İLİŞKİLİDİR -ama İlah geçmiş halkların ve vakitlerin eski anlatılarında neyin gizli olduğunu en uygun bilir ve görür- uzun vakit evvel, Sasaniler hanedanı vaktinde, Hindistan ve Çinhindi yarımadalarında kardeş olan iki kral yaşardı.
Büyük kardeşin ismi Şehriyar, küçüğün ismi ise Şahzaman’dı. Büyük olan Şehriyar, yenilmez, enerjik ve amansız, güçlü bir savaşçı ve mert bir kumandandı. Gücü ülkenin ve halkın en ücra köşelerine kadar ulaşır, böylelikle ülke ona sadık kalır ve tebaası ona itaat ederdi. Şehriyar’ın kendisi Hindistan ve Çinhindi’nde yaşayıp karar sürerken, kardeşine Semerkant topraklarını kral olarak yönetmesi için verdi.
Aradan on yıl geçtikten sonra bir gün Şehriyar, kral kardeşini özlediğini hissetti, vezirini çağırdı (vezirin iki kızı vardı, birinin ismi Şehrazad, oburunun ismi Dinarzad’dı) ve kardeşinin yanına gitmesini söyledi. Vezir hazırlıklarını yaptıktan sonra Semerkant’a varana kadar gece gündüz yol aldı. Şahzaman, vezirin geldiğini duyduğunda, onu karşılamak için maiyetiyle birlikte dışarı çıktı. Atından indi, onu kucakladı ve ağabeyi Şehriyar’dan haber sordu. Vezir onun yeterli olduğunu ve kardeşinin kendisini ziyaret etmesini istemek için onu gönderdiğini söyledi. Şahzaman kardeşinin isteğini yerine getirdi ve seyahat için hazırlıklara başladı. Bu ortada veziri kentin dışında bir yerde konaklattı ve onun muhtaçlıklarını karşıladı. Gereksinimi olan yiyecek ve yemi ona gönderdi, onuruna çok sayıda koyun kesti, para ve erzak ile çok sayıda at ve deve verdi.
Tam on gün boyunca kendisini seyahat için hazırladı; sonra yerine bir kethüda atadı ve geceyi vezirin yanındaki çadırında geçirmek üzere kentten ayrıldı. Gece yarısı karısına veda etmek için kentteki sarayına döndü. Lakin saraya girdiğinde karısını mutfak çocuklarından birinin kollarında yatarken buldu.
Onları gördüğünde dünya gözlerinin önünde karardı ve başını sallayarak kendi kendine şöyle dedi: “Ben hala buradayım ve ben daha kentin dışına bile çıkmamışken o bu türlü yaptı. Hindistan’daki kardeşimi ziyarete gittiğimde gerimden neler olacak ve nasıl olacak kim bilir?”
Hayır. Bayanlara güvenilmez.” “Vallahi ben Semerkant’ın hükümdarı ve hükümdarıyım, lakin karım bana ihanet etti ve bunu bana yaşattı” diye ekledi. Öfkesi kabarınca kılıcını çekti ve hem karısını hem de aşçıyı öldürdü. Sonra onları topuklarından sürükleyerek sarayın zirvesinden aşağıdaki hendeğe attı. Akabinde kenti terk etti ve vezirin yanına giderek tam o saatte yola çıkmalarını emretti. Davul çalındı ve yola koyuldular, Şahzaman’ın kalbi karısının ona yaptıkları ve bir aşçıyla, bir mutfak çocuğuyla ona nasıl ihanet ettiğini düşündükçe yanıyordu. Gece gündüz, çöllerden ve yabanlardan geçerek, onları karşılamaya çıkmış olan Kral Şehriyar’ın ülkesine varana kadar hiç durmadan yol aldılar.
Şehriyar onları karşıladığında kardeşini kucakladı, ona uygunluklar yaptı ve cömertçe davrandı. Ona kendi sarayına bitişik bir sarayda kalacak yer teklif etti, zira Kral Şehriyar bahçesinde biri konuklar, oburu bayanlar ve mesken halkı için iki hoş saray yaptırmıştı. Misafirhaneyi, vazifeliler fırçalamaya, kurutmaya, döşemeye ve bahçeye bakan pencerelerini açmaya gittikten sonra kardeşi Şahzaman’a verdi. Bundan sonra Şahzaman bütün günü kardeşinde geçirir, gece dönüp sarayda uyur, sonraki sabah tekrar kardeşine giderdi. Fakat ne vakit yalnız kalsa ve karısıyla yaşadığı sıkıntı günleri düşünse, derin bir iç çeker, sonra ıstırabını bastırır ve “Yazıklar olsun, bu büyük felaket benim durumumda olan birinin başına nasıl gelir!” kaygısı. Sonra telaşla gerilir, ruhu çöküşe geçer ve “Benim gördüklerimi kimse görmedi” kaygısı. Depresyondayken gitgide daha az yemek yer, solgunlaşır ve sıhhati bozulurdu. Her şeyi ihmal ediyor, bitkin düşüyor ve hasta görünüyordu.
Kral Şehriyar, kardeşine bakıp onun günden güne zayıfladığını, solgunlaştığını, kül rengine döndüğünü ve hastalandığını görünce, bunun sebebinin gurbette olması, ülkesine ve ailesine duyduğu hasret olduğunu düşündü ve kendi kendine şöyle dedi: “Kardeşim burada keyifli değil. Onun için hoş bir ikram hazırlamalı ve onu konutuna göndermeliyim.”
Bir ay boyunca kardeşi için armağanlar topladı; sonra onu yanına çağırdı ve şöyle dedi: “Kardeşim, bilmeni isterim ki on günlüğüne avlanmaya ve gezgin geyiklerin peşine düşmeye niyetliyim. Sonra seni meskene dönüş seyahatine hazırlamak için geri döneceğim. Benimle ava gitmek ister misin?” Şahzaman şöyle yanıt verdi: “Kardeşim, kendimi rahatsız ve bunalmış hissediyorum. Beni burada bırak ve sen Allah’ın lütfu ve yardımıyla yoluna devam et.” Şehriyar kardeşini dinlediğinde, onun kederinin memleket hasretinden kaynaklandığını düşündü. Onu zorlamak istemedi, onu geride bıraktı ve hizmetkârları ve adamlarıyla birlikte yola çıktı. Yabanî tabiata girdiklerinde, tuzak kurmaya ve avlanmaya başlamak için adamlarını bir daire halinde konuşlandırdı.
Kardeşi ayrıldıktan sonra, Şahzaman sarayda kaldı ve bahçeye bakan pencereden kuşları ve ağaçları izlerken karısını ve onun kendisine yaptıklarını düşündü ve keder içinde iç çekti. O, talihsizliği yüzünden acı çekerken, gökyüzüne bakarken ve dalgın gözlerini bahçede gezdirirken, kardeşinin sarayının özel kapısı açıldı ve orada, kara gözlü bir geyik üzere çalımlı bir biçimde, on beyaz ve on siyah olmak üzere yirmi köle kızla birlikte kardeşinin karısı olan bayan ortaya çıktı. Şahzaman görünmeden onlara bakarken, onlar onun kardeşiyle ava gittiğini düşünerek, onun istikametine bakmadan penceresinin önünde durana kadar yürümeye devam ettiler.
Sonra oturdular, elbiselerini çıkardılar ve ansızın on köle kız ve kızlarla birebir kıyafetleri giymiş on siyah erkek köle ortaya çıktı. Sonra on siyah köle on kızın üzerine binerken, bayan “Mes’ud, Mes’ud!” diye seslendi ve siyah bir köle ağaçtan yere atladı, ona gerçek koştu ve bacaklarını kaldırarak uyluklarının ortasına girdi ve onunla sevişti. Mes’ud bayanın üstüne çıktı, on köle de on kızın üstüne çıktı ve öğleye kadar bu türlü devam ettiler. İşlerini bitirdikten sonra kalkıp yıkandılar. Sonra on köle yeniden tıpkı giysileri giyip kızların ortasına karıştı ve bir sefer daha yirmi köle-kız ortaya çıktı. Mes’ud’un kendisi bahçe duvarından atlayıp gözden kaybolurken, köle kızlar ve hanımefendi özel kapıya gerçek yürüdüler, içeri girdiler ve kapıyı gerilerinden kilitleyerek yollarına devam ettiler.
Bütün bunlar Kral Şahzaman’ın gözleri önünde oldu. Büyük kral kardeşinin karısının ve bayanlarının bu görüntüsünü -on kölenin bayan kıyafetleri giyip kardeşinin sevgilileri ve cariyeleriyle nasıl yattığını ve Mes’ud’un kendi sarayında kardeşinin karısıyla ne yaptığını- gördüğünde ve bu felaket ve büyük talihsizlik üzerine düşündüğünde, telaşı ve ıstırabı onu terk etti ve kendi kendine şöyle dedi: “Bu bizim ortak bahtımız. Kardeşim tüm dünyanın hükümdarı ve efendisi olmasına karşın, kendisine ilişkin olanı, karısını ve cariyelerini koruyamıyor ve kendi konutunda başına olmadık felaketler geliyor. Benim başıma gelenler bunun yanında çok küçük kalır. Evvelce bir tek ben varım sanırdım.
Ama gördüğüm kadarıyla herkes acı çekiyor. Allah’a yemin olsun ki benim talihsizliğim kardeşiminkinden daha hafif.” Hayret etmeye ve kimsenin kaçamadığı hayatı suçlamaya devam etti ve kendi acısıyla teselli bulmaya ve acısını unutmaya başladı. Akşam yemeği geldiğinde, zevkle yedi ve içti ve kendini daha âlâ hissederek yemeye ve içmeye devam etti, eğlendi ve memnun hissetti. Kendi kendine, “Artık ıstırabımda yalnız değilim; iyiyim” diye düşündü.
On gün boyunca yemenin ve içmenin tadını çıkarmaya devam etti ve kardeşi Kral Şehriyar avdan döndüğünde onu keyifli bir biçimde karşıladı, ona itinayla davrandı ve sevinçle selamladı. Kendisini özlemiş olan kardeşi Kral Şehriyar, “Vallahi kardeşim, bu seyahatte seni özledim ve yanımda olmanı isterdim” dedi. Şahzaman ona teşekkür etti ve onunla eğlenmek için oturdu ve gece çöktüğünde ve önlerine yemek getirildiğinde, ikisi yedi ve içti ve Şahzaman tekrar zevkle yedi ve içti. Vakit geçtikçe, iştahla yemeye ve içmeye devam etti ve sevinçli ve dertsiz oldu. Kanı dolaştıkça ve gücünü geri kazandıkça, yüzü yine renklendi ve al al oldu, vücudu kilo aldı; tekrar kendisiydi, hatta daha güzeldi.
Kral Şehriyar kardeşinin durumunu, evvelce nasıl olduğunu ve nasıl geliştiğini fark etti, lakin bir gün onu bir kenara çekip, “Kardeşim Şahzaman, benim için bir şey yapmanı, bir dileğimi yerine getirmeni, bir soruya yanlışsız karşılık vermeni istiyorum” diyene kadar bunu kendine sakladı. Şahzaman, “Nedir kardeşim?” diye sordu. “Benimle kalmaya birinci geldiğinde, görünüşün değişene, sıhhatin bozulana ve enerjin düşene kadar günden güne kilo kaybetmeye devam ettiğini fark ettim. Sen bu türlü devam ettikçe, seni rahatsız eden şeyin ailene ve ülkene duyduğun hasret olduğunu düşündüm, fakat zayıfladığını ve hasta göründüğünü fark etmeme karşın, seni sorgulamaktan kaçındım ve hislerimi senden sakladım. Sonra ava çıktım ve döndüğümde güzelleşmiş ve sıhhatine kavuşmuş olduğunu gördüm. Artık bana her şeyi anlatmanı ve benden hiçbir şey saklamadan berbata gidişinin nedenini ve daha sonra güzelleşmenin nedenini açıklamanı istiyorum.”
Şahzaman, Kral Şehriyar’ın söylediklerini duyunca başını öne eğdi ve sonra şöyle dedi: “İyileşmemin sebebine gelince, bunu sana söyleyemem ve söylemem için beni mazur görmeni dilerim.” Kral kardeşinin bu yanıtı karşısında büyük bir şaşkınlık yaşadı ve meraktan yanıp tutuşarak, “Bana anlatmalısın. Şimdilik, en azından birinci nedeni açıkla.”Bunun üzerine Şahzaman kardeşine, ayrıldığı gece kendi karısıyla başına gelenleri başından sonuna kadar anlattı ve kelamlarını şöyle bitirdi: “Böylece, seninle birlikte olduğum mühlet boyunca, ulu Kral’ım, ne vakit bu olayı ve başıma gelen talihsizliği düşünsem, kendimi sorunlu, yorgun ve mutsuz hissettim ve sıhhatim bozuldu. İşte nedeni bu.” Sonra sustu. Kral Şehriyar kardeşinin açıklamasını duyunca, bayanların hilelerine hayret ederek başını iki yana salladı ve kendisini onların kötülüklerinden müdafaası için Tanrı’ya dua ederek şöyle dedi: “Kardeşim, kendini problemli, yorgun ve hasta hissetmene neden olan karını ve onun sevgilisini öldürmekle düzgün ettin. Bana nazaran, senin başına gelenler öbür hiç kimsenin başına gelmemiştir. Allah’a yemin ederim ki, ben senin yerinde olsaydım, en az yüz, hatta bin bayan öldürürdüm. Çok öfkelenirdim; çıldırırdım. Artık seni hüzün ve problemden kurtaran Tanrı’ya şükürler olsun. Lakin söyle bana, üzüntünü unutmana ve sıhhatine kavuşmana ne sebep oldu?” Şahzaman yanıt verdi: “Kralım, Allah isteği için size söylemekten beni mazur görmenizi dilerim.” Şehriyar, “Anlatmalısın” dedi. Şahzaman, “Korkarım ki sen kendini benden daha zahmetli ve yorgun hissedeceksin” diye karşılık verdi. Şehriyar sordu: “Nasıl olur kardeşim? Açıklamanı duymak için ısrar ediyorum.”
Bunun üzerine Şahzaman ona sarayın penceresinden gördüklerini ve konutundaki felaketi -kadın üzere giyinmiş on kölenin gece gündüz onun bayanları ve cariyeleriyle yattığını- anlattı. Ona başından sonuna kadar her şeyi anlattı (ama bunu tekrarlamanın bir manası yok). Sonra kelamlarını şöyle bitirdi: “Senin başına gelen felaketi görünce kendimi daha güzel hissettim ve kendi kendime, ‘Kardeşim dünyanın hükümdarı fakat başına bu türlü bir felaket geldi, hem de kendi evinde’ dedim. Sonuç olarak tasa ve kederlerimi unuttum, rahatladım ve yiyip içmeye başladım. Sevincimin ve keyfimin nedeni budur.”
Kral Şehriyar, kardeşinin söylediklerini duyunca ve başına gelenleri öğrenince çok öfkelendi ve kanı kaynadı. “Kardeşim, kendi gözlerimle görmedikçe söylediklerine inanamam” dedi. Şahzaman kardeşinin öfke içinde olduğunu görünce ona şöyle dedi: “Eğer başına gelen felaketi kendi gözlerinle görmedikçe bana inanmıyorsan, ava çıkmayı planladığını ilan et. Sonra sen ve ben askerlerinle birlikte yola çıkacağız ve kentin dışına vardığımızda çadırlarımızı ve kampımızı adamlarımızla birlikte geride bırakıp gizlice kente gireceğiz ve birlikte sarayına gideceğiz. Sonraki sabah kendi gözlerinle görürsün.”
Kral Şehriyar kardeşinin planının düzgün olduğunu anladı ve ordusuna seyahat için hazırlanmalarını emretti. Geceyi kardeşiyle birlikte geçirdi ve Tanrı’nın sabahı olduğunda, ikisi de ordusuyla birlikte kentten ayrıldılar; önlerinde, kral ve ordusunun kamp kuracağı çadırların direklerini çakmaya ve çadırları kurmaya giden kamp vazifelileri vardı. Akşam olunca Kral Şehriyar başmabeyincisini çağırdı ve ona yerini almasını söyledi. Orduyu ona emanet etti ve üç gün boyunca kimsenin kente girmemesini emretti.
Sonra o ve kardeşi kılık değiştirip karanlıkta kente girdiler. Doğruca Şahzaman’ın kaldığı saraya gittiler ve sabaha kadar orada uyudular. Uyandıklarında sarayın penceresinde oturup bahçeyi seyrettiler ve gün ağarıp güneş doğana kadar sohbet ettiler.
Onlar seyrederken, özel kapı açıldı ve her zamanki üzere Kral Şehriyar’ın karısı, yirmi köle kızın ortasında yürüyordu. İki hükümdarın oturduğu saray penceresinin altında durana kadar ağaçların altında ilerlediler. Sonra bayan kıyafetlerini çıkardılar ve ansızın on köle on kıza binip onlarla sevişmeye başladı. Bayan ise, “Mes’ud, Mes’ud” diye seslendi ve siyah bir köle ağaçtan yere atladı, yanına geldi ve “Ne istiyorsun, seni sürtük? İşte Sa’ad al-Din Mas’ud.” Bayan güldü ve sırtüstü yere yattı, köle de onun üzerine çıktı ve öbürleri üzere onunla işini gördü. Sonra siyah köleler kalktılar, yıkandılar ve tıpkı giysileri giyerek kızların ortasına karıştılar. Sonra uzaklaştılar, saraya girdiler ve kapıyı artlarından kilitlediler. Mes’ud’a gelince, o çitin üzerinden yola atladı ve yoluna devam etti.
Kral Şehriyar karısının ve köle kızların bu halini görünce aklını kaçırdı ve kardeşiyle birlikte üst kattan aşağı indiğinde, “Bu dünyada hiç kimse inançta değil. Benim krallığımda ve sarayımda bu türlü şeyler oluyor. Dünya da yok olsun, ömür da! Bu sahiden büyük bir felaket.” Sonra kardeşine döndü ve “Yapacağım şeyde beni takip etmek ister misin?” diye sordu. Şahzaman yanıt verdi: “Evet, isterim.” Şehriyar dedi ki, “Kraliyet devletimizi terk edelim ve Aziz Rab’bin sevgisi için dünyayı dolaşalım. Şayet talihsizliği bizimkinden daha büyük olan birini bulursak, geri döneriz. Aksi takdirde, kraliyet ziynetlerine muhtaçlık duymadan diyar diyar dolaşmaya devam edeceğiz.” Şahzaman şöyle karşılık verdi: “Bu harika bir fikir. Seni takip edeceğim.”
Sonra özel kapıdan çıktılar, bir yan yola saptılar ve yola koyuldular, akşama kadar seyahat ettiler. Istırapları üzerine uyudular ve sabah deniz kıyısındaki bir çayırlığa gelene kadar gündüz seyahatlerine devam ettiler. Çayırda sık bitkiler ve ağaçlar ortasında oturmuş, başlarına gelen talihsizlikleri ve son olayları konuşurlarken, apansız denizin ortasından gelen bir çığlık ve büyük bir haykırış duydular. Gökyüzünün yeryüzüne düştüğünü düşünerek endişeden titrediler. Sonra deniz yarıldı ve ileriye hakikat sallandıkça gitgide yükselen ve bulutlara değene kadar yükselen siyah bir sütun ortaya çıktı.
Şehriyar ve Şahzaman taş kesildiler; sonra dehşet içinde koştular ve çok uzun bir ağaca tırmanıp yaprakları ortasına saklandılar. Tekrar baktıklarında, siyah sütunun denizi yararak yeşil çayıra gerçek ilerlediğini ve kıyıya değdiğini gördüler. Tekrar baktıklarında, bunun siyah bir iblis olduğunu ve başında dört çelik kilitli büyük bir cam sandık taşıdığını gördüler. Zebani ortaya çıktı, çayıra yanlışsız yürüdü ve iki hükümdarın saklandığı ağacın altında durdu. İblis oturdu ve cam sandığı yere koydu. Dört anahtar çıkardı ve sandığın kilitlerini açarak içinden yetişkin bir bayan çıkardı.
Kadının hoş bir bedeni, dolunay üzere bir yüzü ve güzel bir gülümsemesi vardı. Bayanı dışarı çıkardı, ağacın altına yatırdı ve ona bakarak şöyle dedi: “Tüm soylu bayanların hanımı, düğün gecende yanımda taşıdığım sen, biraz uyumak istiyorum.” Sonra başını genç bayanın kucağına koydu, bacaklarını denize yanlışsız uzattı, uykuya daldı ve horlamaya başladı.
Bu sırada bayan ağaca baktı ve tesadüfen başını çevirdiğinde Kral Şehriyar ile Kral Şahzaman’ı gördü. İblisin başını kucağından kaldırdı ve yere koydu. Sonra gelip ağacın altında durdu ve eliyle onlara “Yavaşça aşağıya, yanıma gelin” der üzere işaret etti. Bayanın kendilerini gördüğünü anladıklarında korktular ve ona yalvarıp göklerin Yaratıcısı ismine aşağı inmelerine müsaade vermesini rica ettiler. O da, “Bana gelmelisiniz” diye karşılık verdi. Ona işaret ederek, “Bu uyuyan iblis insanlığın düşmanıdır. İlah aşkına, bizi yalnız bırakın.” “Aşağı inmelisiniz, şayet inmezseniz iblisi uyandırır ve sizi öldürmesini sağlarım” diye karşılık verdi. Eliyle işaret edip baskı yapmaya devam etti, ta ki onlar yavaşça aşağı inip önünde durana kadar. Sonra sırt üstü yattı, bacaklarını kaldırdı ve, “Benimle sevişin ve gereksinimimi masrafın, yoksa şeytanı uyandırırım ve sizi öldürür” dedi. “Tanrı aşkına, hanımefendi, bize bunu yapmayın, zira şu anda bu iblisten dehşet ve kaygıdan diğer bir şey hissetmiyoruz. Lütfen bizi bağışlayın.” Bayan, “Yapmalısınız” diye karşılık verdi ve ısrar etti, “Gökleri yaratan İlah ismine, şayet bunu yapmazsanız kocam iblisi uyandıracağım ve ondan sizi öldürmesini ve denize atmasını isteyeceğim” diye yemin etti.
Kadın ısrar ettikçe, daha fazla direnemediler ve evvel büyük kardeş, sonra da küçük kardeş onunla seviştiler. İşlerini bitirip ondan uzaklaştıklarında, onlara, “Yüzüklerinizi bana verin,” dedi ve elbisesinin kıvrımlarından küçük bir kese çıkardı, açtı ve farklı moda ve renklerde doksan sekiz yüzük çıkardı. Sonra onlara, “Bu yüzüklerin ne olduğunu biliyor musunuz?” diye sordu. “Hayır” diye karşılık verdiler. Bayan, “Bu yüzüklerin sahiplerinin hepsi benimle yattı, zira ne vakit biri benimle sevişse, ondan bir yüzük aldım. Siz ikiniz benimle yattığınıza nazaran, yüzüklerinizi bana verin ki, onları da başkalarına ekleyeyim ve tam yüz olsun. Beni bu sandığa hapseden, dört kilitle kilitleyen ve bu azgın, kükreyen denizin ortasında tutan bu iğrenç, canavar boynuzlunun boynuzları altında yüz adam beni tanıdı. Beni korudu ve beni saf ve iffetli tutmaya çalıştı, hiçbir şeyin evvelce belirlenmiş olanı engelleyemeyeceğini yahut değiştiremeyeceğini ve bir bayan bir şeyi arzuladığında kimsenin onu durduramayacağını fark etmedi.” Şehriyar ve Şahzaman genç bayanın söylediklerini duyduklarında çok şaşırdılar, sevinçle dans ettiler ve “Ey Allah’ım, ey Allah’ım! Hiçbir güç ve kuvvet yoktur ki, Aziz ve Süper olan Allah’tan diğer. Bayanların kurnazlığı büyüktür.” Sonra her biri yüzüğünü çıkarıp ona uzattı. Bayan onları aldı ve başkalarıyla birlikte keseye koydu. Sonra tekrar iblisin yanına oturdu, başını kaldırdı, tekrar kucağına koydu ve onlara, “Yolunuza gidin, yoksa onu uyandırırım,” diye işaret etti.
Arkalarını döndüler ve yola koyuldular. Sonra Şehriyar kardeşine dönüp şöyle dedi: “Kardeşim Şahzaman, şu acıklı duruma bak. Vallahi bizimkinden daha makus. Bu, genç bir bayanı gerdek gecesinde alıp götüren, onu camdan bir sandığa hapseden, dört kilitle kilitleyen ve Allah’ın takdir ettiği şeyden koruyabileceğini düşünerek onu denizin ortasında tutan bir şeytandan daha azı değildir ve sen onun doksan sekiz erkekle yatmayı nasıl başardığını gördün ve ikimizi de ekleyerek yüz ettik. Kardeşim, bir daha asla bir bayanla evlenmemek üzere krallıklarımıza ve kentlerimize geri dönelim. Bana gelince, ne yapacağımı sana göstereceğim.”
Sonra iki kardeş meskenlerinin yolunu tuttular ve akşama kadar seyahat ettiler. Üçüncü günün sabahında kamplarına ve adamlarına ulaştılar, çadırlarına girdiler ve tahtlarına oturdular. Kâhyalar, vekiller, prensler ve vezirler Kral Şehriyar’ın huzuruna çıktılar, o da buyruklar verdi, onur giysileri ve öbür armağanlar verdi. Sonra onun buyruğuyla herkes kente döndü ve o kendi sarayına gitti ve aşağıda bahsedilecek olan Şehrazad ve Dinarzad isimli iki kızın babası olan baş vezirine buyruk verdi ve ona, “Şu karımı al ve onu öldür” dedi. Bunun üzerine Şehriyar şahsen bayanın yanına gitti, onu bağladı ve vezire teslim etti, vezir de onu dışarı çıkarıp öldürdü. Sonra Kral Şehriyar kılıcını kaptı, salladı ve saray odalarına girerek köle kızlarının her birini öldürdü ve yerlerine diğerlerini aldı. Daha sonra, “Yeryüzünün hiçbir yerinde tek bir iffetli bayan yok” diyerek, kendisini bayanların kurnazlıklarından kurtarmak için yalnızca bir geceliğine evlenmeye ve sonraki sabah bayanı öldürmeye yemin etti. Kısa bir müddet sonra kardeşi Şahzaman’a seyahati için erzak sağladı ve onu armağanlar, nadide eşyalar ve parayla kendi ülkesine geri gönderdi. Kardeşi ona veda etti ve konutuna hakikat yola çıktı.
Şehriyar tahtına oturdu ve iki kızın babası olan vezirine, şehzadelerin kızları ortasından kendisine bir eş bulmasını emretti. Vezir ona bir tane buldu ve o da onunla yattı, işi bitti ve sonraki sabah vezirine onu öldürmesini emretti. O gece ordu subaylarından birinin kızını aldı, onunla yattı ve sonraki sabah vezire onu öldürmesini emretti. Ona karşı gelemeyen vezir de kızı öldürttü. Üçüncü gece tüccarların kızlarından birini aldı, sabaha kadar onunla yattı, sonra vezirine onu öldürmesini emretti ve vezir de bunu yaptı. Her gece bir tüccarın ya da halktan birinin kızını alıp geceyi onunla geçirmek ve sonraki sabah onu öldürtmek Kral Şehriyar’ın âdeti haline geldi. Bütün kızlar ölünceye, anneleri yas tutuncaya, babalar ve anneler ortasında yaygara kopuncaya, vebayı onun başına bela edinceye, göklerin Yaratıcısına şikâyette bulununcaya ve duaları işiten ve yanıt verenden yardım isteyinceye kadar bunu yapmaya devam etti.
Daha evvel de belirtildiği üzere, kızları öldürten vezirin Şehrazad isminde büyük bir kızı ve Dinarzad isminde küçük bir kızı vardı. Büyük kız Şehrazad, edebiyat, ideoloji ve tıp kitapları okumuştu. Şiiri ezbere biliyordu, tarihi raporları incelemişti ve insanların kelamlarını, bilgelerin ve hükümdarların özdeyişlerini biliyordu. Zeki, bilgili, bilge ve zarifti. Okumuş ve öğrenmişti.
Bir gün babasına, “Baba, sana aklımdan geçenleri söyleyeceğim” dedi. Babası, “Nedir?” diye sordu. “Beni Kral Şehriyar ile evlendirmeni istiyorum, böylelikle ya halkı kurtarmayı başarabilirim ya da öbürleri üzere yok olup ölebilirim” diye karşılık verdi. Vezir, kızı Şehrazat’ın söylediklerini duyunca sonlanıp ona şöyle dedi: “Ahmak, Kral Şehriyar’ın bir kızla yalnızca bir gece geçirip sonraki sabah onu öldürtmeye yemin ettiğini bilmiyor musun? Şayet seni ona verirsem, seninle bir gece yatacak ve sonraki sabah seni öldürmemi isteyecek ve ben de ona karşı gelemeyeceğim için bunu yapmak zorunda kalacağım.” Kız, “Baba, beni öldürse bile ona vermelisin” dedi. “Kendini tehlikeye atmak isteyecek kadar seni ele geçiren nedir?” diye sordu. Kız yanıt verdi, “Baba, beni ona vermelisin. Bu kesin ve son sözümdür.”
Babası vezir öfkelendi ve ona şöyle dedi: “Kızım, ‘Yanlış yapan, belaya uğrar’ ve ‘Sonu düşünmeyenin, dünya arkadaşı değildir’. Tanınan bir deyişin tabir ettiği üzere, ‘Merakım olmasaydı yerimde oturuyor olurdum’. Tüccarın yanındaki eşeğin ve öküzün başına gelenlerin senin de başına gelmesinden korkuyorum.” Bayan, “Baba, eşeğe, öküze ve tüccara ne oldu?” diye sordu. O da şöyle dedi:
