Yükseklerde uçan altın kartalı bağlayamazsınız ve süratle akan coşkun suya set çekemezsiniz.
Tibet Atasözü.
UZUN vakit evvel, birçok erkek ve kız çocuğunu koşup oynamaya çalıştıklarında yoracak kadar yüksek bir ülkede, büsbütün ormanla çevrili büyük ve düz bir toprak kesimi varmış.
Bu topraklarda yedi oğlu olan bir kral tarafından yönetilen büyük bir kent ve birkaç küçük kent varmış. Hükümdarın oğulları bir gün oyun oynamak için ormana gitmişler ve öküz gütmekte olan hoş bir kız bulmuşlar.
Kız onlara batının hükümdarının kızı olduğunu, öküzlerinin kaybolduğunu ve onu yakalamak için geldiğini söylemiş. Yedi oğul kızın çok hoş olduğunu düşünmüşler ve ona ülkenin geleneği olan yedisinin karısı olmasını teklif etmişler. Gerçekte kız bir dişi şeytan, öküz de onun kocasıymış. İstedikleri vakit form değiştirebiliyorlarmış. Kız erkeklere öküzün kocası olduğunu söylememiş, öküzü başından savmış ve kardeşlerin karısı olmayı kabul ederek onlarla birlikte meskene dönmüş.
Her yıl en büyüğünden başlayarak oğullardan biri ölüyormuş, ta ki en küçüğü hariç hepsi ölene kadar, o da çok hastalanmış ve ölmek üzereymiş. Köyün muhtarları bir ortaya gelmişler ve ne yapabileceklerini düşünmüşler, başlarını sallamışlar ve bunun çok garip bir olay olduğunu, bakıp büyüttükleri ve bildikleri tüm ilaçları verdikleri bu altı oğullarının hepsinin öldüğünü düşünmüşler.
Meseleyi etraflıca düşünmüşler ve faldan anladığını bildikleri bir adamı çağırıp sorunun ne olduğunu öğrenmeye karar vermişler. Gidip onu görmeleri için dört adam seçmişler. Bu adamı bulana kadar yol almışlar, ona altı kardeşin vefatıyla ilgili her şeyi anlatmışlar ve ondan sorunun ne olduğunu anlamak için kehanette bulunmasını istemişler. O da onlara yatıp uyuyacağını, olayla ilgili bir görü alacağını ve yarın bunu anlatacağını söylemiş. Aslında ne yapacağını ve ne söyleyeceğini bilmiyormuş, zira o gerçek bir falcı değil, yalnızca bir şarlatanmış. O gece karısına ne yapması gerektiğini sormaya gittiğinde karısı, “Bundan evvel de bir sürü palavra söyledin, biraz daha palavra söylemenin sana ziyanı olmaz. Öteki seferlerde epey âlâ yönetim ettin, bu yüzden bu sefer bir plan yapabileceğini düşünüyorum.”
Ertesi sabah dört adam geldiğinde, “Gördüklerim düzgündü, siyah giysilerimi ve siyah şapkamı çıkarıp sizin için dualar okuyacağım. Daima birlikte geri döneceğiz ve okuduğum bu tılsımlar sarayda her şeyin yoluna girmesini sağlayacak.”
Böylece bir eline büyük bir tespih, öbür eline de bir domuz kafatası alarak onlarla birlikte yola çıkmış. Oraya vardıklarında bayan ne düşüneceğini tam olarak bilememiş ve bu adamın kendisini ve kocasını ve yaptıklarını sahiden bilip bilmediğini merak etmiş. Falcı bir tsamba torma yapmış ve onu domuzun kafatasıyla birlikte hasta adamın başına yerleştirmiş ve her ikisini de bir bezle örtmüş.
Dişi şeytan odadan çıktığında hasta çocuk biraz düzgünleşmiş ve uyumuş. Bu durum falcıyı o kadar korkutmuş ki ne yapacağını bilememiş. Çocuğun ölmekte olduğunu düşünmüş. Aslında bayan gitmeden evvel çocuğun ruhunun yarısı yenmiş ve bayan gittiğinde daha da güçlenmişti. Falcı çok korkmuş ve iki ya da üç sefer yardım için seslenmiş ve dışarı çıkıp eşyalarını alıp kaçması gerektiğini düşünmeye başlamıştı ancak kapı kilitliydi ve açamıyordu. Kaçma fırsatı bulana kadar bir yerde saklanıp saklanamayacağını merak etti, bu yüzden gizlice çatının zirvesine çıktı ve karanlıktaki açıklıktan öküzün boynuzlarına binerek düştü ve öküz başının üzerinde onunla birlikte yuvarlanarak uzaklaştı.
Dişi şeytan da aşağıdaydı, zira korkuyordu. Öküz şöyle seslendi: “Bu adam bizi çok âlâ tanıyor, zira tam başımın üstünde duruyor ve benim erkek şeytan olduğumu biliyor, zira tılsımı elinde ve onunla beni öldüresiye dövüyor. Ne yapmalıyım?”
Karısı şöyle yanıt vermiş: “Beni tanıyor ve gelip sana yardım etmeye yürek edemiyorum; ve eminim ki sabah olduğunda tüm insanları bir ortaya toplayacak ve bizden kurtulmak için bir plan yapacaklar.”
İçlerinden, tahminen de bütün bayanları odun taşımaya çağırıp onları ateşte yakacağını ya da diğer vahim bir halde öldüreceğini düşündüler.
“Gerçekten,” dedi bayan, “gerçek olup olmadığımızı anlamak için bize taşla vuracaklar, acıyacak mı diye bakacaklar, içimizde ne olduğunu görmek için bizi kesip açacaklar ve bizi yakıp yakmayacağını görmek için ateşe atacaklar.”
Bu ortada adam öküzden yuvarlanmış ve tüm bunları duymuş, bu yüzden artık ne yapacağını biliyormuş. Tekrar üst kata çıkarak tsamba tormasını ve domuz kafatasını kurmuş ve tekrar dualar okumaya başlamış.
Bu sırada Kral’ın oğlu uyanmış ve falcı ona daha uygun olup olmadığını sormuş, o da “Evet” demiş.
“O vakit,” demiş adam, “sabahleyin adamlarını topla, bütün halka silahlarını ve kılıçlarını, bayanlara da odunlarını getirmelerini söyle.”
Ertesi sabah hepsi oradaymış ve falcının söylediği üzere odunlar bir puta sunulacakmış üzere ortalarına yığılmış. Eyerinin öküzün üzerine konulmasını istemiş. Siyah giysilerini giyip odun yığınına gelene kadar öküzü kentin her yerinde sürmüş. Domuzun başını yakalamış ve “Bu öküzün gerçek vücudunu görmek istiyorum” diyerek öküze üç sefer vurmuş ve öküz bir anda iğrenç hızlı bir şeytana dönüşmüş, üst dişlerinden ikisi göğsüne kadar sarkmış, alt dişlerinden ikisi de alnına kadar uzanmış. Etrafta duran adamlar kılıçları ve silahlarıyla onu öldürmüşler. Sonra falcı bayana gelmesi için seslenmiş. Bayan çığlık atarak gelmiş ve falcı ona domuzun kafatasıyla vurmuş ve bayan vahim bir şeye dönüşmüş, çok yakışıksız bir yüzü, pençe üzere elleri, kocaman uzun bir lisanı ve kocasınınki üzere dişleri varmış. Halk onu taş ve bıçaklarla öldürmüş ve ikisini de ateşte yakmış; sonra da hasta adamın yanına dönen falcıya büyük bir onur vermek için harekete geçmişler.
Kralın oğlu çabucak güzelleşmiş ve o kadar şad olmuş ki falcıya, “Ne dilersen lisana, sana vereceğim” demiş.
“Peki,” demiş falcı, “öküzleri burunlarından tutup gezdirmek için kullanılan şu tahta halkalardan istiyorum.” (Onları istemesinin nedeni, karısının her vakit onları düzgün yapamadığını söylemesiymiş). Böylelikle oğlu ona yüz halka ve yedi öküz yükü kadar mal vermiş ve o da meskenine dönmüş.
Karısı onun geldiğini görmüş, biraz şarap almış ve onu karşılamaya gitmiş. O gece ona başından geçen her şeyi sormuş, o da iki şeytanın mevtini ve Kral’ın oğlunun uygunlaşmasını anlatmış.
“Bütün sahip olduğun bu mu, biraz kurutulmuş peynir, et ve öküz için birkaç halka mı?” diyerek onu bir hoş azarlamış. “Yarın gidip Kral’ın oğlunu göreceğim.” Lakin bunun yerine bir mektup yazmış ve şöyle demiş: “Kocama verdiğin bu küçük şeylerin ve burun halkalarının tek bir manası olabilir, o da hastalığının geri dönebileceğidir.”
Kral’ın oğlu mektubu aldığında, “Bunların hepsi gerçek. İstediği her şeyi verdim ancak tahminen de daha fazlasını vermeliydim.” Sonraki gün falcıyı ziyarete gitmiş ve ona şöyle demiş: “Hayatımı kurtardın ve benim için çok şey yaptın, artık seni krallığımın yarısının efendisi yapacağım.” Böylelikle onu da kendisi kadar güçlü yapmış.
