3-4 Yaş Masal

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir kentte, ilkokul ikinci sınıfa giden Mert isminde tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Mert’in en çok sevdiği şey, okuldan konuta döndüğünde defterine hayallerini çizmekmiş. Bazen bir kumsal çizer, bazen gökyüzünde uçan bir uçurtma. Ancak son günlerde daima birebir şeyi düşünür olmuş: Yaz tatili. Havalar ısındıkça, sınıfın camından

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler küçük ve renkli bir kentte, Melis isminde meraklı bir çocuk yaşarmış. Melis’in en sevdiği şey, okuldan gelir gelmez odasına koşup oyuncak kutusunu açmakmış. Kutunun içinde yumuşacık peluş hayvanlar, minik yastıklar ve parlak tokalar varmış. Fakat en çok sevdiği, mor kazağı olan peluş ayıcığıymış. Bir sabah kahvaltı sofrasında, annesi Melis’e

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir kentte Defne isminde bir çocuk yaşarmış. Defne, oyuncaklara bayılırmış lakin onları yalnızca eğlenmek için değil, onlarla konuşmak, onları dinlemek için severmiş. Her oyuncağa bir isim verir, kendi odasında küçük bir oyuncak dünyası kurarmış. Okuldan dönerken yolunun üzerindeki oyuncakçı dükkânının vitrinine kesinlikle uğrarmış. Bu dükkânın ismi “Pıtırcık Oyuncakları”ymış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Tuna isminde, tatlılara bayılan bir çocuk yaşarmış. Her sabah kahvaltı yerine çikolatalı gofret istermiş. Dondurma, şekerleme, kurabiye. Tatlı olan her şey onun en yakın arkadaşıymış. Tatlı görünce gözleri parlar, diğer hiçbir şeyi düşünemezmiş. Meskende her dolabı kurcalar, tahminen gizlenmiş bir kurabiye bulurum umuduyla bakarmış. Annesi ona daima, “Tatlı güzel

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir köyde yaşayan Arda isminde bir çocuk varmış. Arda yedi yaşındaymış ve en çok merak ettiği şey geçmişte neler olduğuymuş. Bazen gökyüzüne bakar, “Acaba evvelden bu bulutların altında kimler yürüyordu?” diye düşünürmüş. Bazen de annesine sorular sorarmış: “Anne, sen küçükken tablet var mıydı? Deden oyuncaklarını nereden alırmış?” Annesi

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir kasabada Mete isminde bir çocuk yaşarmış. Mete, gökyüzünü çok severmiş. Her gece pencerenin önünde oturur, yıldızlara bakar, hayal kurarmış. En büyük dileği, bir gün kendi gezegenine sahip olmakmış. Bir gece yıldızlar her zamankinden parlakmış. Mete yavaşça gözlerini kapatmış ve içinden dileğini fısıldamış: “Kendi gezegenimi görmek istiyorum.” O

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, minik bir köyde, yemyeşil çimenlerin üzerinde koşmayı çok seven bir kız çocuğu yaşarmış. İsmi Nehir’miş. Nehir’in en sevdiği şey çamurla oynamak, en sevmediği şey ise ellerini yıkamakmış. Ellerine bulaşan toprağı, boyayı ya da kek hamurunu pek umursamazmış. Hatta bazen parmaklarını gösterip, “Kirli eller memnun eller,” dermiş. Annesi ise ona

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler gökyüzünü çok seven, yıldızlarla arkadaş olmak isteyen küçük bir kız varmış. İsmi Beyza’ymış. Beyza’nın yaşı küçük lakin gökyüzüne olan ilgisi çok büyükmüş. Her akşam güneş battığında pencereye oturur, ellerini çenesine dayar, yıldızları izlemeye başlarmış. Ay’a bakar, “Orada kimse var mı sanki?” diye düşünürmüş içinden. En çok da parlayan yıldızların

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler deniz kıyısına yakın, martıların gökyüzünü süslediği küçük bir kasabada, Derya isminde tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Derya’nın en sevdiği şey, penceresinden denize bakmakmış. Dalga sesleriyle uyanır, martı çığlıklarıyla güne veda edermiş. Ne vakit biri ona “Büyüyünce ne olacaksın?” diye sorsa, Derya’nın karşılığı hiç değişmezmiş: “Kaptan olacağım. Kocaman gemileri

Eşek ve öküzün başına gelenlerden sonra, tüccar ve karısı ay ışığında ahıra gittiler ve eşeğin öküze kendi lisanında, “Dinle öküz, yarın sabah ne yapacaksın ve sabancı sana yemini getirdiğinde ne yapacaksın?” diye sorduğunu işitmişler. Öküz şöyle yanıt vermiş: “Tavsiyene uymaktan ve ona sadık kalmaktan öteki ne yapabilirim? Şayet bana yemimi getirirse, hasta numarası yapacağım, uzanacağım […]