Eski bir kasabada yaşayan mutlu bir ailenin, sevgiyle büyüttüğü Zuzi adında sevimli bir köpek vardı. Sarı tüyleriyle ve parlak simsiyah gözleriyle ailenin her gününü neşe ile süslerdi. Bahçeye kurulu büyük kulübesi, evin neşesinin bir parçasıydı; her gün yemeği ve suyu zamanında konur, sahiplere olan bağlılığı sanki evin bir parçasıydı.
Fakat Zuzi’nin bazı huyları, onu biraz yaramaz yapıyordu. Özellikle yağmurlu havaları sevmez, gök gürültüsünden korkardı. Bir yağmurlu gün, korkusunun etkisiyle sahibinin arabasına zarar verdi; plastik parçalarını koparıp büyük hasarlara yol açtı. Sahibine bu davranışı öğretmek için uyarıldı ve bir daha tekrarlamaması gerektiği belirtildi.
Ertesi gün Nurcan okuluna gitmişken, aile de işlerinin başında uzun bir gün geçirdi. Zuzi bahçeden kaçmak için toprağı saatlerce kazdı; nihayet arzuladığı çıkışı elde edebilmek için oyuncağı gibi gördüğü çukuru açmıştı. Sahipleri eve döndüğünde Kuşkusuz aradıkları odak noktası olan Zuzi’yi çağırdılar; ama köpek görünmüyordu ve çukurun varlığı onların merakını artırdı.
Nurcan’ın gözleri doldu, annesi “Ağlama yavrum, Zuzi bizi bırakmayacaktır, mutlaka geri gelir” diyerek teselli etti. İçerisindeki umudu koruyan Nurcan, babası ve annesiyle birlikte Zuzi’yi bulmak için aramalara koyuldu. Komşulara güvenlerini sarsan bir haber var mı diye sordular; fakat kimse görmemişti.
Günler geçtikçe umutlar azalsa da aile pes etmedi. Okula gittiği her sabah, Zuzi’nin izini sürmek için her sokakta arama yapar oldular. Zamanla, ailesi tarafından dağıtılan fotoğraflar da herkesin dilinde dolaştı; ama yine de bir iz bulunamadı. Haftalar sonra bahçede otururlarken Nurcan, Zuzi’nin kap kaplatan mama kabını gördü ve aniden ağlamaya başladı. Ailenin yüreği sıkıştı, çünkü Zuzi uzun süre yiyecek bulamaz halde yaşamış ve güçsüz düşmüştü.
Birlikte hızla hareket eden aile, Zuzi’nin yeniden güçlendiğini görmek için su ve yemekle destek oldu. O günlerden beri Zuzi, kaçmayı asla tekrar denemedi ve eski neşesini yavaş yavaş geri kazanmaya başladı. Bu süreç, ailenin sevgiyle sarıp sarmalamasıyla daha katmerli bir bağ kurmasına vesile oldu.
İşte masalımız böylece son buldu; siz de daha çok hikâye keşfetmek için sitemizi ziyaret edebilir ve masalları dinleyebilirsiniz. İçerik Gönder
