Köyün sessiz günlerinden birinde, zeki ve cesur bir çocuk olan Keloğlan yaşamını sürdürürdü. Annesi ve babasıyla birlikte ufak bir evde yaşayan bu genç, her sabah köy meydanında arkadaşlarıyla oyunlar kurar, maceralara atılır ve yardıma muhtaç olanlara el uzatırdı. Köylüler onun fedakarlığını ve kahramanlığını överdi.
Seyyahın anlattığı masallar Keloğlan’ın kalbinde yeni bir arzu doğurdu: Padişahın Kızı’nı görmek ve onunla tanışmak. Günler geçtikçe bu hayali daha da büyüdü; sonunda donor cesaretiyle yolculuğa çıkıp sarayın yolunu tuttu. Kararlılığıyla karşılaştığı her engelde bir adım öne geçti.
Sarayın kapısından içeri adımını attıktan sonra, muhafızlar onun niyetinin samimi olduğuna kanaat getirirler. Padişah ise genç adamın içtenliğini görmek istiyordu; fakat gerçek bir kahraman olduğunun kanıtını arıyordu. Öyle ki, bir görev verildi: büyülü elma ağacının meyvelerini getirmek. Bu ağaç saray bahçesinde saklıydı ve koruması dev bir yılan tarafından sağlanıyordu.
Yılanla yüzleşen Keloğlan önce korkusunu yendi; sonra onunla sohbet ederek, zararsız bir yaratık olduğunu öğrendi. İki taraf arasında güven temeli kuruldu ve yılan, Keloğlan’a yardım etmeye karar verdi. Rehberlik eşliğinde büyülü elma ağacına ulaşıldı ve dallarında parıldayan meyveler görüldü. Kalkanla çevrili olan ağaç, meyvelerini korumak için onları savunuyordu.
Cesaretle atılan bir hamleyle kalkan üzerindeki zayıf noktayı buldu ve oradan meyveleri toplamayı başardı. Sepet dolusu büyülü meyveyle yeniden saraya döndüğünde, Padişah’ın Kızı tarafından sesli bir övgüyle karşılandı. O anda aralarındaki bakışlar, kalplerinin birbirine bağlandığını hissettirdi.
Gözyaşları mutluluğa dönüştü; Padişah, Keloğlan’a kızını isteme iznini verdi. İki genç, sevgiyle birleşip evlilik yoluna adım attılar ve saray halkı onların mutluluğunu paylaşırken, adalet ve sevgiyle dolu bir düzen kurdular. Masal, Keloğlan’ın cesaretinin ve sevginin gücüyle son bulmuyor; maceraları ve iyi dilekler kuşaktan kuşağa aktarılıyor, sonsuza kadar sürüyor.
