Masallar

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil ağaçların ortasına kurulmuş küçük, sevimli bir kasabada Dila isminde bir kız çocuğu yaşarmış. Dila şimdi yedi yaşındaymış; saçları kısacık, gülüşü sıcacıkmış. Gözleri merakla parlayan bu minik kızın en büyük kahramanı ise ablası Selin’miş. Selin artık büyümüş, kocaman bir genç kız olmuş. O yıl liseden mezun oluyormuş ve bütün

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, dağların eteğinde kurulmuş, çiçeklerin her sabah dans ettiği yemyeşil bir köyde, annesiyle birlikte yaşayan minik bir kuzu varmış. Bu tatlı kuzunun ismi Pıtırcık’mış. İsmini yürürken çıkardığı pıtırtılardan almış. Ne vakit adım atsa, çimenler çıtırtılarla gülümsermiş. Pıtırcık, doğduğu günden beri annesinin yanından hiç ayrılmamış. Gündüzleri birlikte taze otlar yemişler, geceleri

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler yemyeşil ağaçlarla dolu, kuş seslerinin hiç eksik olmadığı huzurlu bir orman varmış. Bu ormanda hayvanlar keyifli mesut yaşarmış. Sabahları kuşlar uyanır uyanmaz öter, sincaplar koldan kısma atlar, arılar çiçekten çiçeğe konar, her şey olması gerektiği üzere akıp gidermiş. Bu ormanda, yavaşlığıyla tanınan şirin bir kaplumbağa yaşarmış. İsmi Tospik’miş. Tospik

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Efe isminde meraklı mı meraklı bir çocuk yaşarmış. Efe şimdi altı yaşındaymış lakin içinde kocaman bir keşif dileği varmış. En çok da babasının anlattığı o uzun göl hikâyelerini dinlemeyi severmiş. Göl deyince, aklına daima büyük bir su, yemyeşil ağaçlar ve minicik, pırıl pırıl balıklar gelirmiş. Bir sabah, güneş yavaşça

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil dorukların ortasında uzanan küçük, sessiz bir köy varmış. Bu köyde, sarı yağmurluğunu çok seven minik bir kız çocuğu yaşarmış. İsmi Nil’miş. Nil’in en çok sevdiği şey, Nisan yağmurlarında dışarı çıkmakmış. Zira Nisan yağmuru o denli öteki yağmurlara benzemezmiş. Ne çok süratli yağarmış, ne de insanı üşütürmüş. Güya gökyüzü fısıldar

Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzak olmayan bir gelecekte, Gökkuşağı Zirvesi isminde rengârenk bir kent varmış. Bu kentte beşerler yalnız yaşamazmış. Onlarla birlikte şirin, minik robotlar da yaşarmış. Bu robotlar yalnızca düğmelerden ibaret değilmiş. Onlar konuşur, dinler, öğrenir ve yardım etmeyi çok severmiş. O denli ki sabah kahvaltısında masayı hazırlayan, okul çantasını bulmaya yardım eden ya

Bir zamanlar hem kentte hem de kırda güzel evleri, bir sürü gümüş ve altın tabakası, oymalı mobilyaları ve her tarafı yaldızlı arabaları olan bir adam varmış. Ama ne yazık ki bu adamın mavi bir sakalı varmış ve bu onu o kadar çirkin ve korkunç gösteriyormuş ki bütün kadınlar ve kızlar ondan kaçıyormuş.

Uzun zaman önce Erin ülkesinde tek oğlu olan dul bir kadın yaşarmış. Oğlu zeki bir çocukmuş, bu yüzden kadın onu okula göndermek ve yeterince büyüdüğünde seçeceği herhangi bir mesleğe çırak olarak vermek için para biriktirmiş.

Yeni yılın birinci günleri, aylardan ocak ayıydı ve hava karlıydı. Çalışkan ailesi sımsıcak konutlarında oturuyorlardı. Perdeyi açıp, dışarda yağan karı salonda izliyorlarmış. Bir yandan televizyon açıkmış, orada da müzik müsabakası devam ediyordu. Oğuz’un annesi Yaprak hanım televizyon izliyordu. Oğuz da babasıyla yağan karı izleyip hem de bugünkü oynanan Fenerbahçe maçı hakkında konuşuyorlardı. Bir anda elektrikler … Devamını oku

Sabah güneş ışıkları odayı aydınlatırken, küçük Elif uykusundan uyandığında babası Ahmet gülümseyerek odasına girdi. “Günaydın prensesim, bugün annene sürpriz bir kahvaltı hazırlayacağız. Haydi giyinip, birlikte mutfağa geçelim,” dedi. Elif uykulu gözlerle gülümsedi ve çabucak kalktı. Birlikte mutfağa geçtiklerinde, masada anneleri Ayşe için özel bir kahvaltı hazırlamaya başladılar. Babası Elif’e, “Bugün annemizin biraz dinlenmesini sağlayacağız. Ona … Devamını oku