3-4 Yaş Masal

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, denizin kokusunun meskenlere kadar ulaştığı, güneşin akşama dek gökyüzünden eksik olmadığı bir kıyı kasabası varmış. Bu kasabada yaz tatilini her yıl birlikte geçiren üç arkadaş yaşarmış. Derin, Kerem ve Ece isminde üç çocukmuş bunlar. Her biri farklıymış ancak birlikteyken güya tek kalp üzere hissederlermiş. Derin sessiz ve dikkatli bir

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ağaçlarla kaplı kocaman bir ormanın kenarında, Elif isminde tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Elif’in saçları dağ çileği üzere kırmızıya çalarken, gözleri orman gölgesi kadar yeşilmiş. En sevdiği şey, annesiyle birlikte piknik yapmakmış ancak pikniği biter bitmez her şeyi olduğu yere bırakır, çöpleri toplamayı unuturmuş. Elif bir gün, annesiyle

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir mahallede dört kişilik çok tatlı bir aile yaşarmış. Bu ailenin minik üyesi, renkli tokaları ve gülüşüyle her yeri neşelendiren Berfu isminde bir kızmış. Ağabeyi Berk, bu yıl liseye geçecekmiş ve kısa mühlet evvel imtihanlara girip büyük bir emek vermiş. Anne Berrin sabırla her şeyi toparlayan, baba Bülent

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Elif isminde küçük, meraklı bir kız çocuğu varmış. Konutlarının mutfağında dolaşmayı çok severmiş. Kapakları açar, baharat kutularını koklar, annesinin dolapları nasıl düzenlediğini hayranlıkla izler dururmuş. Lakin en çok da annesi kek yaptığında, mutfaktan yayılan vanilya kokusunu severmiş. O sabah, yağmur pencereye metot usul vuruyormuş. Dışarı çıkmak mümkün değilmiş ama

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler yazı çok seven, meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. İsmi Mert’miş. En çok karpuz yemeyi severmiş. Hele ki güneş dorukta parladığında, buz üzere bir dilim karpuz onun için en hoş ödülmüş. Bir sabah annesi pazardan kocaman bir karpuz getirmiş. Mert, balkona çıkıp karpuzu incelemeye başlamış. Parmaklarıyla kabuğun üstüne şekiller

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük ve sessiz bir mahallede yaşayan Meriç isminde meraklı bir çocuk varmış. Meriç etrafında olup bitenleri dikkatle izlemeyi çok severmiş. Bir ses, bir iz, bir bakış. Hepsi onun için birer ipucuymuş güya. Meriç sabahları pencereden dışarı bakar, yoldan geçenleri izler, sokağın köşesindeki kedinin her hareketini ezberlermiş. Bir gün, posta

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir kentte, ilkokul ikinci sınıfa giden Mert isminde tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Mert’in en çok sevdiği şey, okuldan konuta döndüğünde defterine hayallerini çizmekmiş. Bazen bir kumsal çizer, bazen gökyüzünde uçan bir uçurtma. Ancak son günlerde daima birebir şeyi düşünür olmuş: Yaz tatili. Havalar ısındıkça, sınıfın camından

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler küçük ve renkli bir kentte, Melis isminde meraklı bir çocuk yaşarmış. Melis’in en sevdiği şey, okuldan gelir gelmez odasına koşup oyuncak kutusunu açmakmış. Kutunun içinde yumuşacık peluş hayvanlar, minik yastıklar ve parlak tokalar varmış. Fakat en çok sevdiği, mor kazağı olan peluş ayıcığıymış. Bir sabah kahvaltı sofrasında, annesi Melis’e

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir kentte Defne isminde bir çocuk yaşarmış. Defne, oyuncaklara bayılırmış lakin onları yalnızca eğlenmek için değil, onlarla konuşmak, onları dinlemek için severmiş. Her oyuncağa bir isim verir, kendi odasında küçük bir oyuncak dünyası kurarmış. Okuldan dönerken yolunun üzerindeki oyuncakçı dükkânının vitrinine kesinlikle uğrarmış. Bu dükkânın ismi “Pıtırcık Oyuncakları”ymış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Tuna isminde, tatlılara bayılan bir çocuk yaşarmış. Her sabah kahvaltı yerine çikolatalı gofret istermiş. Dondurma, şekerleme, kurabiye. Tatlı olan her şey onun en yakın arkadaşıymış. Tatlı görünce gözleri parlar, diğer hiçbir şeyi düşünemezmiş. Meskende her dolabı kurcalar, tahminen gizlenmiş bir kurabiye bulurum umuduyla bakarmış. Annesi ona daima, “Tatlı güzel