3-4 Yaş Masal

Bir vakitler Mamad isminde bilge bir adam yaşardı. Bu adam hiç palavra söylemezdi. Ülkedeki tüm beşerler, hatta yirmi gün uzakta yaşayanlar bile onu tanıyordu. Kral, Mamad’ı duydu ve tebaasına onu saraya getirmelerini emretti. Bilge adama baktı ve şöyle sordu: ” Mamad, senin hiç palavra söylemediğin gerçek mu?” ” Bu yanlışsız.” “Ve hayatın boyunca hiç palavra […]

Bir vakitler köyün dışında, köylülerin öküzlerinin çitleri yararak girdiği ve komşuların domuzlarının çitlerin altında yuvarlandığı yerde bir mesken vardı. Bu konutta bir adam yaşardı ve adamın bir karısı vardı lakin karısı gün uzunluğu matem halindeydi.

Aponibolinayen baş ağrısından muzdaripti ve konutunda tek başına bir hasırın üzerinde yatıyordu.Birden aklına daha evvel duyduğu lakin hiç görmediği bir meyve geldi ve kendi kendine, “Ah, keşke Adasen’li Gawigawen’in portakallarından bende de olsaydı,” dedi.

Dünyanın en hoş kızı Nalpangan’lı Aponibolinayen’di. Aponibalagen’e evlenme teklif etmek için birçok genç erkek ağabeyine gelmişti, ancak o hepsini reddetmişti, zira büyük bir güce sahip olan birini bekliyordu. Derken kızın hoşluğunun ünü tüm dünyaya yayıldı, ta ki Adasen’e kadar ulaştı ve orada Gawigawen isminde çok güçlü bir adam yaşıyordu.

Bir gün Aponibolinayen ve baldızı ot toplamak için dışarı çıktılar. Ormana, siksiklat bitkisinin yetiştiği yere hakikat yürüdüler, zira bu asmanın yumuşak yapraklarını yemek çok hoştu. Aponibolinayen çalıların ortasında bir şeyler ararken ansızın sevinçle haykırdı, zira asmayı bulmuştu ve yapraklarını toplamaya başlamıştı.

Bir vakitler, çok uzun vakit evvel, çok hoş bir kızı olan dul bir bayan yaşardı. Güzel ve dürüst bir bayan olan anne, halinden epeyce mutluydu. Fakat kızı için durum tam karşıtıydı; şımarık hoş bir kızın yaptığı üzere birçok hayranını küçümsüyordu; kibirli ve hırslı kanılarla doluydu ve ne kadar çok sevgilisi olursa o kadar çok gururlanıyordu.

Anlatıldığına nazaran, Ebû Kilâbe’nin oğlu Abdullah, kaçan bir devesini aramak için yola çıkmış, El-Yemen çöllerinde ve Seba bölgesinde ilerlerken, etrafı muazzam surlarla çevrili, göğe hakikat yükselen köşklerin bulunduğu büyük bir kente rastlamıştı.

Yaşlı bir bayan torunuyla birlikte küçük bir kulübede yaşıyordu. Kendisine ve çocuğuna bakacak bir kocası yoktu ve çok yoksullardı. Çocuğun giysileri, tuzaklarda yakaladıkları kuşların derilerinden yapılıyordu.

Çok uzun vakit evvel, yeryüzünde yalnızca birkaç insanın yaşadığı vakitlerde, Kuzey’de bir balıkçı kabilesi yaşarmış. En âlâ balıklar yaz mevsiminde, kışın hiç kimsenin yaşayamadığı donmuş yerlerde bulunurdu. Bu Buz Ülkesi’nin Hükümdarı, bizim lisanımızda Kuzey Rüzgârı manasına gelen Ka-bib-on-okka isminde yabanî ve yaşlı bir adamdı.

Ülkenin birinde, her gün avlanmaya çıkan tek oğlu olan bir Raja varmış. Bir gün annesi Rani ona, “Bu üç yakada istediğin yerde avlanabilirsin; fakat asla dördüncü yakaya gitmemelisin” dedi.