledim, ayaklarımı taşlara vurdum ve kollarımı ağaç gövdeleriyle çizdim, fakat konuta varıp annemin önünde mutfağa düşene kadar hiçbir şey beni durduramadı. Azarını alçakgönüllülükle kabul ettim ve bir daha asla peri avına çıkmadım.
