Hoş şeyler yemek, övgü dolu kelamlar dinlemek üzeredir.
Tibet Atasözü.
Bir vakitler gökyüzünün masmavi, dağların yüksek, bulutların bembeyaz, yumuşak, yün üzere ve yeryüzüne çok yakın olduğu, yaşadığımız bu mükemmel topraklarda hayvanlar ve beşerler birlikte çalışır, çaba eder ve konuşurlarmış.
Bir gün büyük bir dağın eteklerinde bir bit ve bir pire ormana gidip odun taşımaya hazırlanıyorlarmış. Her birinin yükünü bağlamak için ham deriden kayışları varmış, ancak yola çıkmadan evvel, aç olacaklarını bildikleri için, üç taş dikmişler ve üzerlerine büyük bir tencere çorba, un ve et koymuşlar; sonra altında bir ateş yakmışlar, onlar dönene kadar kaynamaya bırakmışlar ve yüküyle birinci inenin hepsini yiyebileceği konusunda anlaşmışlar.
Pire, çok uzağa zıplayabildiği için konuta birinci kendisinin varacağından eminmiş, lakin her zıplayışında odun yükünün kaydığını ve kimi çubuklarının düştüğünü fark edince durup değiştirmek ve tekrar yerine koymak zorunda kalmış. Bit yavaşça ilerlemiş, ancak istikrarlı bir formda devam etmiş, bu yüzden oraya birinci o varmış ve yiyecek kabını yemiş. Pire geldiğinde olabildiğince sonlanmış ve “Bütün yemeği yedin” demiş ve boş siyah kazanı kaptığı üzere bitin üzerine fırlatmış, bit ardını dönerek darbeden kaçmış ve kazan tam ortasına isabet etmiş ve kazanın dış tarafındaki kurumdan uzun siyah bir iz bırakmış.
Bugün de, şayet onu yakalayıp bakma zahmetine katlanırsanız, bitin sırtındaki bu izi görebilirsiniz.
