Masallar

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler küçük, yemyeşil bir ormanda Minik isminde meraklı bir tavşan yaşarmış. Minik, her sabah ormanın yumuşacık yollarında zıplayarak dolaşır, karşılaştığı her yeni çiçeğe, böceğe dikkatle bakarmış. Ormanda her şey rengârenkmiş fakat Minik, bu renklerin neden farklı olduğunu bir türlü anlayamazmış. Yolda gördüğü kırmızı böğürtlenler, sarı papatyalar, mavi kelebekler. Her biri

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler küçük, sevimli bir kasabada Derin isminde, gözleri her şeye merakla bakan bir çocuk yaşarmış. Derin’in en sevdiği şey, okuldan konuta döndüğünde penceresinin önündeki küçük masasına oturup dışarıyı izlemekmiş. Kasabanın meydanında yürüyen beşerler, sokaklarda oynayan çocuklar ve dükkânlardan gelen sesler onun için farklı bir dünya üzereymiş. Bir gün, parkta oynarken

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir kasabada, rengârenk meskenlerin ortasında turuncu çatılı bir mesken varmış. Bu konutta, annesiyle birlikte yaşayan Ece isminde bir çocuk yaşarmış. Ece, okuldan geldiğinde en çok odasında vakit geçirmeyi severmiş. Penceresinin önünde duran minik masa, en sevdiği köşesiymiş. Bir gün, Ece okuldan geldiğinde annesi pencereleri açıp konutu havalandırmış. Bahar

Özellikle, Ataşehir, İstanbul’un sadece coğrafi bir merkezi değil, aynı zamanda modern insanın yaşam tarzını belirleyen bir semboldür. Gökdelenlerin oluşturduğu o görkemli siluet, rezidans kültürünün getirdiği yüksek güvenlik ve konfor algısı, bu bölgeyi sadece bir yaşam alanı değil, aynı zamanda bir prestij göstergesi haline getirmiştir. Ancak modern hayatın getirdiği bu ışıltının ardında, insanın ruhuna iyi gelecek, onu olduğu gibi kabul edecek, …

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, çocuk seslerinin hiç eksik olmadığı küçük fakat çok sevinçli bir okul varmış. Bu okulda çocuklar her gün birlikte oyunlar oynar, teneffüslerde bahçede koştururmuş. Güneşli günlerde ip atlar, yağmurlu havalarda pencere kenarına dizilip hayal kurarlarmış. Bir sabah okulun spor salonuna kocaman bir masa getirilmiş. Masanın üstü yemyeşi, ortasında incecik bir

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kocaman ağaçlarla dolu büyük bir ormanda Mino isminde minik bir sincap yaşarmış. Mino’nun yuvası, yüksek bir çam ağacının en kalın dalındaymış. Güneş her sabah doğarken uyanır, koldan kola atlayarak ormanın içinde keyifle dolaşırmış. Bir sabah, Mino ağacının altından gelen garip bir ses duymuş. Güya biri yavaş yavaş yürüyormuş ama

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir parkta, incecik yapraklarıyla rüzgârda nazlı nazlı sallanan minik bir lale yaşarmış. Her sabah güneşe gülümser, kuşların cıvıltısını dinler, toprağın serinliğini hissedermiş. Bu sempatik çiçeğin ismi da sahiden Lale’ymiş. Kırmızıya çalan rengiyle sabah çiylerinde ışıldar, parktan geçen herkesin dikkatini çeker, lakin birçok vakit kimse uzun mühlet bakmadan geçip

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, denizin çabucak kıyısında kurulmuş küçük bir kasabada Ece ve ağabeyi Arda yaşarmış. Ece altı yaşındaymış, Arda sekiz. İkisi de denizi çok severmiş. Kumun kokusunu, dalgaların şıpırtısını, martıların çığlıklarını. Hepsi onlara çocukluk üzereymiş, sıcak ve tanıdık. Yaz sabahlarında anneleri onlara bir sepet hazırlar, babaları da birlikte yürüyüşe çıkarırmış. En çok

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil ağaçların ortasına kurulmuş küçük, sevimli bir kasabada Dila isminde bir kız çocuğu yaşarmış. Dila şimdi yedi yaşındaymış; saçları kısacık, gülüşü sıcacıkmış. Gözleri merakla parlayan bu minik kızın en büyük kahramanı ise ablası Selin’miş. Selin artık büyümüş, kocaman bir genç kız olmuş. O yıl liseden mezun oluyormuş ve bütün

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, dağların eteğinde kurulmuş, çiçeklerin her sabah dans ettiği yemyeşil bir köyde, annesiyle birlikte yaşayan minik bir kuzu varmış. Bu tatlı kuzunun ismi Pıtırcık’mış. İsmini yürürken çıkardığı pıtırtılardan almış. Ne vakit adım atsa, çimenler çıtırtılarla gülümsermiş. Pıtırcık, doğduğu günden beri annesinin yanından hiç ayrılmamış. Gündüzleri birlikte taze otlar yemişler, geceleri