Masallar

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, odasında oyunlar oynayan, kitaplar okuyan bir kız çocuğu varmış. İsmi Zeynep’miş. Günleri oyuncaklarıyla geçer, geceleri penceresinden yıldızlara bakarmış. Lakin bir müddettir, odasında geçirdiği vakit ona eskisi kadar hoş gelmiyormuş. Zeynep bir sabah uyanmış ve yatağında oturup etrafına bakmış. Raflarda kitaplar sıralıymış, oyuncakları yerli yerindeymiş ancak bir şeyler eksikmiş güya.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, geniş tarlaların kıyısında kurulmuş küçük, sessiz bir köy varmış. Bu köyde, gökyüzünü seyretmeyi çok seven Kaan isminde bir çocuk yaşarmış. En çok da pencereden görünen o bembeyaz pamuk tarlasına bakmayı severmiş. Pamuklar uzaktan bakınca gökyüzünden yere inmiş bulutlar üzere görünürmüş. Rüzgâr estikçe yavaşça dalgalanır, toprağın üstünde dans edermiş gibi

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük lakin kalpleri büyük beşerlerle dolu bir köyde Zeynep isminde tatlı mı tatlı bir kız yaşarmış. Zeynep, bayramları çok severmiş ancak Kurban Bayramı’nın yeri onun kalbinde daima başkaymış. Zira bu bayramda yalnızca yeni elbiseler giyilmez, kalpler de sevgiyle süslenirmiş. Bayramdan bir gün evvel meskende büyük bir hazırlık başlamış. Annesi

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil ağaçların göğe uzandığı, kuşların müzik söylediği, derelerin şırıl şırıl aktığı bir orman varmış. Bu ormanın içinde birçok hayvan yaşarmış lakin herkesin gözünü diktiği biri varmış: Kurnaz Tilki. Tilki, ormanda olup biteni daima dikkatle izler, her hayvanın neyi sevip neyi sevmediğini öğrenirmiş. Kimisi onun akıllı olduğunu düşünürmüş, kimisi biraz

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil vadilerin ortasında kurulmuş sakin bir krallık varmış, Bu krallıkta herkesin sevdiği, sessiz ve meraklı bir prens yaşarmış. Prensin ismi Mert’miş. En çok da sarayın yüksek kulelerinden uzaklara bakmayı severmiş. Sarayın çabucak ardında, taş yolların kıvrılarak çıktığı yüksek bir dağ uzanıyormuş. Bu dağa “Sisli Dağ” derlermiş. Zira zirvesini örten

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, çiçeklerin açtığı, kuşların cıvıldadığı, çocukların çıplak ayakla toprağa bastığı küçük bir köy varmış. Bu köyde her yaz, çocukların sevinciyle bahçeler şenlenirmiş. Ancak o yıl işler beklenmedik halde değişmiş. Güneşli bir sabah, çocuklar dışarı çıkmak için kapıyı açtıklarında gözlerine inanamamış. Gökyüzü griye bürünmüş, hava serinlemiş ve kar taneleri yavaşça yere

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ailesiyle birlikte yaz tatiline çıkan Melis isminde meraklı bir kız çocuğu varmış. Melis, seyahat boyunca otomobilin camından dışarı bakmayı çok severmiş. Tarlalar, ağaçlar, minik kulübeler süratle geçerken, gözleri bir anda bir şeyde takılı kalmış. Bir tarlanın ortasında, kolları iki yana açık, başında şapka olan garip bir figür varmış. Gömleği

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ormanın kenarındaki çiçekli bir düzlükte, tüyleri pamuk üzere yumuşacık ve rengi açık pembe olan bir tavşan yaşarmış. Öbür tavşanlar kahverengi, gri ya da beyazmış lakin bu tavşan hepsinden farklıymış. Renginden ötürü ona “Pembe” derlermiş. Pembe, utangaç bir tavşanmış ve farklı görünmekten bazen utanırmış. Her sabah, tavşanlar yuvalarından çıkıp birlikte

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Ali isminde sessiz mi sessiz bir çocuk yaşarmış. Ali, okuldan her çıktığında, sırt çantasını omzuna atar ve daima birebir yoldan yürürmüş. Bu yolun sonunda, çiçeklerle çevrili küçük, şirin bir park varmış. Ali her gün o parkta salıncağa binen çocukları izlemeyi çok severmiş. Güler yüzlü çocuklar, ayaklarını havaya savururken neşeyle

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Lara isminde, meraklı ve tatlı bir kız çocuğu yaşarmış. Sabahları erkenden kalkar, kırmızı montunu giyip annesine el sallayarak okula gidermiş. Montunun cepleri genelde boş olurmuş. Lakin bir sabah, her şey değişmiş. O gün Lara, montunun cebine elini attığında yumuşak astarın içinde bir şey hissetmiş. Küçük, katlanmış bir kâğıt varmış.